Verbeelding

Waar gaat die tijd toch steeds naar toe? Ik let even niet op en pataat, weer een week voorbij. Juni staat voor de deur en ik had nog niet eens goed en wel door dat het mei was. De laatste weken zijn behoorlijk druk geweest. Ik vermoed dat de tijd daardoor een pak sneller gaat.

• We hebben eindelijk een zetel. Hoera! Mijn zus had er nog een staan en we zijn die dit weekend kunnen gaan halen. Na een stevige schrobbeurt ziet hij er zo goed als nieuw uit.
• Het Vriendje heeft nu ook een auto zodat hij kan oefenen. Hij heeft een voorlopig rijbewijs en hopelijk binnenkort, na vele uurtjes oefenen, ook een echt rijbewijs. Dan kan ik met hem meerijden, want aangezien ik geen rijbewijs heb, mag ik niet meerijden. Boehoe!
• Er wordt duchtig aan het Ceylon jurkje gewerkt. Ik zit nu aan het moeilijkste stuk min of meer, het stuk waarbij je de voorstukken aan de schouderstukken moet zetten. Aaaah. Ik kan er pas woensdag aan verder werken en dus droom ik -letterlijk- over het afwerken van dat jurkje. Ik kijk ook absoluut niet uit naar de zestien knoopsgaten. En uiteraard loop ik nog steeds met een gigantische hoop faalangst rond.
• Intussen heb ik ook de eerste film van Sex and the City gezien en mjah… dat is toch niet echt mijn ding. Die film had ook een aflevering van drie kwartier kunnen zijn, maar ze hebben het zo lang gerokken en zoveel herhalingen… Blegh. Morgenavond is het Ladies@The Movies en het tweede deel van Sex and the City. Ergens vraag ik me af waar ik aan begonnen ben.
• Ik schreef een gigantisch lange blogpost over Dieren Eten van Jonathan Safran Foer en publiceerde die niet. Misschien binnenkort.
• Onze gordijnen liggen klaar bij de winkel, maar we kunnen ze pas zaterdag gaan afhalen. Ik ben echt wel benieuwd hoe ze gaan passen binnen ons appartementje. Het begint allemaal in orde te komen. Dan kunnen we eindelijk wat volk ontvangen.
• Het Vriendje en ik kochten dit weekend placemats en we vonden dat een zeer volwassen daad.

En zoveel meer. Het zijn weer woelige tijden. Binnenkort staat er mij een weekje vakantie te wachten samen met Het Vriendje. Uitslapen staat hoog op onze prioriteitenlijst. We gaan hier en daar een daguitstapje doen, maar het is voornamelijk de bedoeling om het allemaal gewoon op ons gemakske te doen dan, om wat te bekomen van het drukke jaar dat we tot nu toe hebben gehad.

De vraag die op ieders lippen brandt: “Is het Ceylon jurkje nu op tijd afgeraakt?”

Het antwoord: “Nope,”

Maar het was wel een fijn trouwfeest. Het jurkje zelf ligt hier nog in stukken op de naaitafel, dus een dezer dagen steek ik het in elkaar. Met een gigantische verkoudheid, een samenkomst met de kinderboekencursusmensen en dan nog een beetje algemene bezigheden en ook de nodige luiheid is het er gewoon niet van gekomen. Maar ooit, ooit op een goede dag… Let op mijn woorden.

Ik heb deze award (ik heb nog steeds de neiging die dingen stokjes te noemen) al hier en daar zien opduiken en nu is hij ook bij mij belandt dankzij Ktrn. Blijkbaar is het de bedoeling dat ik tien dingen opsom waar ik blij van word en vervolgens het stokje doorgeef aan tien andere bloggers, maar aangezien de helft van de blogosfeer het al heeft gehad, laat ik het laatste deel van de opdracht voor wat het is.

