Jawel, lieve lezertjes, mijn wachten werd beloond. Mijn allerliefste zus kocht The Colette Sewing Handbook voor mijn kerstmis. Het is een pracht van een boek. De dames van Colette Patterns hebben er een zeer interessant naslagwerk van gemaakt.

Het boek bestaat uit zeven hoofdstukken. Vijf van deze hoofdstukken worden gevolgd door een naaiproject. Het grote pluspunt aan de hoofdstukken is dat ze allemaal heel verschillend zijn en helemaal anders dan de andere naaiboeken die ik hier heb staan. Zo wordt er bijvoorbeeld aandacht besteed aan het uitplannen van je project en hoe je kan uitmaken of een naaiproject wel binnen jouw stijl past. Wil je bijvoorbeeld écht wel dat retrojurkje maken met die gigantisch wijde jurk? Ga je die jurk aandoen naar je werk? Of in mijn geval… Kan je fietsen met dat jurkje/rokje? Interessant om even bij stil te staan. In een ander hoofdstuk wordt dan even uitgelegd hoe je enkele basisaanpassingen kan doen aan je patroon. Dames die met een iets vollere boezem door het leven gaan of een iets rondere poep, kunnen daar heel wat uit opsteken. Ik vrees dat ik vooral veel dingen moet inkorten, als het op het aanpassen van patronen aankomt. Lilliputter die ik ben. Ahum.

Al een tijdje volg ik de tutorials die de dames van Colette Patterns posten op hun blog en daar heb ik intussen wel wat door bijgeleerd. Vooral de tutorial over blinde ritsen inzetten was hier ten huize Verbeelding een zeer groot succes. Een deel van die tutorials, waaronder mijn geliefde blinde rits tutorial, zijn onder andere gebundeld in dit boek. Woehoe! Nu moet ik niet iedere keer een honderdtal bookmarks doorlopen voor ik die tutorial terug vind.

Ook de bijgevoegde patroontjes zien er veelbelovend uit. Ze gaan van makkelijk tot ietsje moeilijker. Het eerste project is een rokje. Aan A-lijn rokje met een twist. De onderkant is namelijk met golfjes. Het tweede patroon is een eenvoudige jurk. Bij dit patroon wordt héél veel aandacht besteed aan de snit. Het is de bedoeling dat je een jurk maakt die als gegoten zit, helemaal op jouw lijf gemaakt. Het derde jurkje is niet bepaald mijn favoriet. Het is een mouwloos jurkje met een raar flapachtig iets vooraan. Nummer vier is een leuk bloesje in een licht stofje. Hierbij wordt vooral aandacht besteed aan de afwerking. Bias. Franse naden. You name it. En last, but not least, als klap op de vuurpijl, een project waar alles een beetje bij elkaar komt. De … jurk. Ik ben nog niet helemaal overtuigd van de jurk zelf, maar die mouwen *zwijmel*. Misschien dat ik die mouwen een aan ander Colette jurkje probeer te zetten.

Maar dus… Dikke aanrader dit boek en nee, dat zeg ik niet enkel en alleen omdat ik een fangirl ben. Ok. Misschien een beetje. Een klein beetje. Maar het is een mooi boek en de informatie is duidelijk. Wat wil je nog meer van een naaiboek? Nu nog ergens de tijd vinden om eens aan de slag te gaan met dat boek.

Pas op, ik ben nog altijd een echte hamster als het op hobbyspullen aankomt. Dat geef ik grif toe. Maar naast hobbyspullen, koop ik eigenlijk vrij weinig spullen. Eten. Ja. Dat is levensnoodzakelijk. En boeken op mijn teergeliefde Kindle. Daar stopt het zo’n beetje. Alleen gaat het nog niet zo ver dat ik voor de komende kerstperiode geen cadeautjes vroeg. Ik krijg te graag cadeautjes, vrees ik. :s

Enniewees, de interessante artikels op een rijtje voor jullie:

Lilith schreef een artikel voor De Standaard over hoe zij haar leven veranderde de afgelopen maanden door minder te consumeren. Ik ben zeer benieuwd hoe ze het gaat verder doen zo met een baby op komst. Eigenlijk dacht ik altijd dat baby’s/kinderen duur waren, maar toen ik die reacties op dit blogbericht las, leek het al bij al wel mee te vallen.

Vriendin N. is al een hele tijd aan het consuminderen. Ze organiseert ook kledingruilen in het Leuvense en verwijst in dit artikel op haar blog naar het Weggeefwinkeltje in Leuven. Het concept is eenvoudig. De spullen die je niet meer nodig hebt, maar die iemand anders nog wel blij zouden kunnen maken, kunnen naar dit winkeltje worden gebracht. Tussen 17 en 24 december kan iedereen er een cadeautje gaan uitkiezen. Zeker de moeite waard om eens te checken.

En dan is er nog Geraldine van Het Leuvens Stiksel die samen met haar gezin gaat consuminderen. Ze gaat een groots avontuur tegemoet en maakte hier dan ook een nieuwe blog voor aan, zodat we alles op de voet kunnen volgen. Haar eerste blogpost is in ieder geval al de moeite waard: leuk geschreven en het geeft een goed beeld van hoe zij en haar man bij deze keuze zijn uitgekomen.

