Verbeelding

Men neme vier Kinder Bueno repen en uw favoriete vanille cupcake recept (of zo een mix). Men volge uw favoriete vanille cupcake recept en gooie er op het einde vier Kinder Bueno repen bij en probere geen enkel stukje van die repen in uw mond te laten verdwijnen. Een heuse opdracht voor sommigen. Inclusief mezelf. Men late de mixer nog even los op het geheel zodat de Kinder Bueno repen geplet, gemixt en gebroken zijn. U kan hier even al u frustraties op afreageren indien dat nodig is. Men doet alles in kleurrijke cupcake papiertjes, zette alles in de oven en als ze klaar zijn, presenteert men deze cupcakes op een prachtige cupcakestand. Men probere vervolgens om niet alles in een keer op te eten. Dit kan enigzins wat moeite kosten, want ze zijn lekker die cakejes. Lekker!

Dus. Ik had besloten om de choco links te laten liggen, maar mijn lichaam reageerde nogal raar op het chocolade tekort. Afkickverschijnselen en zo. Yup. Dus maakte ik zelf choco. Ik besloot dat als die regel van toepassing was op desserts en koekjes en andere zoetigheden, die ook van toepassing was op choco. U weet het of u weet het niet, maar hier ten huize Verbeelding worden geen koekjes of desserts aangekocht. Als we willen snoepen, dan moeten we er moeite om doen en al dat lekkers zelf maken. Ik vond dat van toepassing op mijn choco-afkick-ding.

Dus maakte ik zelf choco. Lekkere choco. Maar het gekke is dat ik heel gemakkelijk van “ambachtelijke” choco kan afblijven. Een tijdje geleden hadden we choco gekocht bij een bakker en daar kon ik ook perfect afblijven. In Kwatta zit iets wat mij helemaal in verslavings-modus doet gaan. Daardoor blijf ik eten en eten en eten. Nog een boke. Alleez nog eentje. En dan nog eentje om het af te leren. Zelfgemaakt choco? Eén boke. Done and done. Lekker, dat zeker wel, maar geen verslavings-effect. “Wat kieperen die choco-makers in hun choco?” vraag ik me dan even in stilte af. Alhoewel… Bij Het Vriendje is het blijkbaar net omgekeerd. Eén boke Kwatta, een halve pot zelfgemaakte choco.

Trouwens. Choco zelf maken is supermakkelijk. Waarom heeft niemand me dat ooit verteld? Waarom?!

Benodigdheden voor iets meer dan een halve liter choco
100ml melk
50ml room
250g chocolade druppeltjes (van die Callebaut gevallen) of in gehakte chocolade
150g boter in kleine blokjes gesneden

De melk en de room aan de kook brengen (ik deed die dat in een badje van Marie voor alle zekerheid) en daarna de chocolade en de boter er bij kappen. Roeren tot alles een mooi geheel is en overgieten in potjes.

Blijkbaar wordt die choco best binnen de 5 dagen opgegeten, maar dat zal hier wel geen probleem zijn als ik zie hoe dik Het Vriendje zijn boterhammen smeert.

Pinterest. Ik heb de boot heel lang afgehouden aangezien ik maar al te goed besefte hoe verslavend en deprimerend zo een site kan zijn. “Deprimerend?” hoor ik jullie denken. Natuurlijk, beste lezer. Op Pinterest verzamel ik allerlei leuke dingen die ik ooit nog een keer wil maken of doen: recepten, tutorials om kledingstukken te maken of andere naaisels,… Meestal komt het er uiteraard nooit van, want zo gaat dat nu eenmaal in het leven.

Dus besloot ik tijdens mijn vakantie één ding te maken dat ik had gepinned op Pinterest. De keuze was snel gemaakt: frozen yoghurt. U weet het of u weet het niet, maar Het Vriendje en ik, wij zijn vrij gek op ijs en alles wat daar enigzins op lijkt. Hetgeen wat ik me bijvoorbeeld het meest zal herinneren aan mijn korte verblijf in Kopenhagen was het geweldige ijssalon dat we twee keer in even veel dagen tijd hebben bezocht.

Maar dus, men neme: 500gr yoghurt (bio yoghurt), 100gr kristalsuiker en 300gr aardbeien (diepvriesaardbeien in mijn geval). Men gooie de aardbeien in de dichtstbijzijnde blender, mengen onder dit pureetje de yoghurt en de suiker en kappen dit in een baksken. Dit baksken zette men in de diepvries. Om het halfuur gaat men een keertje roeren in het mengsel om ijskristallen tegen te gaan. Als men wat aan de luie kant is doet men dat om de drie kwartier. Of om het uur. Daarna kan men genieten van een heerlijke frozen yoghurt. En daar kan je meer van eten, want dat is veel lichter dan roomijs. Ha!

