Tiramisu!

6

Enkele weken geleden organiseerden we een barbecue met het werk. In de keuken hielp in met het maken van de tiramisu, een dessert dat ik zéér graag eet, maar nog nooit zelf had gemaakt. Nu is het zo dat ik heel goed ben in visueel leren. Doe me een keer voor hoe ik iets moet doen en ik kan het waarschijnlijk nadoen, tenzij er enige vorm van ritmisch bewegen bij komt kijken. Dus ik zag hoe collega Kim te werk ging, hielp haar waar ik kon en nam me intussen voor deze vakantie zélf tiramisu te maken, want ik ben er behoorlijk verzot op.

En zo geschiedde. Samen met Het Vriendje gingen we deze ochtend aan de slag. Even was er paniek toen het eiwit niet wilde opstijven, maar gelukkig kwam alles in orde door de mixer op turbospeed te zetten. Ha! We proefden van het beslag nadat we alles in een glazen schaal hadden gegoten en besloten dat het wel eens heel erg lekkere tiramisu zou kunnen worden. Toch kraaiden we nog geen victorie. Eerst moesten we het eindproduct nog proeven.

tiramisu

Na het avondeten (wat ook een experiment was, wat tevens ook vrij geslaagd was) haalden we de tiramisu tevoorschijn en sneden er voor elk een vrij groot stuk af. En dat stuk verdween in no time achter de kiezen. Ik heb al lekkere tiramisu gegeten en ik heb ook al minder lekkere tiramisu gegeten, maar deze behoorde toch eerder tot de eerste categorie. Het Vriendje en ik stonden er allebei nogal van te kijken dat wij zoiets lekkers hadden gemaakt. Dus ja, weer iets dat ik van die lijst mag schrappen (nummer 92 – tiramisu leren maken)

8 November 2009

Nummerken 87

3

Op nummer 87 op de intussen welbekende lijst staat “sushi eten”. Ik heb dat nog nooit gedaan terwijl ik eigenlijk wel een vrij grote fan ben van vis en de Aziatische keuken. Dus toen Manuel vroeg of we nog eens konden afspreken, stelde ik voor om sushi te gaan eten. Hij is per slot van rekening een serieuze sushi kenner. En zo geschiedde. Deze avond zat ik in de Sushi Lounge in de Parijsstraat met een boot voor mijn neus waar rauwe vis, rijst en zeewier op lag. Oh en hier en daar ook wat fruit.

IMG_0111

Ik ging de sushi onhandig te lijf met mijn stokjes (Kathleen en stokjes om mee te eten, slechte combinatie), kreeg ze op mijn miniscuul bordje, slaagde er in ze in de saus te doppen en ja, uiteindelijk belandden ze ook in mijn mond. Soms half. Soms in een geheel. En een keer gebruikte ik mijn handen. Ik schaam mij diep.

Maar! MAAR! En dit is het belangrijkste: ik vond sushi lekker. Niet beestig lekker, maar wel lekker genoeg en zeker voor herhaling vatbaar. Uiteraard kon het ook helemaal niet mislopen hé? Er zit vis in en het is Aziatisch. Uiteraard dat het dan lekker is. En oh wee diegene die me nu vieze Aziatische dingen met vis er in voorschoteld. :P

5 November 2009

Win for life (of ook niet)

2

Dus ik maakte een lijst met 111 dingen op die ik wel eens wilde proberen, zien of beleven. Op nummer 91 staat “Een win-for-life lotje kopen”. Ik had het nog nooit gedaan zo een lot gekocht, laat staan meegedaan met de lotto of iets dergelijks. En ik vond dat zoiets een van de dingen des levens is waarvan je proefondervindelijk moet ondervinden dat het gewoon een nutteloze bezigheid is en dat het eigenlijk ook weggegooid geld is. Tenzij je uiteraard voor het geluk bent geboren. Wat niet helemaal zo is in mijn geval. Maar toch, je weet nooit hé. Dus deze middag na een gezellige lunch date met vriendin L., ging ik even langs de krantenkiosk en kocht zo’n lotje. (Let maar even niet op mijn wallen).

