Verbeelding

Dokter Jazz

De eerste keer dat ik over dit boek hoorde, was toen ik door de boekskes aan het bladeren was bij de mama thuis. Ik ben niet zo een grote fan van de boekskes, alles behalve eigenlijk, maar als ik bij de mama op bezoek ben, dan blader ik wel eens door de Libelle. Bij de boekenrubriek kijk ik dan even rond wat er allemaal wordt aangeraden en in een van de Libelles van de afgelopen weken stond dit boek. Iets over een dokter die maagdenvliezen herstelde. Dat klonk veel belovend, dus zette ik dat boek op mijn “te lezen” lijstje. Voor ooit een keertje, als ik hem eens tegen kwam in de bib. Ooit kwam er sneller dan verwacht. Nog diezelfde week, toen ik langs ging bij de bib, ontdekte ik het boek toevallig. En het was een zeer aangename vondst.

Dokter Jazz van Stine Jensen gaat voornamelijk over de aantrekkingskracht tussen het Westen en het Midden-Oosten. Het boek is opgedeeld in vijf hoofdstukken. In het eerste hoofdstuk besluit Dolly Laudrup, een redactrice met een vurige pen, meer te weten te komen over het leven van haar overleden oom Mads. Mads Laudrup hield er namelijk naast zijn praktijk als neus-keel-oor specialist ook nog een praktijk in het herstellen van maagdenvliezen. In de volgende hoofdstukken worden drie aparte verhalen aan elkaar gewoven. Het eerste verhaal is dat van Mads die naar Saoedi-Arabië trekt om daar als arts te gaan werken. Dit verhaal loopt dan weer verder in het verhaal van Selma, een nogal hartstochtelijke vrouw met een zwak voor mannen uit het Midden-Oosten en dan is er nog Kader, een Egyptische immigrant die zijn jonge vrouw verdenkt van vreemdgaan.

Al die verhalen worden verteld op een zeer beeldende en verfijnde manier. Het is zeer meeslepend geschreven, zodat je er moeite mee hebt het boek opzij te leggen. Als lezer wil je weten hoe die verhalen met elkaar verbonden zijn. Je wil weten hoe alles in elkaar zit. En langs de andere kant merk je ook dat Jensen haar research over de verschillende culturen en godsdiensten zeer goed heeft gedaan, waardoor alles geloofwaardiger is. Je weet ook nooit helemaal goed wat fictie is en wat auto-biografisch is, want blijkbaar zouden er wel degelijk delen van het boek auto-biografisch zijn. In ieder geval, Jensen weet hoe ze een verhaal moet vertellen en hoe ze moet schrijven. Dit boek is zeker een aanrader en vergeet tijdens het lezen zeker niet eens een van de genoemde jazz platen op te zetten. Dat geeft meteen een heel nieuwe dimensie aan het boek.

En hieronder een van mijn favoriete stukjes uit het boek. Genoten heb ik van dit stukje. (more…)

Een monster voor Haïti

Zoals iedereen intussen wel weet, schudde de aarde nogal hevig op 12 januari in Haïti. Zo hevig dat heel wat mensen stierven, dakloos werden en heel wat kinderen hun ouders verloren. Er zijn al heel wat grote acties op touw gezet en er zijn al miljoenen euro’s ingezameld. Hoewel ik 12-12 een goed initiatief vind, heb ik altijd mijn vragen of dat geld wel terecht komt bij diegene die het het meest nodig hebben. Dit weekend zag ik een papier uithangen in vele winkels in Lier over het opvanghuis Mamosa van Lierenaar Jan Hoet (what’s in a name, right?). Nu dat is een project dat wel wat centjes kan gebruiken.

Dus. Ga ik een knuffel veilen. Het geld wordt integraal gestort op de rekening van Mamosa en dan maar hopen dat ze hun werking kunnen verder zetten.

Monster? Welk monster?
Het gaat om dit paarse monster. Gemaakt uit vilt en ongeveer 28cm hoog. De breedte… uhm… *neemt meetlint* met zijn armpjes open… ook 28cm. Dames en heren, we hebben hier te maken met een, jawel, vierkant monster.

Hoe gaat het in zijn werking?
Als je geïnteresseerd bent, dan laat je hieronder in de comments het bedrag achter dat je wil geven. Een beetje zoals in Ebay, maar dan in de comments. We zien wel hoe het loopt. Alleen serieuze biedingen als het kan. Oh wee de grapjas die 10.000€ schrijft. Die zal ook 10.000€ geven. Al moet ik u opzoeken in Oezbekistan. Soit. Bieden gaat tot zondagavond 31 januari 2010 tot 20u. Achteraf neem ik contact met je op, dus laat zeker een e-mailadres achter, en dan stuur ik je het monster op. Zo eenvoudig is het.

