Hieronder drie geldige redenen waarom je Het Vriendje nooit alleen mag laten met Photo Booth. Nooit. Anders zit de kans er in dat je kaken zich verkrampen en je buikspieren scheuren van het lachen. Jawel. 
Woensdag hadden we twee afspraken om appartementen te bezichtigen. Het eerste dat we zagen was absoluut ons ding niet. HHet had zijn beste tijd gehad. Er zaten barsten in de muren en de tegels in de keuken deden me spontaan kokhalsen.
Maar het tweede appartement… Ooh. Het tweede appartement. Ik had er al een goed gevoel bij toen ik de foto’s zag op Immoweb. Dat gevoel werd alleen maar bevestigd toen we het in levende lijve zagen. Het Vriendje was er ook enthousiast over. Hier zagen wij ons wel wonen. Het was geen gigantisch appartement, maar groot genoeg voor ons. Er was een tweede slaapkamer die we zouden kunnen inrichten als hobbykamer/computerkamer. En de keuken was eigenlijk ook wel vrij ruim (alleen jammer van dat elektrisch vuur). Alles was gerenoveerd in 2005, dus geen barsten in de muren, wat ook altijd mooi meegenomen is. De huur was goed. De locatie was schitterend voor ons allebei. Ons buikgevoel schreeuwde “Neem dit!”.
Dus deden we dat maar. We gingen de strijd aan met een paar andere geïnteresseerden, want die zagen dat appartement uiteraard ook zitten. Donderdag kwam het verlossende telefoontje. Wij zouden er in mogen trekken! Yuy! Maar eerst moesten we een huurcontract gaan tekenen in Hever-Schiplaken. Hever-waar?! Inderdaad. En toen vloekten we even omdat we allebei geen auto hebben en gingen we met de trein tot het dichtsbijzijnde station en schuifelden we te voet verder over spekgladde, met ijs en sneeuw bedekte wegen. We wandelden een dik uur en kwamen diepgevroren aan waar we moesten zijn. We lazen het huurcontract, stelden vragen, luisterden naar de uitleg die we kregen en zetten vervolgens onze handtekening onderaan dat contract. Daarna begonnen we aan de terugweg. Opnieuw over spekgladde, verlaten wegen in the middle of nowhere. Het was laat, we waren moe, maar in de rugzak die Het Vriendje droeg, stak een document waarop stond dat wij binnenkort een eigen stekje zouden hebben. Dat maakte alles goed.
Vanaf 1 maart mogen Het Vriendje en ik in ons eigen appartementje. Dus… excuseert u mij terwijl ik even een uitgelaten dansje doe. 
18 January 2010
En toen begon Kathleen weer te haken. Ik heb nooit ontzettend veel gehaakt, maar ik doe het eigenlijk wel graag. Het is leuk om bijvoorbeeld op de trein te doen en heel toevallig zit het ook een beetje in de genen. De mama heeft haar trouwjurk gehaakt. I kid you not. Gehaakt. Trouwjurk. Respect voor de mama.
Onlangs kocht ik nog een boek met haakpatronen, met de gedachte er ooit eens werk van te maken. Het gebeurde sneller dan verwacht. Het kriebelde. Dus haalde ik een bolletje katoen… wol… acryl… wat-dan-ook dat ik hier nog had liggen boven en begon er aan. Het begin liep een beetje schots en scheef. En zo kwam het dat ik dit weekend een testlapje maakte om een paar verschillende steken te oefenen. Eerlijk gezegd denk ik dat ik nog wel wat meer oefening kan gebruiken.
Haha. Niets bijzonders, maar het leek me wel leuk om even te laten zien dat oefening kunst baart. Tegen het einde van het jaar ga ik namelijks iets groots haken. Ik weet nog niet wat, maar het lijkt me wel leuk om dan iets groots te haken. Geen trouwjurk. Nee. Dat nog net niet. Maar… iets… groots. Yup.
11 January 2010
En we zijn begonnen. De eerste mailtjes om appartementen te bezichtigen zijn de deur uit en de eerste afspraken zijn gemaakt. Ik heb een beetje schrik voor heel die huizenjacht. Uiteraard maak ik altijd wel het beste van de woning waarin ik terecht kom, maar toch, ik zou een fijn plekje willen vinden, eentje dat in orde is voor de verandering: geen vochtplekken, geen muizen, geen kamers met maar een stopcontact,… Dat soort dingen allemaal.
Ik ben helemaal niet goed in letten op zulke dingen tenzij het nogal in your face is. Maar hoe kan je zeker zijn dat zulke dingen in orde zijn? Je gaat ergens binnen en je moet in tien minuten of een kwartier tijd heel het appartement in je op nemen. Er staat waarschijnlijk iemand tegen je aan te praten en dan moet je nog vragen bedenken over het pand. En daarna moet je beslissen, na dat kwartiertje binnen geweest te zijn, of je daar wil wonen of niet. Aargh. Een bloedhekel heb ik daaraan. Ik lijk toch altijd de verkeerde keuzes te maken. Ik heb in een oranje studio met een spiegelmuur gewoond om maar een voorbeeld te geven van het soort keuzes dat ik maak.
Dus gaan Het Vriendje en ik op voorhand een mooie lijst opstellen met dingen waar we moeten op letten. Yup. En misschien gaat dat een beetje helpen om mijn ogen een beetje open te houden. Huizenjachttips zijn welkom uiteraard.
10 January 2010
Maandagmiddag kreeg ik een telefoontje. Dat het zover was. Dat hij er eindelijk was. En dat betekende dat er nog enkele gegevens op het kaartje moesten gezet worden voor het naar de drukker kon. Gisteren kreeg ik het kaartje van de trotse papa in mijn handen gestoken en eigenlijk is het toch altijd leuk om iets tastbaars te hebben dat je hebt gemaakt. Web is leuk, maar af en toe eens een print designtje, ja, dat is ook wel eens leuk.
Up next: een trouwuitnodiging. En blijven gaan met die banaan.
En oehoehoeh! Mijn camera deed van facial recognition op het getekende mannetje. Yeah. Mijn camera is slim.
6 January 2010