Bewijsstuk A

En ja ik weiger die foto te spiegelen *lui*

Ik haalde een muntstuk van 10 IJslandse kronen boven, kraste en won uiteraard niets. Ik had namelijk mijn geluk voor vandaag al opgebruikt voor ik ging krassen. Bij de stoffenwinkel ontdekte ik dat de stof die ik gebruik om tassen uit te maken (vrij stevige katoen) toch niet was uitverkocht, maar gewoon op een ander plekje stond. Ik nam de rol mee, vroeg en metertje en de mevrouw van de winkel merkte dat er nog maar een meter en een half op de rol zat. Dus liet haar baas haar weten dat ze het gewoon mocht meegeven. Yihaa! En ja, dat maakt mij ietwat blij. Winnen met win for life had mij ook blij gemaakt, maar een half metertje stof krijgen ter waarde van 5€ maakt mij ook blij. Ik ben gewoon blij. Lalala… Blij blij blij!

Morgen trouwens komt er nog een life list item aan bod. Maar welk?!
To be continued! Dum dum dum duuuuum….

4 November 2009

Tussendoortekeningetje

3

Soms probeer ik het even om te zien of ik het nog kan, dat tekenen met mijn Wacompje. En blijkbaar lukt het nog redelijk, hoewel er nog steeds van alles mis gaat met ogen en ik essentiële dingen als een hals vergeet.

Meisje

Ach ja, zo lang ik me maar amuseer hé? ‘t Is vakantie voor iets. :)

3 November 2009

Het plezanste land

2

Enkele maanden geleden ontdekte ik een mailtje van een trouwe lezer in mijn mailbox. Af en toe gebeurt dat wel eens. Hij bood me zomaar, gratis ende voor de niks tickets aan voor Bobbejaanland, gewoon omdat hij mijn blogje wel graag leest. Ik ga het niet ontkennen, ik ben behoorlijk gek op pretparken en als ik er gratis binnen kan, dan is het helemaal dik in orde. Dus ik zei uiteraard geen ‘nee’ tegen die tickets. Zo kwam het dat Het Vriendje en ik vandaag gratis ende voor de niks naar Bobbejaanland gingen.

We waren niet als een van de eersten binnen, maar we deden wel iets wat de anderen niet deden: tegen de klok aan de attracties beginnen. Hierdoor, of door een niet te verklaren kracht, moesten we letterlijk bij iedere attractie maximum tien minuten wachten. Van de Revolution gingen we de King Kong in. Van de King Kong gingen we naar de Speedy Bob. Daar werden we serieus bij de neus genomen door een medewerker. Hij zei tegen het jonge koppeltje dat voor ons stond dat rugzakken niet waren toegestaan in het park en vroeg of ze er geen veiligheidsbadge hadden aangehangen aan de kassa. Ook Het Vriendje en ik konden niet echt volgen. Vervolgens vroeg de medewerker aan ons vier of we eten meehadden in de rugzakken. Uiteraard. “Ja, eten dat mag niet mee binnen. Normaalgezien gaan die dan naar spullenhulp of worden die aan de medewerkers van het park gegeven. Mag ik eens zien, wat zit er allemaal tussen die boterhammen?”. Zijn collega die achter hem stond, kwam nauwelijks bij van het lachen, dus trok ik aan de mouw van Het Vriendje en fluisterde in zijn oor dat ze met ons voeten aan het rammelen waren. De man gaf toe dat hij een grapje aan het maken was en liet ons lachend instappen. Bij de volgende lading pretparkgangers deed hij net hetzelfde aan hun verbaasde gezichten te zien.

Twee of drie uur later, hadden we alle attracties gedaan. Zelfs aan de Dream Catcher en de Typhoon hadden we nauwelijks moeten aanschuiven. Dus slenterden we wat rond, gingen nog een keertje in onze favorieten, genoten van het herfstzonnetje en slenterden nog een beetje rond. Het was een superleuke dag. Ik heb gegild (en ben daardoor een beetje hees, klein detail), ik heb gelachen, ik heb vol bewondering naar de 4D cinema gekeken, ik heb een paar grenzen verlegd… en daarbij nogal gegild (dude, die sledge hammer, nooit meer van m’n leven, thankyouverymuch) en ik heb voor het eerst in mijn leven helemaal vooraan in een rollercoaster gezeten. Yeah! Ik denk dat Het Vriendje en ik bijna alle attracties hebben gedaan, buiten die dingen die gericht zijn op hele kleine kindjes. Bobbejaanland, dat blijft toch een plezant land zenne. :)

Je weet wel wie, nogmaals bedankt voor die tickets! Je bent geweldig!

2 November 2009
« Heden Verleden »