Maar goed, ik werd dus wakker en toen realiseerde ik me dat de was nog in de wasmachine zat. We hadden die ’s avonds ingestoken en moesten die er rond halftien uithalen. Uiteraard was dat volledig en geheel aan zowel Het Vriendje als mij voorbij gegaan. En uiteraard waren het allemaal kleren van mij die in de wasmachine zaten, kleren die ik nog wilde wassen voor we op reis vertrekken. Ik gaf Het Vriendje naast mij een stomp en zei hem dat de was nog in zat. Het was halfvijf. Hij antwoordde een beetje slaperig. De was zou misschien beginnen stinken of erger beginnen schimmelen als hij zo lang in de wasmachine zou blijven zitten.

We kwamen dus om half vijf ’s nachts met twee oplossingen aan: meteen uit bed springen en mijn kleren redden tegen een textiel vretende schimmel (als dat al bestaat, maar het klinkt zo lekker dramatisch) ofwel verder slapen en van zodra de wekker afging uit bed springen en mijn kleren redden. Ik was voorstander van het tweede voorstel, mijn slaap is vrijwel heilig. Het Vriendje was aanhanger van het eerste voorstel met als argument dat als de kleren inderdaad stonken, we ze meteen terug konden wassen en dan was de was klaar tegen de tijd dat we opstonden. Ik vond dat geen slecht argument, vooral niet gezien het strakke was en inpakplan dat we hadden opgesteld. Er was eigenlijk geen tijd voor dit soort toestanden.

En zo kwam het dus dat we om half vijf ’s nachts muisstil door het appartementsgebouw naar de kelder slopen om te kijken hoe het met mijn arme kleren stond. Ze roken lekker fris naar wasmiddel. Niets aan de hand. Uiteraard niet. We namen de kleren mee, hingen ze op en tegen kwart voor vijf lagen we weer in ons bed en probeerden we verder te slapen om dan om zeven uur uitgeteld op te staan.

Misschien moeten we maar een keer een alarmsysteem uitdenken zodat dit niet nog eens gebeurd. Het alarm systeem van de wasmachine zelf horen we niet aangezien er tussen ons en de machine een aantal verdiepingen zitten. Maar dus… een soort alarmsysteem. Strak plan.

Ach ja, huishouden, nooit mijn sterkste kant geweest en ik vrees dat het dat ook nooit zal worden.

<

En nu... Is ze kapot. Gelukkig heb ik hier duizend en één "probeersels" voor handtassen liggen, dus ik had snel een vervanger, maar geen goede vervanger. Nope. Er past ook wel van alles in hoor, maar het is een compartiment wat meteen voor rommel zorgt bij mij. Er is geen overzicht. Ik kan er niet gewoon met mijn hand in gaan en meteen mijn fietssleuteltje vast hebben. Nee, er moet eerst gerommeld worden. Ergerlijk vind ik dat.

Dus is de jacht op de ideale handtas geopend. Ik ben op zoek gegaan naar handtassenmerken met de letters LG (zie foto, er hangt een logootje aan de handtas met LG er op) er in, maar ik ben niet ver gekomen. Voor mij stonden die twee letters altijd van Louis Guitton. :P Soit. Ik ga mijn ogen openhouden, ik ga Etsy dag in, dag uit checken en ik ga alle mogelijke tutorials die ik tegenkom op het net uitproberen of toch alleszins de interessante tutorials, want ik heb opnieuw een perfecte handtas nodig. Dus, als je fijne tutorials kent of leuke webshops of als je ergens een Louis Guitton hebt liggen, laat dan even iets weten. Ik zal jullie eeuwig dankbaar zijn.

Hoewel de zus en ik een beetje depri werden van het shoppen (ja, u leest het goed), hebben we ons toch goed geamuseerd. De zus kocht namelijk wél kleren en ik… Ik kocht een stofje en een fototoestel. We gingen even bij Julija’s shop langs en boy oh boy! Wat een zalig winkeltje! Ik keek me uit op al die stofjes, bladerde door een paar Japanse patroonboeken en besloot één stofje te kopen. Eéntje maar. Een paddestoelenstofje van Michael Miller. Ik had het al bij Vicky gezien en stiekem was ik gewoon een beetje verliefd op dat stofje.