10 x blij

1. Het Vriendje. Yup. Hij brengt me nog steeds heel hard aan het lachen met zijn onnozele gevoel voor humor en zijn smoelentrekkerij. En daarnaast zorgt hij gewoon goed voor mij en geeft hij me de nodige hoeveelheden aandacht. En dan heb ik het nog niet over het engelengeduld dat hij met mij heeft. Man. Geduld. Niet te doen. Begin juli zijn we twee jaar samen en het gaat nog altijd even goed.
2. Ons appartementje. Het begint langzaam maar zeker in orde te geraken. We hebben nu sinds dit weekend een grote eettafel en een zestal stoelen in de woonkamer staan. Nu nog een zetel, gordijnen (die zijn intussen besteld) en oh ja, dat bed waar ik het al zo lang over heb en dan zijn we helemaal gesettled. Het is leuk om een stekje te hebben waar je kan doen en laten wat je zelf wil.
3. Mijn werk. Ik design graag websites. We zijn aan een paar leuke projecten aan het werken waarin ik mij ook nog eens creatief kan uitleven met illustraties (woohoo), dus momenteel amuseer ik me echt wel. Plus ik heb schatten van collega’s. Het mag gezegd worden.
4. Naaien. Ik ben compleet en geheel geobsedeerd door naaien de laatste tijd. Soms heb ik moeite met me te concentreren op andere dingen omdat ik in mijn hoofd al bezig ben met een of ander projectje. Het is gewoon een zeer fijne hobby waardoor ik intussen een heleboel nieuwe mensen heb leren kennen die die passie voor naaien met mij delen.
5. Vriendjeuhs. Ik heb er niet heel erg veel (bij mij is er een groot verschil tussen “vriend” en “kennis”, echte vrienden zijn schaars, kennissen die zijn er meer dan genoeg), maar diegene die ik heb, dat zijn lieverdjes en daar breng ik graag tijd mee door.
6. Lekker eten. Ik eet graag. Mij ga je nooit vrijwillig mijn vingers in mijn keel zien steken of maaltijden zien overslaan. No way José. Er wordt hier goed gekookt en regelmatig geëxperimenteerd met nieuwe gerechten en ingrediënten. En dat eten, dat is min of meer gezond. Af en toe doen we een keertje decadent. Het is iets wat ik nooit van mezelf had verwacht, maar eigenlijk kook ik graag. Het eten daarna opeten, liefst met anderen, dat maakt het koken nog meer de moeite waard.
7. Boeken. Alles wat met boeken te maken heeft, maakt me blij. Zelfs maar een blik werpen op mijn bibliotheekkaart maakt me blij. Ik vind het schitterend dat ik naar de bib kan gaan, boeken kan kiezen en die gratisch ende voorde niks mee mag nemen (ok, jaarlijkse bijdrage en uitleningstermijn even terzijde). Ik kan uren in een boekenwinkel ronddwalen en me niet vervelen en het liefst van al zou ik mijn hele maandloon uitgeven aan boeken, maar ik vrees dat we dan een beetje in de problemen zouden komen. Vandaar dat ik nog een beetje uit de buurt bijft van alles wat op een Kindle lijkt. Overal en altijd boeken kunnen downloaden? Woooo! Schitterend, maar niet voor de portomonee, denk ik.
8. Mensen helpen/blij maken. Dat moeten daarom geen grote dingen zijn. Nee, de kleintjes, die helpen ook. Ik ga binnenkort nog een paar mensen verrassen en alleen de gedachte al dat ik door heel dat snode plan mensen ga opvrolijken, maakt mezelf vrolijk.
9. Tekenen. Zoals ik al een paar keer hier schreef, ik zou het meer moeten doen, maar als ik het doe, dan voel ik me altijd weer een stuk beter. Het klinkt misschien een beetje vreemd, maar tekenen is mijn uitlaatklep.
10. Schrijven. Hier op mijn blogje schrijf ik graag, maar ook daarnaast. Ik durf er nog altijd wel een keer een verhaaltje uitpersen en ik kijk al maanden uit naar november zodat ik weer kan deelnemen aan NaNoWriMo, het ultieme excuse om veel te schrijven. Maar uhm… hier schrijf ik eigenlijk ook wel behoorlijk lange epistels zenne. Word count voor deze blogpost: 685. Boeyaka!

En voor zij die niet genoeg hebben aan dit lijstje, er bestaat ook een lijstje 100 x blij op mijn blogje. Dat lijstje dateert wel uit het jaar onzes heeren 2007, maar het is eigenlijk nog altijd vrij accuraat. Bellenblaas! Woohoo!

