En zo ziet een gevulde Box Apetit er dan uit. De inhoud? Een lekker Waldorf slaatje: sla, spinazie, blokjes kalkoenfilet, okkernoten en stukjes appel. In het sauspotje zit een heerlijk,  zelfgemaakte yoghurtdressing.

Boterhammen? Voor lunch? Ha! Zo 2011.

Ik ben sinds kort een hele grote fan van zelfgemaakte slaatjes. Momenteel is het meest eenvoudige slaatje mijn favoriet. Veel heb je niet nodig: wat sla, wat verse spinazie, een rode ajuin, pijnboompitten en paprika. De paprika grill ik in de grillpan met wat fajitakruiden. Alles in een grote kom en wat balsamicodressing er over (2 eetlepels olijfolie, 1 theelepel balsamico azijn). Wat peper. Wat zout. Daarbij dan wat tijmbroodjes. Oh! Tijmbroodjes! Zo lekker en zo eenvoudig. Afbakbroodjes besprenkelen met olijfolie, rijkelijk bestrooien met tijm en zeezout, dan afbakken. Tadaa. En mijn avond kan niet meer stuk. Ik ben nogal snel tevreden.

Heb je zelf een recept voor een geslaagd slaatje? Of voor een unieke dressing? Ik ben geïnteresseerd! Laat suggesties gerust achter in de reacties of stuur een mailtje.

Ik volgde geen tutorial van de Queen of Cake Pops Bakerella, maar wel eentje van Mie Flavie. Ik maakte een kleine cake met een cakemix (‘t is vakantie, dan mag ik het lui wijf uithangen) en van daaruit volgde ik stap voor stap de tutorial. Ik besloot wel de candy melts die zij gebruikte in te ruilen voor chocolade en die stokjes… tsja… die had ik niet in huis dus werd het gewoon cake balletjes. De stokjes moet je er dus maar bij denken.

Of ze lekker zijn? Amaai nog ni! En niet mierzoet. Daar had ik even schrik voor, maar door de Klop Klop (beste. productnaam. EVER) te gebruiken viel dat al bij al goed mee.

Dikke aanrader dus… als je tijd teveel hebt.

Maar ik miste het prutsen in de keuken zelf een beetje. Gelukkig had ik een tijdje terug tegen de mama gezegd dat ik wel voor het dessert met kerstmis wilde zorgen. Twee jaar geleden zorgden zij en mijn zus voor het dessert (een chocoladetaart die niet gerezen was, legendarisch omwille van het baksteengehalte), vorig jaar zorgde papa voor een chocolade taart en dit jaar was het mijn beurt, vond ik. Ik besloot een Sachertorte te maken: een chocoladetaart met abrikozenconfituur in het midden. Om eerlijk te zijn, ik heb van mijn leven nog nooit Sachertorte gegeten, maar Het Vriendje was daar altijd wild enthousiast over. Dus… Sachertorte it was.

Een experiment meenemen naar een feest is altijd een beetje gevaarlijk. Dat weet iedereen, maar ik besloot het lot te tarten en er voor te gaan. De taart werd goedgekeurd. Een paar dingen moet ik de volgende keer als ik ze maak een beetje aanpassen (meer abrikozenconfituur er tussen!), maar al bij al was het dik in orde! Meer van dat!

Afgelopen zaterdag ging ik een handje helpen op de Van Katoen maakdag en ik was niet de enige die dat deed. Die twintigtal sympathieke naaisters en andere vrijwilligers moesten natuurlijk ook wat te eten krijgen. Gelukkig stelde Tinne van het Leuvens Stiksel voor om traiteur te spelen. Haar pompoensoep was overheerlijk, de helft van het olijfbrood dat ze maakte heb ik in mijn eentje laten verdwijnen tijdens het avondeten en de plaatkoek die ze maakte, man, man, man. Daar was iedereen lyrisch over. Ze legde me uit hoe je zo een plaatkoek moet maken, maar ik vroeg haar heel lief of ze het niet zelf wou neerschrijven in de vorm van een gastblog. Ze heeft namelijk zelf geen blog waar ze zulke pareltjes van recepten kwijt kan. Schande! Ik eis dat daar dringend verandering in wordt gebracht, want… Man. Beste. Plaatkoek. EVER!

Bloggen, oh neeeeeeeeeeeeeeee!!!

Te laat: heb me toch laten overhalen om een gastblog te plaatsen.
Dus op algemene vraag: het recept van de citroen-plaatkoek. Een recept, nog een klein probleempje: ik kook op ‘t gevoel, proef, roer en voeg toe. Ik heb mijn best gedaan om een recept op papier te krijgen:

Wat heb nodig voor een plaatkoek van ongeveer 50 cm op 30 cm?
- 500g zelfrijzende bloem
- 350/400g suiker (naar gelang je het zoet, zoeter of zoets wil)
- 500 echte boter
- 6 eieren
- 2 biologische citroenen (je kan ook appelsienen, pompelmoezen, … gebruiken)
- lage bakvorm (2 tot 3cm hoogte)

Aan de slag:
Je haalt op tijd de boter uit de koelkast. Dit is het ideale scenario, mij lukt dat nooit. Methode 2: snij de boter in stukken en laat voorzichtig zacht worden in de microgolf. De boter moet niet volledig gesmolten zijn.

