Harige apenkloten zeg ik u

11

Schreef ik in september tijdens mijn woede uitbarsting over Kinepolis Leuven:

Hoe in fokking godsnaam kunnen ze een film van een van de grootmeesters der film van onze tijd niet spelen?! HOE? En gaan ze het ook in hun kop halen Alice in Wonderland niet te spelen?

En blijkbaar is het zover. Ze hebben het in hun kop gehaald die film inderdaad niet te draaien. Toch tot verder overleg met Disney. Ik begrijp waarom de bioscopen deze film willen boycotten. Er is een afspraak tussen de bioscopen en de filmstudio’s dat er een bepaalde tijd, vier maanden om exact te zijn, tussen de bioscoop release en de dvd release moet zitten. Zo kunnen de bioscopen genoeg winst uit de film halen, maar moeten mensen niet te lang op hun honger zitten wachten om de dvd te kopen. Mooie overeenkomst. Iedereen blij. Als Disney dan opeens zegt: “Naah, we gaan Alice al over drie maanden op dvd uitbrengen,” dan kan ik er inkomen dat Kinepolis en andere bioscopen hun middenvinger opsteken en hen welgemeend “fuck you” zeggen.

Maar dat maakt mij niet minder kwaad. Alice in Wonderland! Een van de filmspektakels waar ik al maaaaaanden naar uitkijk, gaat hoogstwaarschijnlijk niet gedraaid worden in de Belgische bioscopen. Tenzij Disney toch nog toegeeft (please? pretty please?). Daarom ga ik dat pareltje van favoriete filmmaker niet kunnen bewonderen op groot scherm. In Frankrijk respecteert Disney de vier maanden wel… dus ik denk dat ik binnenkort eens een reisje naar… bwah… Parijs of zo ga ondernemen. Maar in Frankrijk dubben ze zeker nog steeds film? Of hebben ze daar intussen al de ondertiteling uitgevonden?

Dus als u mij nu excuseert, ik ga mij wat afreageren door nog wat spullen in dozen te gooien. Er zijn er al 10 ingepakt. Ongelofelijk wat een rommel een mens allemaal verzamelt, zeg!

25 February 2010

Generatie 1000 euro

0

Af en toe loop ik wel eens door De Slegte op zoek naar een leuk boek en het gebeurt wel eens dat ik daar iets vind, tussen al die boeken. De cover van Generatie 1000 euro sprak me ontzettend aan. Felgroen met een lachend spaarvarken. Ook de flaptekst leek veelbelovend, dus besloot ik er vijf euro voor neer te tellen.

Het verhaal is geschreven door twee jonge dertigers uit Italië, Antonio Incorvaia en Alessandro Rimassa. Hun probleem? Dankzij een paar wetten die onder Berlusconi van kracht zijn gegaan, is het nogal moeilijk voor jongere om een goed betaalde job, laat staan een vaste job te vinden. Er zijn betaalde stages, project-contracten, jaar-contracten en zo voort, maar blijkbaar niet echt iets bindends. Ze moeten zien rond te komen met een nettoloon van 1000 euro per maand, soms zelfs minder. Een eigen huis kopen zit er niet in. Een eigen appartement huren eigenlijk ook niet echt. Snoepreisjes hier en daar, dat mogen ze al compleet vergeten.

De twee auteurs hebben het slim aangepakt. Ze hebben het manuscript volledig op een website gezet waar iedereen die interesse had het gratis kon downloaden en er was behoorlijk wat interesse. Heel wat jongeren herkenden zich in de situatie van de vier personages. Claudio en drie anderen, huren samen een huis in Milaan. Iedere dag trekt Claudio braaf naar zijn werk, waar hij zijn bloed, zweet en tranen in een nieuw marketingplan steekt om mobiele telefoons aan de man te brengen. Hoewel hij zijn werk uitstekend doet, maakt hij geen kans op een promotie en krijgt hij aan het einde van de maand slechts een schamele duizend euro nettoloon.

Samenhuizen met anderen, aan het einde van de maand niet weten hoeveel ze nog in hun portofeuille zullen hebben, zenuwinzinkingen krijgen bij onverwachtse rekeningen, promoties aan zich voorbij zien gaan, ontslagen worden, de liefde,… Het verhaal werd een ware hit in Italië. Een uitgever besloot dan ook om het manuscript uit te brengen in boekvorm en zo doorbraken de twee auteurs hun viceuze cirkel van onderbetaald te zijn. Ze zijn nu beiden freelance journalisten die al wat beter boteren dan de zogenaamde “Generatie 1000 euro”.

Het boek is dun en krijg je met gemak uitgelezen in een paar dagen tijd. De personages zouden een beetje beter uitgewerkt kunnen worden, maar je leeft wel mee met hun situatie. Op sommige momenten is het zelfs een echte pageturner. Het verhaal geeft je wel een heel ander beeld van Italië. De zuiderse, relaxe levenstijl maakt plots plaats voor hardwerkende, overuren kloppende, onderbetaalde jongeren. Niets zuiderse, relaxe stijl. Weer iets bijgeleerd.

En het boek is blijkbaar intussen ook verfilmd. Ha!