Maar zelf iets beginnen, een eigen idee uitwerken, dat gebeurt nog maar zelden. Vroeger had ik zelf duizend en één ideeën per dag. Een idee voor een nieuwe strip. Een idee voor een nieuw verhaal. Een idee voor een knuffel. Een idee voor een nieuwe site over god-weet-welk-onderwerp. Daar werd dan ook verbazend vaak iets mee gedaan, met al die ideeën. Soms was dat een geslaagd project en andere verdwenen ergens in die intussen befaamde donkere krochten van mijn kasten. En om eerlijk te zijn, ik mis dat, want het zijn net die ideeën en je volop op zo’n idee werpen, dat het leven interessant maakt. Of dat denk ik toch alleszins. Ik was dat even vergeten. Het leven gaat zijn gangetje, weet je wel. Ik ben intussen gewend geraakt aan mee mekkeren met de rest van de schaapjes in de wei. De leeuwin is een beetje getemd.

Tot ik gisteren besloot Poke the box van Seth Godin te lezen. Het is nog maar het tweede boek dat ik van hem lees en de man heeft interessante ideeën, alleen heb ik wat moeite met het feit dat hij die ideeën drieduizend keer herhaalt in zijn boeken. En herhaalt. En herhaalt. Pfff… Maar goed, ik las de korte inhoud en die sprak me wel aan. Het boek gaat min of meer over initiatief nemen, dingen starten en waarom dat belangrijk is. Het is geen dik boek. Blijkbaar net geen honderd pagina’s. Maar tijdens die honderd pagina’s heb ik intussen meer ideeën gehad, dan ik de afgelopen zes maanden samen heb gehad. Dat is wat zijn boeken interessant maakt. Ze triggeren mensen. En het was de schop onder mijn kont die ik nodig had.

Intussen heb ik van die ideeën al drie in actie gezet. Van sommige zal u nooit meer horen, van anderen, tsja… Dat zien we wel hé.

“Maar Kathleen, ge hebt nu toch zo’n e-reader dink. Waarom hebt ge dat boek dan daar niet op gekocht?”. Ik hoor het jullie wel denken. Mijn Kindle levert zeer goed dienst. Ik heb er al veel op gelezen en ik lees er eigenlijk ook heel graag op. Het gaat vlotter dan een echt boek, zo lijkt het wel. Maar niet alle boeken uit de Amazon store zijn in alle delen van de wereld verkrijgbaar, wat voornamelijk komt door allerlei copyright toestanden. Hartenbloed is zo een van die boeken die niet in Europa op Kindle verkrijgbaar is. Balen. Ik had het kunnen bestellen bij Amazon, maar aangezien ik alle andere boeken van Juliet Marillier in het Nederlands heb, leek het me stom om er opeens engelstalig boek van haar aan mijn verzameling toe te voegen.

Soit. Het boek is nu vertaald in het Nederlands, ik heb het gekocht, dus als het hier weer een weekje of twee stiller wordt, dan weet u hoe het komt. Ik dacht, ik waarschuw jullie even.

Het verhaal is geschreven door twee jonge dertigers uit Italië, Antonio Incorvaia en Alessandro Rimassa. Hun probleem? Dankzij een paar wetten die onder Berlusconi van kracht zijn gegaan, is het nogal moeilijk voor jongere om een goed betaalde job, laat staan een vaste job te vinden. Er zijn betaalde stages, project-contracten, jaar-contracten en zo voort, maar blijkbaar niet echt iets bindends. Ze moeten zien rond te komen met een nettoloon van 1000 euro per maand, soms zelfs minder. Een eigen huis kopen zit er niet in. Een eigen appartement huren eigenlijk ook niet echt. Snoepreisjes hier en daar, dat mogen ze al compleet vergeten.

De twee auteurs hebben het slim aangepakt. Ze hebben het manuscript volledig op een website gezet waar iedereen die interesse had het gratis kon downloaden en er was behoorlijk wat interesse. Heel wat jongeren herkenden zich in de situatie van de vier personages. Claudio en drie anderen, huren samen een huis in Milaan. Iedere dag trekt Claudio braaf naar zijn werk, waar hij zijn bloed, zweet en tranen in een nieuw marketingplan steekt om mobiele telefoons aan de man te brengen. Hoewel hij zijn werk uitstekend doet, maakt hij geen kans op een promotie en krijgt hij aan het einde van de maand slechts een schamele duizend euro nettoloon.

Samenhuizen met anderen, aan het einde van de maand niet weten hoeveel ze nog in hun portofeuille zullen hebben, zenuwinzinkingen krijgen bij onverwachtse rekeningen, promoties aan zich voorbij zien gaan, ontslagen worden, de liefde,… Het verhaal werd een ware hit in Italië. Een uitgever besloot dan ook om het manuscript uit te brengen in boekvorm en zo doorbraken de twee auteurs hun viceuze cirkel van onderbetaald te zijn. Ze zijn nu beiden freelance journalisten die al wat beter boteren dan de zogenaamde “Generatie 1000 euro”.

