In het begin toen we hier pas kwamen wonen, hadden we hier zeer weinig last van lawaai. Het was hier rustig. Het enige geluid dat we echt konden waarnemen was de prehistorische lift die behoorlijk wat decibels produceert, maar zelfs dat geluid konden we naar de achtergrond verbannen. Daarna leerden we dat naast ons een koppel met twee kinderen woont. Eentje van drie of vier en eentje van een jaar. Het oudste kind doopten we al snel “loud kid” en als we haar brullend in de lift hoorden naar boven komen dan spraken we de intussen legendarische woorden: “loud kid is loud again”. Yup. Wij spreken hier soms Engels, want dat is hip en cool en al.
Maar loud kid valt al bij al eigenlijk heel goed mee hoor. We lachen er wat mee en proberen het zo goed mogelijk te negeren. Uiteindelijk horen we haar voornamelijk als ze in de gang komt en heel af en toe als ze gestraft wordt. Er was zo’n memorable avond ergens in de zomer, maar daar ga ik niet verder op in gaan. Haar ouders begroeten ons altijd met een brede glimlach en ach, het is een kind. Ik denk dat wij ook wel ons deel lawaai maken met uhm… bepaalde… activiteiten. Dus daarin staan wij en onze naaste buren quit.
Helaas is er een nieuwe lawaaifactor bijgekomen. De onderburen. Voordien nooit iets van gehoord tot we enkele weken geleden een zeer stevige ruzie hoorden. Het raam stond op een avond open en we hoorden de vrouw alle mogelijke verwijten naar haar partner roepen in een sappig Frans. Het Vriendje en ik trokken onze wenkbrauwen even verbaasd naar omhoog, maar ach, een ruzie, dat komt in de beste relatie wel eens voor.
Alleen… Die ruzies bleven komen. Afgelopen zaterdag om zeven uur lagen we al wakker omdat de vrouw op de top van haar stem weer aan het schreeuwen was. “C’est toujours toi, toi, toi,”. Ik werd er door wakker. Klein detail: ik slaap met oordopjes in. Vrij goede oordopjes. Ik was behoorlijk pissig, daar kan je wel inkomen, vooral als je bedenkt dat ik zo had uitgekeken naar het weekend enkel en alleen om uit te slapen en wat rust in te halen na een vermoeiende werkweek.
Vanavond was het weer van dat. Er werd duidelijk met allerlei voorwerpen gegooid en de verwijten vlogen ook in het rond. De radio werd een beetje luider gezet, maar eigenlijk beginnen die ruzies wel een beetje storend te worden. Helaas kan je moeilijk gaan aankloppen bij die mensen terwijl zij in het hevigst van de strijd zitten om te zeggen dat ze alsjeblieft wat stiller zouden mogen zijn. Dat is een beetje absurd.
Nu is de vraag, wat doe je in zo’n situatie? Zet je zoals wij de radio wat luider? Probeer je rustig te blijven op een zaterdagochtend terwijl je weet dat je slaap er onder leidt? Ga je even aankloppen bij de buren en probeer je hen uit te leggen in je gebrekkig Frans dat de ruzies de rust verstoren? Laat je een briefje achter onder de deur? Bestaat er iets als een appartement etiquette hiervoor?
