Zondagochtend sprongen we gezwind uit ons bed en trokken gewapend met een fototoestel het prachtige witte landschap in. Met dit als resultaat.
Ik heb leuke vrienden. Laten we daarmee beginnen. En voor die leuke vrienden maak ik al eens graag iets als ze me daar om vragen. Geboortekaartjes bijvoorbeeld. Of trouwkaartjes. Of knuffels. Al naar gelang. Vriendendiensten. U weet wel hoe dat gaat. En af en toe zijn er dan van die leuke vrienden die iets terug geven. Bijvoorbeeld omdat ze iets lazen hier, op dit blogje. Iets over een scanner bijvoorbeeld. En dan krijg je plots een scanner in je armen geduwd en moet je met een doos die minstens twee keer breder is als jezelf door de sneeuw ploeteren. Ik ben er in geslaagd niet uit te glijden. Jawel. Dat beetje IJslander in mij doet af en toe nog een beetje dienst. Snjór er gaman fyrir allir!
En toen had ik dus opeens een scanner. Een reusachtige scanner die nog een plaatsje moet krijgen op mijn bureau. Op mijn ietwat rommelige bureau momenteel. Ahum. Maar ik heb hem wel al getest, mijn nieuwe schat. Oh ja! Want ik heb hier tekeningen liggen. Ok, voornamelijk schetsen. In schetsboeken. Zo gaat dat bij mij.
Mijn eerste testje zag er zo uit. Yihaa! (Klik om groter te zien)
18 December 2009
Ik was al een tijdje bezorgd om onze rozenstruik die midden december nog steeds in bloei stond. Fucked up bioritme. En dan begint het plots te sneeuwen uiteraard. Dus hebben we nu een rozenstruik die in volle bloei staat met een laagje sneeuw er over. Het is wel een mooi zicht, maar ik hou nu toch wel even mijn hart vast voor die struik.
Ik ben er achter gekomen dat ik in 2009 bijzonder weinig heb getekend. Met bijzonder weinig bedoel ik echt nauwelijks iets. En dat is een vrij deprimerende gedachte voor mij. Ik teken ontzettend graag, maar ik doe het bijna niet meer en als ik dan teken dan is het vaak voor geboortekaartjes of trouwkaartjes van familie, vrienden en kennissen. Ik doe het niet meer voor mezelf, terwijl ik het leuk vind om gewoon allerlei figuren en personages te verzinnen en op (digitaal) papier te zetten. Dat vind ik ontzettend jammer.
Dus voel ik een beetje een goed voornemen voor het jaar onzes heeren 2010 aankomen.
Ik heb in ieder geval gisteren tijdens de laatste les van de “kinderboeken schrijven en illustreren” cursus mijn hoofdpersonage uitgewerkt. Hoera! Aaah… character design. Heerlijk. Het wordt waarschijnlijk de jonge versie, die langs de linkerkant van het blad. De versie rechtsonder vond ik te oud en niet in mijn verhaal passen. (Klik om groter te zien)
Hmm… Misschien toch maar eens investeren in een scanner, want foto’s maken van tekeningen is toch ook niet dat. 
16 December 2009
Een tijdje geleden waren Het Vriendje en ik op een rommelmarkt verzeild geraakt. Ik hou dan steeds mijn ogen open naar oude fototoestellen. Vraag me niet waarom, ik heb gewoon iets met oude fototoestellen. Ik ben zot op het lomo effect en ooit, OOIT, schaf ik mezelf een Holga of een Diana aan. Echt waar. Op die rommelmarkt vond ik een oud fototoestel (Kodak Instamatic 50) dat jammer genoeg met speciale cassettes werkt die nu uiteraard niet meer te verkrijgen zijn.
Toen ik thuis kwam bij Het Vriendje met dat fototoestel haalde de papa van Het Vriendje een ander oud fototoestel boven. Eindelijk had hij iemand gevonden waaraan hij dat fototoestel kon geven. Een Bilora Bella 66IIa, een prachtig 120mm film toestel met mooie kleuren en een volledige retrofeel. Plus het was nog in perfecte staat. Aaah. Ik prutste er wat mee en ontdekte dat de sluiter niet reageerde op de ontspanner. Jammer maar helaas, weer een fototoestel dat ik niet zou kunnen gebruiken. Dus zette ik het op de kast, bij de Instamatic.
Tot we gisteren de kerstboom aan het opzetten waren en ik de Bella nog even in mijn handen nam (short attention span… lalalala). Ik begon de binnenkant te inspecteren, ontdekte een hendeltje dat je kon induwen waardoor de sluiter opende en plots merkte ik dat ik de lens vooruit kon trekken. Alle puzzelstukjes vielen op zijn plaats en toen ik op de ontspanner duwde, opende de sluiter. Hoera! Hoera! Enthousiast sprong ik als een gek door de woonkamer en vertelde Het Vriendje dat we binnenkort eens zouden gaan foto’s nemen met die camera uit de jaren ’60. Die foto’s zullen uiteraard hier verschijnen als het zover is.
To be continued dus. 