Vrijdag besloten Het Vriendje en ik eindelijk naar Alice in Wonderland te gaan kijken. Het stond al zo lang op ons lijstje en die twee gratis filmtickets die we hier hadden liggen, schreeuwden om gebruikt te worden. Dus trokken wij naar Kinepolis Leuven (daar gaat mijn boycott) voor een avondje Tim Burton goodness. En eigenlijk had ik toch wat meer verwacht, om eerlijk te zijn. Het was allemaal héél braaf en overduidelijk dat hoewel Tim Burton een gigantisch budget had gekregen, hij toch nog altijd braafjes moest luisteren naar Disney. De edgy feel die je normaal gezien bij zijn films hebt, was er compleet af, wat jammer is.
Op de koop toe bleek dat mijn ogen toch niet helemaal pro-3D-films zijn. De film oogde heel donker van zodra ik mijn brilletje opzette, maar toen ik stiekem even gluurde zonder brilletje, waren de kleuren kraakhelder en super levendig. Jammer, maar helaas. Dus liet ik Het Vriendje weten dat ik zeker en vast Alice nog een keer op dvd wilde zien. Voor de rest vond ik het een fijn filmpje. Grappig, schattig, spannend, knap uitgewerkt,… Een aangename familiefilm. En ik heb wel serieus zitten kwijlen op alle kleedjes die Alice heeft gedagen in de film. Volgens mij heeft ze een stuk of vijf outfits gehad en alle vijf waren ze stuk voor stuk pareltjes.
Het fijne filmuitje werd in mineur afgesloten. Toen we thuiskwamen hoorde ik de gsm van Het Vriendje in zijn rugzak zoemen. Bleek dat er van bij mijn thuis werd gebeld. Uiteraard stond mijn gsm nog altijd uit. Ik heb niet de neiging mijn gsm aan te zetten als ik terug uit de cinema komt. Mijn broer liet me aan de telefoon weten dat mijn opa eerder die avond was overleden. Na de dood van oma is het bergaf gegaan met hem, maar al bij al heeft hij een zeer mooi leven gehad, altijd goed gesoigneerd geweest door zijn vrouw, en heeft hij een prachtige leeftijd bereikt.