Maar de vondst van de dag was de Diana Mini. Ik zit al jaren (voor een keer overdrijf ik niet) te kwijlen over alle mogelijke lomografie camera’s. Daarnaast ben ik al jaren op zoek naar een retro camera waar 35mm filmpjes in passen, aangezien die filmpjes toch een pak goedkoper uitkomen dan die 120mm filmpjes. Tot nu toe geen succes. Tot ik de Diana Mini een hele poos geleden spotte op de site van Lomography. Aaah… De Diana Mini. Opnieuw mag er gesproken worden over verliefdheid, jawel. Toen ik haar in de Urban Outfitters zag staan, besloot ik haar gewoon mee te nemen. Als ik haar online moet bestellen, dan zou ik dat blijven uitstellen. Het zou qua prijs goedkoper uitgekomen zijn, maar nu heb ik haar meteen en nu is ze hier. Nu kan ik de aankoop niet uitstellen. Maar… Aaah… Het is liefde. En hierbij mag ik dus ook nummertje 63 op mijn life list doorschrappen: “Een Diana of een Holga fototoestel hebben (en er uiteraard lekker veel foto’s mee trekken)”. Dat tweede gedeelte zal geen probleem worden, denk ik. Ze is al geladen en al, klaar om mee op stap te gaan.

Ik dacht er niet meer aan tot ik deze ochtend op mijn bureau op het werk een groot pak vond. Het was gericht aan mij. De link tussen die e-mail en de koffer die ik uit dat pak viste was snel gemaakt. Het hele “oeh, laten we mysterieus doen” ding ging verder. Kunnen ze niet gewoon zeggen: “Kijk, wij willen een viral lanceren voor een shampoo, kan jij even helpen? Jij hebt namelijk wel een pak haar, zeg. Hier zijn staaltjes van de shampoo,”. Dan zou ik zeggen “Meh, ok,”. Genoeg kappers hebben mij al staaltjes shampoo gegeven, omdat ik toch “zo’n mooi, dik haar én dat kleur, waaaaw” (hun woorden, niet de mijne) heb. Maar dit? Moet dit echt? Moet ik echt die labschort, die handschoenen, die veiligheidsbril en dat mondmasker aandoen om een staaltje te nemen van mijn shampoo die geen antiroosshampoo is ook al draait hun viral blijkbaar rond antiroosshampoo? Ik weet niet hoe ze er bij zijn gekomen, ik heb haar ja, maar roos? Nope. Daar heb ik geen last van, thankjoevewymutsj.

Langs de andere kant, het is een schoon koffertje en ze hebben er duidelijk wat geld en tijd in gestoken. Dat apprecieer ik dan weer wel. En wie weet… Wie weet speel ik het spelletje wel even mee… To be continued en zo. U bent gewaarschuwd. Want misschien doe ik wel helemaal geen shampoo in dat potje. Misschien stuur ik hen wel iets anders op.

Mwah. Ha. Ha. Ha!

Maar goed, het late verjaardagscadeautje van Kir dus. Een schetsboek. Een échte Moleskine schetsboek. Met een heel mooi hoesje er rond in een supermooi groen. En vooraan een afbeelding van Kleintje, u weet wel, die webcomic die ik in een ver verleden tekende en waarover de afgelopen week maar liefst vier mensen mij hebben aangesproken. Ja. Die. Kir gaf het boekje een beetje als shot onder mijn gat, denk ik, ook al zei ze het niet met zoveel woorden.

Maar een Moleskine schetsboek… Een Moleskine schetsboek!! Daar ga ik niet zomaar “onnozele tekeningetjes” in maken. Nee, meneer. Nee. Dat papier is daar veel te mooi voor. Dat is trouwens de reden waarom ik nog nooit in mijn leven een schetsboek of een agenda of wat dan ook van dat merk heb gekocht. Ik zou daar niets in durven schrijven of tekenen. Die schriftjes zijn te perfect. Dus hou ik het bij schriftjes met ringen aan de zijkant. Daarvan kan ik er vier of vijf kopen voor de prijs van zo een Moleskine. Maar een Moleskine schetsboek… Think of all the possibilities!

Mijn eerste gedachte was eigenlijk: Art journal! AnnaDenise staat nu al een hele poos in mijn feed reader en ik vind de art journal die zij bijhoudt echt schitterend. Via haar blog ben ik dan nog op een paar andere art journals gestoten en man, schitterend! Maar wie hou ik voor de grap. Ik ga dat misschien een week doen en daarna vergeet ik dat weer of heb ik er geen zin in of heb ik er geen inspiratie voor. Mij kennende zou het echt zo lopen en dat zou jammer zijn van het schetsboek met het mooie hoesje. Ik heb trouwens ook schrik dat ik met al mijn gekladder verf op dat hoesje zou morsen. Ieks.

