Verbeelding

Jawel, lieve lezertjes, mijn wachten werd beloond. Mijn allerliefste zus kocht The Colette Sewing Handbook voor mijn kerstmis. Het is een pracht van een boek. De dames van Colette Patterns hebben er een zeer interessant naslagwerk van gemaakt.

Het boek bestaat uit zeven hoofdstukken. Vijf van deze hoofdstukken worden gevolgd door een naaiproject. Het grote pluspunt aan de hoofdstukken is dat ze allemaal heel verschillend zijn en helemaal anders dan de andere naaiboeken die ik hier heb staan. Zo wordt er bijvoorbeeld aandacht besteed aan het uitplannen van je project en hoe je kan uitmaken of een naaiproject wel binnen jouw stijl past. Wil je bijvoorbeeld écht wel dat retrojurkje maken met die gigantisch wijde jurk? Ga je die jurk aandoen naar je werk? Of in mijn geval… Kan je fietsen met dat jurkje/rokje? Interessant om even bij stil te staan. In een ander hoofdstuk wordt dan even uitgelegd hoe je enkele basisaanpassingen kan doen aan je patroon. Dames die met een iets vollere boezem door het leven gaan of een iets rondere poep, kunnen daar heel wat uit opsteken. Ik vrees dat ik vooral veel dingen moet inkorten, als het op het aanpassen van patronen aankomt. Lilliputter die ik ben. Ahum.

Al een tijdje volg ik de tutorials die de dames van Colette Patterns posten op hun blog en daar heb ik intussen wel wat door bijgeleerd. Vooral de tutorial over blinde ritsen inzetten was hier ten huize Verbeelding een zeer groot succes. Een deel van die tutorials, waaronder mijn geliefde blinde rits tutorial, zijn onder andere gebundeld in dit boek. Woehoe! Nu moet ik niet iedere keer een honderdtal bookmarks doorlopen voor ik die tutorial terug vind.

Ook de bijgevoegde patroontjes zien er veelbelovend uit. Ze gaan van makkelijk tot ietsje moeilijker. Het eerste project is een rokje. Aan A-lijn rokje met een twist. De onderkant is namelijk met golfjes. Het tweede patroon is een eenvoudige jurk. Bij dit patroon wordt héél veel aandacht besteed aan de snit. Het is de bedoeling dat je een jurk maakt die als gegoten zit, helemaal op jouw lijf gemaakt. Het derde jurkje is niet bepaald mijn favoriet. Het is een mouwloos jurkje met een raar flapachtig iets vooraan. Nummer vier is een leuk bloesje in een licht stofje. Hierbij wordt vooral aandacht besteed aan de afwerking. Bias. Franse naden. You name it. En last, but not least, als klap op de vuurpijl, een project waar alles een beetje bij elkaar komt. De … jurk. Ik ben nog niet helemaal overtuigd van de jurk zelf, maar die mouwen *zwijmel*. Misschien dat ik die mouwen een aan ander Colette jurkje probeer te zetten.

Maar dus… Dikke aanrader dit boek en nee, dat zeg ik niet enkel en alleen omdat ik een fangirl ben. Ok. Misschien een beetje. Een klein beetje. Maar het is een mooi boek en de informatie is duidelijk. Wat wil je nog meer van een naaiboek? Nu nog ergens de tijd vinden om eens aan de slag te gaan met dat boek.

De afgelopen weken las ik verschillende interessante blogberichten over mensen die minder materiele zaken willen in hun leven. Consuminderen, zoals dat mooi heet. Het lijkt een nieuwe soort van trend te zijn en hoe meer ik er over lees, hoe meer ik me bedenk “maar dat doe ik al zo lang”. Mijn ouders vroegen me vroeger altijd als ik iets wou kopen met mijn zuurverdiende spaarcentjes: “Heb je dat echt wel nodig?” en dat is serieus blijven plakken. Soms is dat goed. Soms niet. Want dan sta je bijvoorbeeld anderhalfuur in een schoenenwinkel rond te draaien met de vraag of je die mooie laarzen nu moet kopen of niet.