Startbod
Ik heb besloten toch maar even een startbod in te voeren zijn 4€. Vraag me niet waarom 4€, maar het is 4€.

Hebben we nog niet genoeg gestort?
Waarschijnlijk heeft iedereen al heel erg zijn best gedaan. We hebben allemaal als gekken sms’jes zitten sturen naar radio 12-12 en massaal gekeken naar de televisiebenefiet. De bedragen die we hebben ingezameld zijn echt… jawdropping. Waarom opnieuw centen naar Haïti sturen? Tsja. Ze hebben het nodig. En hey, je krijgt er een cool monster voor in de plaats als je hier meedoet aan de veiling. Wat wil je nog meer?

Dus.
Ready? Set. GO!

Tussendoortje

En omdat ik jullie al de romslom met huurwaarborgen, verzekeringen en andere toestanden bespaar, een alpaca! ‘t Is eens iets anders.

De eenzaamheid van de priemgetallen

Er hing een dik, felroze label rond het boek toen ik het voor kerstmis van mijn zus kreeg. “Beste boek van het jaar,” stond er in witte letters te lezen. En hoewel het een goed boek is, zou ik het niet meteen het beste boek van het jaar noemen. Langs de andere kant, ik heb uiteraard ook niet alle boeken die uitgekomen zijn in 2009 gelezen. Verre van zelfs.

In De eenzaamheid van de priemgetallen van Paolo Giordano volg je Mattia en Alice. Alice had op haar zesde een ski ongeluk en is hierdoor getekend voor het leven. Mattia aan de andere kant is deel van een tweeling. Terwijl hij hoogbegaafd is, is zijn zusje nauwlijks begaafd. Hij wordt er mee gepest op school en wanneer hij dan eindelijk een keer wordt uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje, besluit hij zijn zusje achter te laten in een naburig park om zo de genante momenten die zouden kunnen voorvallen tijdens het feestje te omzeilen. Klein probleempje, het zusje verdwijnt. Dus, ziehier, twee kinderen die door één foute beslissing, getekend zijn voor de test van hun leven.
Mattia en Alice hun paden kruisen elkaar als tieners en er ontstaat een vreemdsoortige vriendschap. Ze hebben wel contact, maar tegelijk raken de twee elkaar nooit, net zoals tweelingpriemgetallen. Hoewel ze elkaar nooit echt raken, spelen ze een belangrijke rol in elkaars verdere leven.

En daar draait het allemaal rond. Het draait om contact maken en toch nooit helemaal contact hebben. Alle personages in het boek lijken hiermee op de een of andere manier moeite te hebben. Er is een moeilijke vader-zoon en vader-dochter relatie. Er zijn relaties tussen collega’s, liefdesrelaties,… En alle personages lijken toch een eiland te zijn. Het is alsof ze om elkaar heen dansen zonder dat ook maar een lichaamsdeel dat van een ander raakt. Eigenlijk is dat nog het beste waarmee het verhaal te vergelijken is: een dans vol met goed uitgewerkte personages.

Zoals ik al schreef, ik vond het een mooi boek. Geen ‘Waw’ boek, maar aangenaam. Door de korte hoofdstukken leest het lekker weg. Maar hoewel de dans nog zo mooi was, soms miste ik was pit in het verhaal.

Onnozele muts!

Een tijdje geleden zag ik op Elsie’s blog een tutorial voor een schattige muts. Wel, die muts zag er alleszins schattig uit op haar hoofd. De tutorial was helemaal niet moeilijk, zelfs een noob als ik begreep het, dus besloot ik die muts gewoon zelf te maken. Dus vorige week tijdens het kijken van Project Runway, haakte ik die muts. En om eerlijk te zijn, het ziet er helemaal niet zo schattig uit als bij Elsie. Het ziet er… onnozel uit. Het mist nog een pompom bovenop, misschien maakt dat de muts wat minder onnozel?

Fotografisch bewijs van de onnozelheid

Dit weekend besloot ik een andere muts te maken, een die ik op threadbanger had gezien. Ook deze tutorial zag er gemakkelijk genoeg uit voor een noob als mezelf, maar opnieuw zag het er toch weer niet helemaal uit zoals ik dacht. Het ziet er meer uit als een douchemutsje of zo’n papieren mutsje dat je aan moet als je een operatiekamer binnengaat. Ik denk dat dat vooral door de kleur komt. Yup. Nog een onnozele muts dus.

Fotografisch bewijs van de onnozelheid

Och ja, ik ben teminste aan het oefenen en het haken op zich gaat eigenlijk vrij goed. En ik heb een idee voor mijn volgende projectje. Iets waarbij ik géén tutorial zal volgen. Gewoon… haken op het gevoel af en zien wat er dan verschijnt. Spannend. To be continued!