Rasp voorzichtig de schil van de citrus-vruchten. Zorg ervoor dat je niet te veel van het witte mee hebt, smaakt bitter. De citroenen leg je aan de kant, die komen na het bakken weer aan de beurt.

Nu sla je alle regels van de echte banketbakkerij in de lucht en doe je alle ingrediënten in een kom. En roep je de hulp in van vriend KitchenAid (‘k denk ook wel dat mister Kenwood of met wat meer moeite de hema-machinerie een handje wil helpen) en je mixt alles tot een bijna wit, luchtig beslag.

De oven had je best al voorverwarmd op het moment dat je begon (180° of ken je eigen oven), anders wacht je nu tot de oven warm is.

Je neemt een lage bakvorm en legt hierin een vel bakpapier en giet het beslag in de vorm. En dan bak je de plaatkoek ongeveer 35 minuten. De tijd kan wat variëren van de hoogte van de vorm, dus prik af en toe in je baksel. Als er geen deeg meer blijft kleven aan je prikker is het ok.

Als je de plaatkoek uit de oven haalt, laat je hem in de vorm zitten. Je prikt gaatjes in de koek en laat hem een kwartiertje afkoelen.

Ondertussen pers je de twee citroenen uit en meng je dit met suiker tot je een stroperig, maar nog lopend mengsel krijgt.
Na het kwartiertje afkoelen schep je voorzichtig dit mengsel over de plaatkoek en smeer de koek ermee in. Strooi ook nog een klein beetje suiker over de plaatkoek en klaar is kees.(Als je van het citroen-suikermengsel over hebt: geen probleem, meng met bruiswater en je hebt lekkere limonade)

Smakelijk en veel succes!

Dus. Ik had besloten om de choco links te laten liggen, maar mijn lichaam reageerde nogal raar op het chocolade tekort. Afkickverschijnselen en zo. Yup. Dus maakte ik zelf choco. Ik besloot dat als die regel van toepassing was op desserts en koekjes en andere zoetigheden, die ook van toepassing was op choco. U weet het of u weet het niet, maar hier ten huize Verbeelding worden geen koekjes of desserts aangekocht. Als we willen snoepen, dan moeten we er moeite om doen en al dat lekkers zelf maken. Ik vond dat van toepassing op mijn choco-afkick-ding.

Dus maakte ik zelf choco. Lekkere choco. Maar het gekke is dat ik heel gemakkelijk van “ambachtelijke” choco kan afblijven. Een tijdje geleden hadden we choco gekocht bij een bakker en daar kon ik ook perfect afblijven. In Kwatta zit iets wat mij helemaal in verslavings-modus doet gaan. Daardoor blijf ik eten en eten en eten. Nog een boke. Alleez nog eentje. En dan nog eentje om het af te leren. Zelfgemaakt choco? Eén boke. Done and done. Lekker, dat zeker wel, maar geen verslavings-effect. “Wat kieperen die choco-makers in hun choco?” vraag ik me dan even in stilte af. Alhoewel… Bij Het Vriendje is het blijkbaar net omgekeerd. Eén boke Kwatta, een halve pot zelfgemaakte choco.

Trouwens. Choco zelf maken is supermakkelijk. Waarom heeft niemand me dat ooit verteld? Waarom?!

Benodigdheden voor iets meer dan een halve liter choco
100ml melk
50ml room
250g chocolade druppeltjes (van die Callebaut gevallen) of in gehakte chocolade
150g boter in kleine blokjes gesneden

De melk en de room aan de kook brengen (ik deed die dat in een badje van Marie voor alle zekerheid) en daarna de chocolade en de boter er bij kappen. Roeren tot alles een mooi geheel is en overgieten in potjes.

Blijkbaar wordt die choco best binnen de 5 dagen opgegeten, maar dat zal hier wel geen probleem zijn als ik zie hoe dik Het Vriendje zijn boterhammen smeert.

Pinterest. Ik heb de boot heel lang afgehouden aangezien ik maar al te goed besefte hoe verslavend en deprimerend zo een site kan zijn. “Deprimerend?” hoor ik jullie denken. Natuurlijk, beste lezer. Op Pinterest verzamel ik allerlei leuke dingen die ik ooit nog een keer wil maken of doen: recepten, tutorials om kledingstukken te maken of andere naaisels,… Meestal komt het er uiteraard nooit van, want zo gaat dat nu eenmaal in het leven.

Dus besloot ik tijdens mijn vakantie één ding te maken dat ik had gepinned op Pinterest. De keuze was snel gemaakt: frozen yoghurt. U weet het of u weet het niet, maar Het Vriendje en ik, wij zijn vrij gek op ijs en alles wat daar enigzins op lijkt. Hetgeen wat ik me bijvoorbeeld het meest zal herinneren aan mijn korte verblijf in Kopenhagen was het geweldige ijssalon dat we twee keer in even veel dagen tijd hebben bezocht.