Tien redenen waarom het Ceylon jurkje niet afgeraakt tegen zaterdag

1. Ik dacht vorige week dat ik nog twee weekends had tot aan de trouw. Blijkbaar is het er maar een. Het was een druk weekend. Dus het enige wat ik heb kunnen doen is de stof wassen.
2. Gisterenavond thuis gekomen met een keel die zeer pijnlijk aanvoelde en ik stond zelf ook niet al te stevig op mijn benen. Uiteraard, koppige ezel als ik ben, heb ik wel de volledige vier meter stof gestreken. Daarna heb ik nog een paar huishoudelijke taken kunnen doen. Na het eten een warm bad genomen om mijn rug een beetje te laten ontspannen en na dat bad rechtstreeks in mijn bed gekropen. Ik denk dat het nog maar acht uur was toen, maar ik was moe genoeg om tot elf uur door te slapen. Het Vriendje ging toen slapen en heeft me even wakker gemaakt. Daarna gewoon doorgeslapen tot de volgende ochtend. Een avond slapen is niet meteen productief.
3. Met andere woorden, ik voel me niet echt optimaal. Ik voel me eigenlijk al maanden niet optimaal. Die gezondheid van mij begint me danig de keel uit te hangen. Ik slik iedere ochtend extra vitamientjes uit een potje waarop staat “verstevigt de natuurlijk weerstand,”. Ja, ‘t zal zijn dat. Ik merk er niets van. En ‘t was geen goedkoop potje uit het Kruidvat. Neuh. Een duur potje van bij de apotheker. Gnah. Het extreem veel slapen heeft me wel deugd gedaan.
4. Vanavond heb ik een bijeenkomst met de mensen van de kinderboekencursus die ik eind vorig jaar volgde. Het boekje is klaar en eindelijk gaan we het krijgen. Yuy! Ik ben er echt wel benieuwd naar. Maar dat is dus weer een avond die ik niet kan gebruiken om te werken aan het jurkje.
5. Ik wil er geen rush jobke van maken. Daardoor ga ik fouten maken en gaat het afgewerkte product er niet helemaal uitzien zoals ik wil.
6. Eigenlijk heb ik schrik om er aan te beginnen. Wat als het compleet mislukt? Ik heb ongeveer een halve meter reserve stof, maar toch… Wat als het mislukt? Wat als het helemaal niet zo vlotjes gaat als de test versie? Wat als ik nog aanpassingen moet doen aan het patroon? Wat als dat borstgedeelte nog rare rimpels maakt? Wat als ik opeens verdikt ben en ik toch een andere maat moet maken? En zijn mijn naaicapaciteiten eigenlijk wel goed genoeg? Is de stof wel geschikt? Duizend en één vragen. Te veel aan het denken, te weinig aan het doen.
7. Mijn goede vriend, het internet, leidt me ook serieus af… zoals gewoonlijk. Kijk, ik ben aan het bloggen terwijl ik stof zou kunnen knippen.
8. Ik heb zin om mij aan een paar kleinere dingen te zetten: een paar tassen of knuffels of zo. Iets waarbij ik minder faalangst voel.
9. Ik besef zeer goed dat er een alternatief is. Het jurkje moet niet persé af. Ik kan ook iets anders aandoen naar het feest. Dat zorgt er voor dat ik heel laks omga met mijn eigen voorop gestelde deadline.
10. Ik spendeer ongeveer acht uur per dag op mijn werk. Acht uur die ik zou kunnen spenderen aan het in elkaar steken van dat jurkje, maar nee… Werken. En na al dat gewerk kom ik stikkapot thuis. Dan moet er even gerust worden, even op adem komen door een beetje te lezen of een aflevering van een of andere leuke reeks te kijken. Met andere woorden, op het einde van de avond, hou ik toch niet meer dan een uurtje over om aan dat jurkje te werken. Ik moet mijn stof nog knippen, voorbereiden én naaien. Ik heb dus nog… bwah… drie uur dat ik er aan kan werken deze week. Op drie uur zet je geen Ceylon jurkje in elkaar. Ik toch niet alleszins.

Eén reden waarom het Ceylon jurkje wél zal afgeraken tegen zaterdag

1. Ik ben een verdomd koppige ezel en als ik iets in mijn hoofd haal…

Uiteraard hou ik jullie op de hoogte over mijn obsessie met die jurkje. Misschien kunnen jullie al onderling weddenschappen afsluiten of ik het haal of niet. Ga gerust uw gang.