Dus ligt het nu gewoon mooi te wezen op mijn bureau. Af en toe blader ik er door en dan voel ik aan het papier en aan het zachte stofje. Momenteel blijft het daarbij. Maar ooit… OOIT!

“Mevrouw, Mijnheer,
Tijdens de verwerking van de briefwisseling gebeurt het soms dat een zending per ongeluk wordt beschadigd. Dit is toevallig het geval geweest met de inhoud van deze omslag. Beste klant, in naam van De Post druk ik mijn spijt uit voor de onaangenaamheden die dit voorval zouden kunnen veroorzaakt hebben. Gelieve ons hiervoor te verontschuldigen.
De Postmeester”

Door het plastiek heen kon ik de enveloppe zien met daarop een stempel van Ellemie. “Oh nee, oh nee,” dacht ik terwijl mijn hart in mijn keel begon te bonzen. Het was het PIF’je, daar was ik zeker van. Stel dat het kapot was. Stel dat Ellemie zoveel tijd en werk in dat kadootje had gestoken en dat het nu allemaal dankzij De Post om zeep was. “Oh nee, oh nee,”. De plastieke omslag werd opengescheurd en de enveloppe werd geopend. Er zat een klein pakje in, waar ik uiteraard geen foto van heb genomen omdat ik nog helemaal in mijn “oh nee, oh nee,” paniek fase zat. Ik scheurde het papier er af en er kwamer vier, zorgvuldig ingepakte spulletjes tevoorschijn. Die vier pakjes werden nog helemaal in “oh nee, oh nee,” paniek opengescheurd om dan tot de conclusie te komen dat alles nog in één geheel was. Vier magneten, een spiegeltje en een button, allemaal voorzien van een mooie rood-rozige bloemenprint. De kleur op de foto is niet echt juist, maar ik kreeg hem niet helemaal juist, zelfs niet na wat geprul. Heb ik al vermeld dat ik eigenlijk vrij zot ben van magneten? Nee? Hierbij. Magneten. Ik vind dat iets schitterend.

En dan is het nu aan mij. Ik zie een paar mensen vragend fronsen, want wat is zo’n PIF’je nu eigenlijk? PIF staat voor Pay It Forward, net zoals de film waarbij ik tranen met tuiten heb gejankt. Dit geheel ter zijde. Het concept is eigenlijk hetzelfde als in die film: één iemand doet een goede daad voor drie personen en ieder van die drie personen doet weer een goede daad voor weer drie personen. Een beetje zoals pyramid schemes werken, alleen uhm… positiever. In dit geval is het de bedoeling dat je een creatief kadootje maakt voor drie verschillende personen en dat die drie verschillende personen weer voor drie andere personen een kadootje maken.

Met andere woorden: ik ben op zoek naar drie mensen waarvoor ik een kadootje mag maken en die daarna zelf ook voor drie andere mensen iets willen maken.

Interesse? Laat een reactie achter en vergeet geen e-mail adres in te vullen, anders kan ik je niet contacteren.  Wat je van mij gaat krijgen? Wie zal het zeggen. Met mij weet je nooit. Een tekening? Een gigantische poster? Een knuffel? Een uitgebreide set magneetjes? Een tas misschien? Wie zal het zeggen. Waag uw kans en je zal het wel merken.

Als ik dan eindelijk terug in slaap geraak, dan begint hij te grinniken. Ik heb geen wekker naast mijn bed staan, dus ik kan het uur niet in een oogopslag zien, maar hij, hij weet hoe laat het is. Hij weet hoe lang ik heb wakker gelegen, hoe lang ik heb zitten hopen dat ik nu eindelijk de slaap te pakken zou krijgen. Hij heeft zitten toekijken hoe ik schaapjes probeerde te tellen en hoe ik opgaf toen ik aan 174 kwam, want het eeuwenoude trucje bleek toch niet zo succesvol te zijn. Het gegrinnik wordt luider tot hij uiteindelijk bulderend van het lachen de kamer verlaat. De eerste zonnestralen komen door het raam en zijn missie voor de nacht is weer geslaagd. Hij heeft me uit mijn slapen weten te houden en heeft me als een echte sadist nog dat ene uurtje slaap voor de wekker afgaat gegund, zodat ik even kon proeven van de noodzakelijke rust die mijn lichaam en geest nodig heeft.