Maar dus, men neme: 500gr yoghurt (bio yoghurt), 100gr kristalsuiker en 300gr aardbeien (diepvriesaardbeien in mijn geval). Men gooie de aardbeien in de dichtstbijzijnde blender, mengen onder dit pureetje de yoghurt en de suiker en kappen dit in een baksken. Dit baksken zette men in de diepvries. Om het halfuur gaat men een keertje roeren in het mengsel om ijskristallen tegen te gaan. Als men wat aan de luie kant is doet men dat om de drie kwartier. Of om het uur. Daarna kan men genieten van een heerlijke frozen yoghurt. En daar kan je meer van eten, want dat is veel lichter dan roomijs. Ha!

ZiezoZoet had er ook een kraampje. De volle vier vierkante meter bewegingsruimte stond vol. Prakke vol. Volgens mij is prakke geen woord, maar het klopt wel met hoe vol het daar stond. Toch viel mijn oog op een superleuk koekjesgadget: een uitsteker om petit beurre-achtige koekjes te maken waarbij je zelf een naam op kan zetten. “Ha!” dacht ik, “Leuk!”. Maar ik werd zot van al het volk dat er stond, kon niet nadenken en moest. daar. weg. Ik ben niet iemand die goed functioneert in kleine ruimtes waar veel te veel volk staat. Nope.

Tegen het einde van onze ronde door de twee zalen, gingen we nog even terug naar de eerste zaal omdat daar de bancontact was. Terwijl Kir afrekende liep ik toch nog even naar de ZiezoZoet stand, waar nu twee mensen stonden op die vier vierkante meter. Snel greep ik de koekjesuitsteker en liep er mee naar de geïmproviseerde kassa. Daar kreeg ik nog wat uitleg en er werd me gezegd dat ik mocht mailen voor een goed koekjesrecept. De wereld der koekjes beperkt zich bij mij tot koekjes eten. Koekjes bakken heb ik nog nooit gedaan en een goed standaard koekjesrecept had ik dan ook niet. Dus mailde ik ZiezoZoet meteen na mijn thuiskomst. De volgende dag zat het recept in mijn mailbox. Yeah!

Gisterenavond ging ik er mee aan de slag, met die koekjesuitsteker. Zondag sta ik op De Beparkte Oplage, een marktje waar creatievelingen zelfgemaakte spulletjes kunnen verkopen. Ik deel er een standje met Misjoef. Jullie zijn uiteraard welkom tussen 12u en 18u. Het marktje gaat door in Park Spoor Noord in Antwerpen. Maar dus… Dat ding… Het werkt en maakt schattige koekjes. Kijk maar!

Voor langere berichten is het misschien niet ideaal omdat er maar een beperkt aantal letters bij zit, maar hey, ik kan de naam van mijn mini-bedrijfje vormen en ik kan mini-liefdesbrieven schrijven naar Het Vriendje. Voor mij is dat voorlopig genoeg. Blijkbaar kan je wel nog een uitbreiding kopen.

En nu zitten de koekjes in een stevige afgesloten doos, klaar om morgen mee te nemen naar De Beparkte Oplage. Bezoekers die er vroeg genoeg zijn, kunnen eens proeven van die Fanny&Laura koekjes. Voor mensen die niet vroeg genoeg zijn kunnen wel eens pech hebben. Ze zijn zo lekker dat ik ze misschien allemaal wel zelf op eet. Ha!

(Voor de geïnteresseerden, je kan ZiezoZoet per mail contacteren indien je deze koekjesuitsteker wil kopen. Op De Winkelstraat kostte hij €9,90)

Yoghurt en zelfrijzende bloem. Veel meer is er blijkbaar niet nodig om overheerlijk pizzadeeg te maken. Ik kwam het “recept” onlangs ergens tegen op het wereldwijde web, stuurde het meteen door naar Het Vriendje en het verscheen ter stond op ons weekmenu. Het was een experiment. Een zeer geslaagd experiment, zo bleek.

Je neemt van de yoghurt één eenheid en van de zelfrijzende bloem twee eenheden. Het recept dat ik had gevonden werkte met cups, u weet wel, de amerikaanse maten, niet de beha-maten. Nu heb ik niets om cups in af te meten en gebruikte ik als eenheden mijn blauwe kommetjes van de IKEA, maar ik denk dat je evengoed bijvoorbeeld een glas kunt gebruiken als maatstaf. Als je alles hebt afgewogen, meng je een eenheid bloem met de eenheid yoghurt en vervolgens meng je de tweede eenheid bloem er ook onder. Daarna strooi je voldoende bloem op je werkblad en rol je het deeg uit. Tadaaa… Poepsimpel.

Tien tot vijftien minuten op 210°C in de oven (al naar gelang de dikte van je deeg) en wij hadden genoeg deeg voor twee grote pizza’s die waarschijnlijk een man of vier hadden kunnen voederen.

En lekker. Man. Man. Man.