24 February 2010

Stap 1

2

sleutelsStap 1: de sleutels. Check.

Nu nog al mijn rommel bij elkaar zoeken, die rommel in een duizendtal dozen proppen en die duizendtal dozen dan verhuizen. Yup. Het gaat weer een leuk weekje worden. Als het hier eventjes stil is, u weet waar ik mee bezig ben. :)

21 February 2010

Typisch

1

Ik heb zo de neiging ziek te worden als er iets belangrijk te gebeuren staat. Je weet wel, eindexamens, kerstfeestjes, mijn eerste communie,… En nu is het weer van dat. Dit weekend gaan we de sleutel krijgen van ons appartement. Wie krijgt donderdag opeens een aanval van maag-darmontsteking, buikgriep achtige toestanden? Jawel. Moi. Ikke.

Op de koop toe heeft Het Vriendje het ook zitten. Bij hem is het donderdagavond begonnen. Heb ik hem besmet toen ik hem twee minuten zag op weg naar huis donderdag of hadden we allebei dat beestje al in ons systeem zitten, dat blijft de vraag. Hij heeft het wel wat erger zitten. De arme schat. Maar we bijten door. Morgen steken we ons vol met immodium en motilium en dan gaan we er voor. Dan gaan we die sleutel halen en niemand of niets, zelfs geen buikgriep, zal ons tegen houden.

20 February 2010

Over ballon jurkjes en mama-armen

6

Het was lang geleden, zeer lang geleden zelfs, dat ik nog eens een kledingwinkel was binnengelopen, vervolgens iets van de rekken had gehaald en daarmee naar de paskamer was gelopen. Ik kan me het laatste kledingsstuk dat ik heb gekocht zelfs niet meer herinneren. “Shoppen” staat bij mij gelijk aan boeken kopen en daar eindigt het meestal. Oh ja, en knutselspullen natuurlijk, maar toch voornamelijk boeken. Dus daar stond ik gisteren in de H&M, niet bij de gewone collectie, maar bij de iets chiquere collectie. Daar ga ik altijd wel eens een blik werpen om te zien of er geen mooi jurkje of fijne flodderbroek hangt.

En plots zag ik een ballon jurkje. In heel mijn leven heb ik nog nooit zo’n jurkje aan gehad en ik had geen idee of ik daar wel mee zou staan, maar ach, passen kan geen kwaad. Dus trok ik me terug in een van de paskamers en trok mijn kleren uit. Mijn boots hield ik aan (ja, ik kan mijn broek, zo een bovenvernoemde flodderbroek uit de H&M, uittrekken zonder mijn schoenen te moeten uitdoen :P ). Ik liet het jurkje over mijn hoofd glijden en bekeek het resultaat in de spiegel. Mijn eerste reactie? Een bravere, meisjesachtigere versie van Tank Girl, toch zo, met die boots er onder. Tot mijn verbazing had ik een taille. Mjah, eigenlijk is die er altijd, maar ik vergeet steeds weer dat ik die heb en de ballonvorm van het rokgedeelte verborg alle mankementjes een beetje in de heupregio. Yeah. I like.

Maar de bovenkant. He bah. Laten we het zeggen zoals het is, mijn bovenarmen zijn een van mijn vetopslagplaatsen. Vraag me niet hoe dat komt, maar zelfs in tijden van véél baantjes trekken in het zwembad, blijven ze een en al flubber. Het Vriendje noemde ze tijdens onze eerste date “mama-armen”. Ik heb het hem vergeven, maar vergeten doe ik niet. Oh nee. Intussen leunt hij wel graag tegen die mama-armen van mij omdat ze zo lekker zacht zijn. Jaha. Tsss. Soit. De bovenkant van het jurkje was zeer weinig flatterend. Alles behalve flatterend zelfs.  Op de koop toe komt daar nog eens het brede-schouder-probleem bij kijken. Diepe zucht. Ik moet als het op bovenstukken aankomt altijd een maat hoger nemen, omdat ik breder ben op mijn schouders dan de gemiddelde maat 38. De rest van mijn bovenlichaam heeft er geen problemen mee, heel het stuk van de buik tot aan de borst past perfect, maar mijn schouders, oh boy. Maat 40 was dan nog afgrijselijker aan de bovenkant. Deuken en plooien die er niet moesten zijn, een beha die langs de armgaten kwam piepen,… Ik heb een vermoeden dat ik gewoon de onbestaande maat 39 ben.

Maar dat rokje en die taille…

Maar die bovenkant…

Maar dat rokje en die taille…

Maar die bovenkant…

Zucht.

Met pijn in het hart hing ik het jurkje terug op de kapstok om het vervolgens terug in het rek te hangen. Het leven, het kan hard zijn als je niet een of ander model bent met de gemiddelde maten. Of normaal gevormde bovenarmen. Langs de andere kant, nu heb ik er weer een reden bij om zelf mijn kleren te leren maken. Ha! HA! Als u mij dan nu wil excuseren, ik ga op zoek naar een patroon voor een ballon rokje. En een leerboek kleren naaien. En een pakketje eindeloos geduld om patronen over te tekenen.

13 February 2010
Verleden »