Hij is niet meteen het nachtelijk bezoek dat je graag over de vloer krijgt, Meneer Insomnia. Hopelijk blijft hij vannacht weg, hij heeft zich al genoeg geamuseerd deze week.

En zo komt het dat ik hier dus al een mooie collectie patronen begin te verkrijgen. Sommigen in mijn maat, anderen een maatje kleiner (dat vergroten van patronen ga ik ooit wel eens leren). Vorige maand kreeg ik deze twee pareltjes in de bus. Iiiiieh!

Vandaag zaten deze drie schatjes in de brievenbus. Goed, dit zijn geen orginele vintage patronen, het zijn reprints, maar ik had ze al een tijdje op het oog. Ze waren me opgevallen op naaipatronen.nl, maar 11,50€ per patroon… Ieks. Dus toen ik ze op Etsy tegen kwam voor 2$ per patroon begon mijn innerlijke naaister enthousiast op en neer te springen en ze gooide er zoals gebruikelijk nog wat schunnige uitspraken tegen aan.

Maar hierboven kunnen jullie ook meteen mijn probleem aanschouwen: ik kan nooit één patroon kopen. Als ik er vind, moet ik er meteen minstens twee kopen. En die stapelen zich hier dan op, terwijl ik nog steeds bezig ben aan het intussen meermaals vervloekte Ceylon jurkje. De afgelopen weken heb ik in het algemeen eigenlijk vrij weinig genaaid en dan liggen die patronen daar. Best wel jammer eigenlijk. Met andere woorden: ik moet mezelf eens een shot onder mijn gat geven anders ga ik nooit mooie jaren-vijftig-geïnspireerde jurkjes in mijn kast hebben hangen. Kunnen jullie mij eens niet een schop onder mijn gat geven? Alsjeblieft?!

Het was er nog niet van gekomen, tot vandaag. Mijn vijfentwintigste verjaardag. Jawel, een kwarteeuw oud. Jong. Oud. Jong. Oud? Het Vriendje gaf mij doodleuk een Kindle cadeau, de e-bookreader van Amazon waar ik al een tijdje op aan het kwijlen was. En ik voelde me een beetje zoals Belle die een bibliotheek cadeau kreeg. Alleen trok ik misschien iets minder rare gezichten. Alhoewel… Technisch gezien is het geen bibliotheek, maar toch, toch is het dat een beetje wel. Een draagbare boekencollectie. Een draagbare bibliotheek. Gekregen van Het Vriendje.

En ik ben er zo blij mee. Daar zijn geen woorden voor. Ik ben blij met mijn Kindle en eigenlijk ben ik nog veel blijer met mijn schat van een vriendje.

Ik mailde de eigenaar om te vragen welk merk het was. Een Singer. Zij die mijn blogje al wat langer volgen weten dat ik niet zot ben van dat merk, toch niet van de recentere machines die ze op de markt brachten en bepaalde individuen die bepaalde winkels runnen die de naam van het merk vertegenwoordigen, die helpen ook niet meteen. Maar ik wilde het een kans geven. Dus gingen we de Singer ophalen. De eigenares wist zelf niet of de machine nog zou werken. Ze had hem zelf gekregen van haar moeder, maar had nooit helemaal begrepen hoe het ding werkte.

Gelukkig heb ik intussen wel wat ervaring met oude naaimasjienes en dus besloot ik de Singer mee te nemen. Het zag er een stevig geval uit. Als ik hem aan de praat kreeg kon hij als reserve masjien functioneren en anders kon ik hem wel ergens dumpen. Ik bekeek eerst even zijn binnenkant en kwam tot de conclusie dat iemand zeer slechte olie had gebruikt voor de arme stakkerd. Hij stond in een bak, maar hij leunde er niet meer volledig op waardoor hij waggelde. Niet leuk als je probeert te naaien. Dus bevrijdde ik hem van zijn bak, wat even duurde, maar het lukte. De binnenkant moet ik nog verder schoonmaken, maar een ding staat vast: hij is oud, maakt oorverdovend veel lawaai en hij piept (dat zal nog wel opgelost geraken met wat olie en een grondige schoonmaakbeurt), maar zijn steekjes zijn nog altijd perfect recht. Aaaah… Ik hou van vintage masjienes.

Hierbij heet ik Krol welkom in de familie. En ja, hij heet Krol. Dat was het koosnaampje dat de vriend/echtgenoot van de eigenares naar haar riep toen we aanbelden. Ik vond het geweldig.