Verbeelding

Cupcake overload!

Toen Kimmie een tijdje geleden naar De Taartenfee verwees, leerde ik een van de subwinkeltjes kennen: Titatovertaart. Ik ging er langs, kocht er botercrèmemix en schreef me in voor hun workshop cupcakes. Tijdens die workshop zouden we leren cupcakes versieren met suikerpasta. Suikerpasta. Nooit van gehoord. Nooit mee gewerkt, maar het leek me wel wat. Alles met of suiker er in of pasta er in lijkt me wel wat.

Gisterenavond trok ik gezwind naar het winkeltje op de Tiensesteenweg (hun openingsuren gaan vanaf augustus trouwens wat werkmensch-vriendelijker worden! Hoera!). We gingen aan het tafeltje zitten, stelden onszelf voor en omdat de wereld zo klein is, zag ik tussen de andere gezichten mijn ex-buurmeisje zitten. Dat is al de tweede keer dat ik haar ergens op een workshop tegenkom. Soit. We volgden braafjes het voorbeeld van de docente en maakten een piratenmannetje uit suikerpasta. Of vrouwtje. Al naargelang. Daarna werden de magische woorden gesproken: “En nu moogde maken wat ge wil, gebruikt uw fantasie of wat uitstekertjes,”.

Suikerpasta heeft verdacht veel van plastisine weg. Of brooddeeg. Of Play-doh. Of Fimo. Laat dat nu net een paar materies zijn waar ik vroeger wel behoorlijk wat mee heb gespeeld. De mama is trouwens ook een zeer getalenteerd brooddeegvormgeefster. Dus ik vermoed dat het een beetje in de genen zit. Na een voorzichtige platte walvis, wilde ik me wagen aan iets 3D. Er werd een krab naar een voorbeeld gemaakt. Daarna volgende een inktvis die ik zelf zeer geslaagd vond. Het Vriendje doopte hem Boris toen ik hem liet zien. Boris zal echter niet meer lang leven, maar hij zal voor eeuwig in onze harten verder leven.

Daarna maakte ik nog een schatkist, een vis, een zeemonster, Nessie,… Tien cakejes mochten we decoreren. Ik maakte er per ongeluk twaalf. Tsja… Komt er van als je zoveel pret hebt en niemand je tegenhoudt. Op het einde besloot ik toch die uitstekertjes nog een kans te geven. Daarvoor had ik ze wat links laten liggen, want “pfuh, uitstekertjes, daar kan iedereen mee overweg en bloemetjes op cupcakes zijn ZO cliché,”. Maar toch… die uitstekertjes… Dat is ook wel plezant. De docenten waren een beetje verbaasd toen ze me opeens met bloemetjes bezig zagen. Heel mijn zee/piraten-thema was doorbroken.

Oh wel. Ik heb me serieus geamuseerd, die drie uur aan dat kleine tafeltje op dat krukje in een gezellige omgeving met fijne mensen. Echt, geef me zoiets en ik kan me daar uren zoet mee houden. Wat zeg ik? Uren?! Dagen misschien zelfs, want moesten de andere workshoppers niet opeens zijn vertrokken, dan zou ik daar nu nog zitten.

Cupcakes

Op mijn vorige cupcake post kwam een reactie van Kimmie. Ze liet weten dat de botercrememix van de Taartenfee een pak minder zoet was. Ik struimde de site van de Taartenfee af en ontdekte dat er een “subwinkeltje” Titatovertaart in de buurt is. Letterlijk op een kwartiertje fietsen van bij mij. Dat kan misschien wel voor problemen zorgen in de toekomst. Jikes. Gelukkig zijn de openingsuren te zot voor woorden, dus dat maakt het al weer een pak veiliger.