Afgelopen zondag trok ik net zoals de helft van creatief en iets-minder-creatief Leuven en omstreken richting Sportoase om me daar in de drukte van De Winkelstraat te werpen. Twee zalen gevuld met kraampjes vol prachtige zelfgemaakte spulletjes, unieke kadootjes en stof. Meer moet dat niet zijn voor mij op een druilerige zondagmiddag.

ZiezoZoet had er ook een kraampje. De volle vier vierkante meter bewegingsruimte stond vol. Prakke vol. Volgens mij is prakke geen woord, maar het klopt wel met hoe vol het daar stond. Toch viel mijn oog op een superleuk koekjesgadget: een uitsteker om petit beurre-achtige koekjes te maken waarbij je zelf een naam op kan zetten. “Ha!” dacht ik, “Leuk!”. Maar ik werd zot van al het volk dat er stond, kon niet nadenken en moest. daar. weg. Ik ben niet iemand die goed functioneert in kleine ruimtes waar veel te veel volk staat. Nope.

Tegen het einde van onze ronde door de twee zalen, gingen we nog even terug naar de eerste zaal omdat daar de bancontact was. Terwijl Kir afrekende liep ik toch nog even naar de ZiezoZoet stand, waar nu twee mensen stonden op die vier vierkante meter. Snel greep ik de koekjesuitsteker en liep er mee naar de geïmproviseerde kassa. Daar kreeg ik nog wat uitleg en er werd me gezegd dat ik mocht mailen voor een goed koekjesrecept. De wereld der koekjes beperkt zich bij mij tot koekjes eten. Koekjes bakken heb ik nog nooit gedaan en een goed standaard koekjesrecept had ik dan ook niet. Dus mailde ik ZiezoZoet meteen na mijn thuiskomst. De volgende dag zat het recept in mijn mailbox. Yeah!

Gisterenavond ging ik er mee aan de slag, met die koekjesuitsteker. Zondag sta ik op De Beparkte Oplage, een marktje waar creatievelingen zelfgemaakte spulletjes kunnen verkopen. Ik deel er een standje met Misjoef. Jullie zijn uiteraard welkom tussen 12u en 18u. Het marktje gaat door in Park Spoor Noord in Antwerpen. Maar dus… Dat ding… Het werkt en maakt schattige koekjes. Kijk maar!

Voor langere berichten is het misschien niet ideaal omdat er maar een beperkt aantal letters bij zit, maar hey, ik kan de naam van mijn mini-bedrijfje vormen en ik kan mini-liefdesbrieven schrijven naar Het Vriendje. Voor mij is dat voorlopig genoeg. Blijkbaar kan je wel nog een uitbreiding kopen.

En nu zitten de koekjes in een stevige afgesloten doos, klaar om morgen mee te nemen naar De Beparkte Oplage. Bezoekers die er vroeg genoeg zijn, kunnen eens proeven van die Fanny&Laura koekjes. Voor mensen die niet vroeg genoeg zijn kunnen wel eens pech hebben. Ze zijn zo lekker dat ik ze misschien allemaal wel zelf op eet. Ha!

(Voor de geïnteresseerden, je kan ZiezoZoet per mail contacteren indien je deze koekjesuitsteker wil kopen. Op De Winkelstraat kostte hij €9,90)

Yoghurt en zelfrijzende bloem. Veel meer is er blijkbaar niet nodig om overheerlijk pizzadeeg te maken. Ik kwam het “recept” onlangs ergens tegen op het wereldwijde web, stuurde het meteen door naar Het Vriendje en het verscheen ter stond op ons weekmenu. Het was een experiment. Een zeer geslaagd experiment, zo bleek.

Je neemt van de yoghurt één eenheid en van de zelfrijzende bloem twee eenheden. Het recept dat ik had gevonden werkte met cups, u weet wel, de amerikaanse maten, niet de beha-maten. Nu heb ik niets om cups in af te meten en gebruikte ik als eenheden mijn blauwe kommetjes van de IKEA, maar ik denk dat je evengoed bijvoorbeeld een glas kunt gebruiken als maatstaf. Als je alles hebt afgewogen, meng je een eenheid bloem met de eenheid yoghurt en vervolgens meng je de tweede eenheid bloem er ook onder. Daarna strooi je voldoende bloem op je werkblad en rol je het deeg uit. Tadaaa… Poepsimpel.

Tien tot vijftien minuten op 210°C in de oven (al naar gelang de dikte van je deeg) en wij hadden genoeg deeg voor twee grote pizza’s die waarschijnlijk een man of vier hadden kunnen voederen.

En lekker. Man. Man. Man.