Verbeelding

Af en toe schuim ik Etsy af op zoek naar goedkope, vintage naaipatronen. Ik ben vooral geïnteresseerd in patronen uit de jaren 40 en de jaren 50. Patronen uit de jaren 40 vinden in mijn maat, is een uitdaging. Iedereen was toen precies wat dunner. Ik vermoed dat dat misschien komt door de oorlog of gewoon door het feit dat wij tegenwoordig niet zo heel erg gezond eten. Of misschien zijn wij wat breder geworden omdat we geen korsetten en dergelijken dragen. Dus focus mij iets meer op de jaren 50. Aaah… De jaren vijftig. Het leuke aan patronen voor jurken en zelfs rokken uit de jaren vijftig en zelfs begin jaren zestig is dat er altijd twee “views” op staan, twee manieren op de jurk of te maken: met een cirkelrok of met een wiggle rok (wiggle wiggle). De cirkelrok maakt de jurk dan meisjesachtig en lievig, terwijl de wiggle versie de jurk meteen dubbel zo sexy maakt. Aaah… De jaren vijftig. Ik denk dat ik mezelf straks nog een shot Mad Men ga toedienen om nog wat te genieten van die tijdsperiode.

En zo komt het dat ik hier dus al een mooie collectie patronen begin te verkrijgen. Sommigen in mijn maat, anderen een maatje kleiner (dat vergroten van patronen ga ik ooit wel eens leren). Vorige maand kreeg ik deze twee pareltjes in de bus. Iiiiieh!

Vandaag zaten deze drie schatjes in de brievenbus. Goed, dit zijn geen orginele vintage patronen, het zijn reprints, maar ik had ze al een tijdje op het oog. Ze waren me opgevallen op naaipatronen.nl, maar 11,50€ per patroon… Ieks. Dus toen ik ze op Etsy tegen kwam voor 2$ per patroon begon mijn innerlijke naaister enthousiast op en neer te springen en ze gooide er zoals gebruikelijk nog wat schunnige uitspraken tegen aan.

Maar hierboven kunnen jullie ook meteen mijn probleem aanschouwen: ik kan nooit één patroon kopen. Als ik er vind, moet ik er meteen minstens twee kopen. En die stapelen zich hier dan op, terwijl ik nog steeds bezig ben aan het intussen meermaals vervloekte Ceylon jurkje. De afgelopen weken heb ik in het algemeen eigenlijk vrij weinig genaaid en dan liggen die patronen daar. Best wel jammer eigenlijk. Met andere woorden: ik moet mezelf eens een shot onder mijn gat geven anders ga ik nooit mooie jaren-vijftig-geïnspireerde jurkjes in mijn kast hebben hangen. Kunnen jullie mij eens niet een schop onder mijn gat geven? Alsjeblieft?!

Lang, lang geleden, in de tijd dat de mensen nog naar films op videocassettes keken, was ik helemaal zot van Belle en het Beest. Dat die videocassette het nooit begeven heeft, is een mirakel. Als kleine boekenwurm kon ik me wel vinden in het personage van Belle die liever las dan… sja… dan lastig gevallen te worden door egocentrische jongemannen. Een van mijn favoriete scènes uit die tekenfilm is en blijft toch de scène waarin Beest zijn bibliotheek aan Belle cadeau doet. Want komaan… Een fokking bibliotheek cadeau krijgen?! Hoe cool is dat wel niet? Ergens in mijn kleine-meisjes-hersenen besloot ik dat de man die mij ooit een bibliotheek cadeau zou doen, wel een zeer speciaal iemand zou zijn die ik zeer graag zou zien.

Het was er nog niet van gekomen, tot vandaag. Mijn vijfentwintigste verjaardag. Jawel, een kwarteeuw oud. Jong. Oud. Jong. Oud? Het Vriendje gaf mij doodleuk een Kindle cadeau, de e-bookreader van Amazon waar ik al een tijdje op aan het kwijlen was. En ik voelde me een beetje zoals Belle die een bibliotheek cadeau kreeg. Alleen trok ik misschien iets minder rare gezichten. Alhoewel… Technisch gezien is het geen bibliotheek, maar toch, toch is het dat een beetje wel. Een draagbare boekencollectie. Een draagbare bibliotheek. Gekregen van Het Vriendje.

En ik ben er zo blij mee. Daar zijn geen woorden voor. Ik ben blij met mijn Kindle en eigenlijk ben ik nog veel blijer met mijn schat van een vriendje.

Ik freecycle. Het is een beetje hetzelfde principe als spullen brengen naar de kringloopwinkel, alleen komt er geen kringloopwinkel bij kijken, laat staan geld. Je schrijft je in bij je plaatselijke freecycle Yahoo groep en je krijgt om de zoveel tijd een mailtje met daarin een overzicht van wat er allemaal gratis wordt aangeboden. Je spreekt dan af met de eigenaar om de spullen op te halen, je laadt ze in en weg. Het is dus eigenlijk meer je spullen gratis van de hand doen aan iemand anders die ze kan gebruiken. Vaak gaat het om kleren of oude meubels. Maar gisteren viel mijn oog op iets veel interessanter. Een oud naaimasjien uit de jaren tachtig.

Ik mailde de eigenaar om te vragen welk merk het was. Een Singer. Zij die mijn blogje al wat langer volgen weten dat ik niet zot ben van dat merk, toch niet van de recentere machines die ze op de markt brachten en bepaalde individuen die bepaalde winkels runnen die de naam van het merk vertegenwoordigen, die helpen ook niet meteen. Maar ik wilde het een kans geven. Dus gingen we de Singer ophalen. De eigenares wist zelf niet of de machine nog zou werken. Ze had hem zelf gekregen van haar moeder, maar had nooit helemaal begrepen hoe het ding werkte.

Gelukkig heb ik intussen wel wat ervaring met oude naaimasjienes en dus besloot ik de Singer mee te nemen. Het zag er een stevig geval uit. Als ik hem aan de praat kreeg kon hij als reserve masjien functioneren en anders kon ik hem wel ergens dumpen. Ik bekeek eerst even zijn binnenkant en kwam tot de conclusie dat iemand zeer slechte olie had gebruikt voor de arme stakkerd. Hij stond in een bak, maar hij leunde er niet meer volledig op waardoor hij waggelde. Niet leuk als je probeert te naaien. Dus bevrijdde ik hem van zijn bak, wat even duurde, maar het lukte. De binnenkant moet ik nog verder schoonmaken, maar een ding staat vast: hij is oud, maakt oorverdovend veel lawaai en hij piept (dat zal nog wel opgelost geraken met wat olie en een grondige schoonmaakbeurt), maar zijn steekjes zijn nog altijd perfect recht. Aaaah… Ik hou van vintage masjienes.

Hierbij heet ik Krol welkom in de familie. En ja, hij heet Krol. Dat was het koosnaampje dat de vriend/echtgenoot van de eigenares naar haar riep toen we aanbelden. Ik vond het geweldig.