Tom gooide me een stokje toe. Het bedgeheimen stokje. Nu weet ik niet helemaal wat ik net moet vertellen, dus ga ik maar even wat schrijven over mijn bed. Mijn bed is een hoogslaper met hoogheidswaanzin. Niet zo zeer omdat die hoog is, maar omdat het eigenlijk eerder een apart verdiepinkje is. Om in mijn bed te geraken moet ik eerst een paar fitnessoefeningen doen. Ik moet een trap beklimmen en mij dan op dat verdiepinkje wringen zonder mijn hoofd te stoten. Naar beneden gaan is net een tikkeltje moeilijker, vooral als je ’s morgens nog niet echt helemaal wakker bent, maar ik heb nog geen ongelukken gehad. Hout vasthouden. Eens ik op mijn platformpje zit, moet ik tegen mezelf aankijken, want ja, ook boven, bij mijn bed is er een spiegelmuur. Dat heeft al heel wat “oeh, kinky” opmerkingen opgeleverd van bezoekers, dus bespaar me die alsjeblieft.

Eens ik dan in mijne nest lig, dan heb ik drie schatjes die me gezelschap houden: Beer, Eend en IJs. Eend heb ik ooit lang geleden met mijn eigen spaarcentjes gekocht, IJs heb ik met de post toegestuurd gekregen door de ikbenjan.be campagne van een paar jaar geleden en Beer die slaapt al zo lang ik me kan herinneren aan mijn zijde. Beer heeft al veel afgezien. Zo was ik op een ooit eens tijdens een zomer op kamp of alleszins toch weg. Toen ik terugkwam ontdekte ik dat Beer een gigantisch litteken had over de linkerkant van zijn gezicht. Mama had hem in de was gestoken en hij was gescheurd. Man man man. Dus tegenwoordig is zijn koosnaampje “Scarface”. De lieverd.

Hierbij geef ik het stokje door aan de rest van het Olijke Drio: Lime en Lucie. Oh en ex-semi-klasgenoot… persoon Valerie krijgt het stokje ook. Blijkbaar heb je een zachte matras, nu de rest van je bedgeheimen nog.

En ja, kerstlichtjes hangen bij mij het jaar door op. Kerstlichtjes zijn gewoon leuk.