Gisteren had ik een dag vrij en dus kon ik tijdens die nogal vreemde openingsuren binnenspringen voor een lading botercrememix. En zo geschiedde! Het was pas vandaag dat ik er mee aan de slag ging en het resultaat is inderdaad véél minder zoet dan wat ik de vorige keer heb gemaakt. Hoera! Hoera! Laat het experimenteren beginnen! Maar eerst moet je uiteraard een beetje met standaard dingen proberen zoals vanille cupcakes met chocoladebotercrème en dan wat kokosschilfers er over gestrooid. Dat laatste is meer als decoratie, want je proeft ze niet echt.

Zondagochtend bezigheden

Wat is er leuker op zondagochtend dan cupcakes maken? Uitslapen, ja, maar dat lukt me nooit al te best. Dus… Chocoladecupcakes gevuld met aardbeiconfituur en afgewerkt met botercreme. Het was de eerste keer dat ik chocoladecupcakes maakte, de eerste keer dat ik cupcakes opvulde met iets en de eerste keer dat ik er botercreme op spoot. Een spuitzak is toch wel iets leuks om mee te spelen. Mwahaha.

Het resultaat mag gezien worden, maar hoewel ze er ontzettend leuk uitzien ben ik er nog niet helemaal uit of ik ze wel lekker vind. Die botercreme is mierzoet, zelfs naar mijn zoetekauw-normen. Gelukkig heb ik maar de helft zo versierd en de andere helft heb ik gewoon gelaten.

Flantaart

Ergens in de Boerinnenbond staat er een recept voor een flantaart, maar daar raakte ik niet echt aan uit. Dus toen ik een recept kreeg van Kimmie dat iets duidelijker was, maar niet van een korst voorzien was, besloot ik dat toch maar een kans te geven. De keuken geurde heerlijk en de taart zelf, die mag er best ook zijn, met of zonder korst. Alleen is de binnenkant niet volledig “verpuddingt” en geeft dat een beetje een raar gevoel in de mond. Volgende keer beter dus, maar het was alvast een goed begin en Het Vriendje eet die taart toch helemaal op of het nu helemaal “verpuddingt” is of niet.

De rest van mijn vakantie tot nu toe? We hebben weer heel wat spulletjes gekocht voor het appartement. Hoera! We zijn braafjes gaan stemmen en ik heb de verkiezingsuitslag gevolgd met een half oog, terwijl ik het overblijvende anderhalf oog gebruikte om die ene tas die op mijn lijstje staat in elkaar geflanst te krijgen. Het bleek iets ingewikkelder dan verwacht, maar een testversie is bijna klaar. Hoera! En ik heb The Host van Stephenie Meyer (ik heb ze een tweede kans gegund, maar haar vertelstijl boeit me niet, twee weken gedaan over vijftig pagina’s) wijselijk ingeruild voor een véél interessanter boek over het leven van de Griekse dichteres Sappho (vijftig pagina’s in minder dan twee uur tijd ). Vandaag genoten we van het zonnetje in de Kruidentuin in Leuven en kreeg ik een zeer fijn pakje in de brievenbus. Oh en ik kuiste ook de keuken, de badkamer en de wc, maar dat is niet zo interessant.

Het hoogtepunt van de vakantie tot nu toe? Het Vriendje dat op zondagochtend het bed uitspringt, tegen mij zegt “blijf nog maar een beetje liggen” en meldt dat hij sandwichen gaat halen bij de bakker en dat dan ook doet. Hij kwam niet alleen met sandwichen terug (hmmm… sandwichkes), maar ook met dé zwaarste chocoladekoeken in de geschiedenis der chocoladekoeken. Nadat we elk zo een koek hadden gegeten, hadden we geen nood meer aan sandwichkes als ontbijt. Nope. Volgens mij ligt bij die ene bakker de oplossing voor alle honger in de wereld. Of voor de olielek daar in de Golf van Mexico. Yup.

Schol!

Niets beter op een dag als deze als een goede, koude smoothie. Men neme een zestal veel te dure aardbeien, een ietwat overrijpe banaan, een beetje melk, een beetje fruitsap en een eetlepel honing. Men werpe dit allemaal in de blender. Men blend het geheel. Men neme een foto van het geheel. Men drinke. Easy peasy en zo lekker.