Pas op, ik ben nog altijd een echte hamster als het op hobbyspullen aankomt. Dat geef ik grif toe. Maar naast hobbyspullen, koop ik eigenlijk vrij weinig spullen. Eten. Ja. Dat is levensnoodzakelijk. En boeken op mijn teergeliefde Kindle. Daar stopt het zo’n beetje. Alleen gaat het nog niet zo ver dat ik voor de komende kerstperiode geen cadeautjes vroeg. Ik krijg te graag cadeautjes, vrees ik. :s

Enniewees, de interessante artikels op een rijtje voor jullie:

Lilith schreef een artikel voor De Standaard over hoe zij haar leven veranderde de afgelopen maanden door minder te consumeren. Ik ben zeer benieuwd hoe ze het gaat verder doen zo met een baby op komst. Eigenlijk dacht ik altijd dat baby’s/kinderen duur waren, maar toen ik die reacties op dit blogbericht las, leek het al bij al wel mee te vallen.

Vriendin N. is al een hele tijd aan het consuminderen. Ze organiseert ook kledingruilen in het Leuvense en verwijst in dit artikel op haar blog naar het Weggeefwinkeltje in Leuven. Het concept is eenvoudig. De spullen die je niet meer nodig hebt, maar die iemand anders nog wel blij zouden kunnen maken, kunnen naar dit winkeltje worden gebracht. Tussen 17 en 24 december kan iedereen er een cadeautje gaan uitkiezen. Zeker de moeite waard om eens te checken.

En dan is er nog Geraldine van Het Leuvens Stiksel die samen met haar gezin gaat consuminderen. Ze gaat een groots avontuur tegemoet en maakte hier dan ook een nieuwe blog voor aan, zodat we alles op de voet kunnen volgen. Haar eerste blogpost is in ieder geval al de moeite waard: leuk geschreven en het geeft een goed beeld van hoe zij en haar man bij deze keuze zijn uitgekomen.

Af en toe loop ik wel eens door De Slegte op zoek naar een leuk boek en het gebeurt wel eens dat ik daar iets vind, tussen al die boeken. De cover van Generatie 1000 euro sprak me ontzettend aan. Felgroen met een lachend spaarvarken. Ook de flaptekst leek veelbelovend, dus besloot ik er vijf euro voor neer te tellen.

Het verhaal is geschreven door twee jonge dertigers uit Italië, Antonio Incorvaia en Alessandro Rimassa. Hun probleem? Dankzij een paar wetten die onder Berlusconi van kracht zijn gegaan, is het nogal moeilijk voor jongere om een goed betaalde job, laat staan een vaste job te vinden. Er zijn betaalde stages, project-contracten, jaar-contracten en zo voort, maar blijkbaar niet echt iets bindends. Ze moeten zien rond te komen met een nettoloon van 1000 euro per maand, soms zelfs minder. Een eigen huis kopen zit er niet in. Een eigen appartement huren eigenlijk ook niet echt. Snoepreisjes hier en daar, dat mogen ze al compleet vergeten.

De twee auteurs hebben het slim aangepakt. Ze hebben het manuscript volledig op een website gezet waar iedereen die interesse had het gratis kon downloaden en er was behoorlijk wat interesse. Heel wat jongeren herkenden zich in de situatie van de vier personages. Claudio en drie anderen, huren samen een huis in Milaan. Iedere dag trekt Claudio braaf naar zijn werk, waar hij zijn bloed, zweet en tranen in een nieuw marketingplan steekt om mobiele telefoons aan de man te brengen. Hoewel hij zijn werk uitstekend doet, maakt hij geen kans op een promotie en krijgt hij aan het einde van de maand slechts een schamele duizend euro nettoloon.

Samenhuizen met anderen, aan het einde van de maand niet weten hoeveel ze nog in hun portofeuille zullen hebben, zenuwinzinkingen krijgen bij onverwachtse rekeningen, promoties aan zich voorbij zien gaan, ontslagen worden, de liefde,… Het verhaal werd een ware hit in Italië. Een uitgever besloot dan ook om het manuscript uit te brengen in boekvorm en zo doorbraken de twee auteurs hun viceuze cirkel van onderbetaald te zijn. Ze zijn nu beiden freelance journalisten die al wat beter boteren dan de zogenaamde “Generatie 1000 euro”.

Het boek is dun en krijg je met gemak uitgelezen in een paar dagen tijd. De personages zouden een beetje beter uitgewerkt kunnen worden, maar je leeft wel mee met hun situatie. Op sommige momenten is het zelfs een echte pageturner. Het verhaal geeft je wel een heel ander beeld van Italië. De zuiderse, relaxe levenstijl maakt plots plaats voor hardwerkende, overuren kloppende, onderbetaalde jongeren. Niets zuiderse, relaxe stijl. Weer iets bijgeleerd.

En het boek is blijkbaar intussen ook verfilmd. Ha!