Het boek is dun en krijg je met gemak uitgelezen in een paar dagen tijd. De personages zouden een beetje beter uitgewerkt kunnen worden, maar je leeft wel mee met hun situatie. Op sommige momenten is het zelfs een echte pageturner. Het verhaal geeft je wel een heel ander beeld van Italië. De zuiderse, relaxe levenstijl maakt plots plaats voor hardwerkende, overuren kloppende, onderbetaalde jongeren. Niets zuiderse, relaxe stijl. Weer iets bijgeleerd.

En het boek is blijkbaar intussen ook verfilmd. Ha!

Het is een pareltje. Een pracht van een boek. Zo eentje dat je in je boekenkast wil hebben staan, gewoon, om heel af en toe open te slaan en een van de essays te lezen of er door te bladeren om je te vergapen op de creativiteit die van ieder blad af springt. Binnenkort toch maar eens mijn eigen exemplaar bestellen.

Tijdens het nieuwjaarsetentje met het werk enkele weken geleden, haalde een collega Look both ways van Debbie Millman boven. Ze was er zelf zeer enthousiast over. Een collectie vlot geschreven essays die prachtig zijn vorm gegeven. Hoe zou je zelf zijn? Ik bladerde er toen door en zag dat het goed was. Ik vroeg die collega mij dat boek door te spelen eens zij het uit had gelezen en zo stond ze vorige week vrijdag aan mijn bureau met de woorden: “Amaai, gij gaat dat een kweeni hoe goed boek vinden,”. En daarin had ze meer dan gelijk.

Dat het boek vlot leest, dat spreekt voor zich. Een treinrit en ik had acht van de twaalf essays verslonden. Ik had mijn ogen uitgekeken op de kleine details. Ik had gegrinnikt, diep gezucht en ik had het gevoel de schrijfster een beetje beter te leren kennen, hoewel ik voordien nog nooit van haar had gehoord. En bovenal herkende ik mezelf zo goed in hetgeen ze schreef, de keuzes die gemaakt moeten worden, de kansen die gegrepen worden of net aan de kant worden geschoven, de voorliefde voor alles wat grafisch en mooi is,… Het is een beetje als een blog lezen, zo komen de essays over. Ze zijn persoonlijk, met veel liefde neergepend, in mooie letters, wilde letters, geborduurde letters,…

Het is een pareltje. Een pracht van een boek. Zo eentje dat je in je boekenkast wil hebben staan, gewoon, om heel af en toe open te slaan en een van de essays te lezen of er door te bladeren om je te vergapen op de creativiteit die van ieder blad af springt. Binnenkort toch maar eens mijn eigen exemplaar bestellen.

Dokter Jazz van Stine Jensen gaat voornamelijk over de aantrekkingskracht tussen het Westen en het Midden-Oosten. Het boek is opgedeeld in vijf hoofdstukken. In het eerste hoofdstuk besluit Dolly Laudrup, een redactrice met een vurige pen, meer te weten te komen over het leven van haar overleden oom Mads. Mads Laudrup hield er namelijk naast zijn praktijk als neus-keel-oor specialist ook nog een praktijk in het herstellen van maagdenvliezen. In de volgende hoofdstukken worden drie aparte verhalen aan elkaar gewoven. Het eerste verhaal is dat van Mads die naar Saoedi-Arabië trekt om daar als arts te gaan werken. Dit verhaal loopt dan weer verder in het verhaal van Selma, een nogal hartstochtelijke vrouw met een zwak voor mannen uit het Midden-Oosten en dan is er nog Kader, een Egyptische immigrant die zijn jonge vrouw verdenkt van vreemdgaan.

Al die verhalen worden verteld op een zeer beeldende en verfijnde manier. Het is zeer meeslepend geschreven, zodat je er moeite mee hebt het boek opzij te leggen. Als lezer wil je weten hoe die verhalen met elkaar verbonden zijn. Je wil weten hoe alles in elkaar zit. En langs de andere kant merk je ook dat Jensen haar research over de verschillende culturen en godsdiensten zeer goed heeft gedaan, waardoor alles geloofwaardiger is. Je weet ook nooit helemaal goed wat fictie is en wat auto-biografisch is, want blijkbaar zouden er wel degelijk delen van het boek auto-biografisch zijn. In ieder geval, Jensen weet hoe ze een verhaal moet vertellen en hoe ze moet schrijven. Dit boek is zeker een aanrader en vergeet tijdens het lezen zeker niet eens een van de genoemde jazz platen op te zetten. Dat geeft meteen een heel nieuwe dimensie aan het boek.

En hieronder een van mijn favoriete stukjes uit het boek. Genoten heb ik van dit stukje.

Hoewel ik in mijn werkkamer thuis uitkijk op een blinde muur, weet ik van een kookboek echt iets heel leuks te maken. Ik doe er een zongedroogd tomaatje, een ovenverse baguette of een vers takje munt bij. Thriller? Ik let op de schakering van het bloed dat vloeit. Bloedrood. Goudrood. Bruinrood. Als het moordwapen een pistool is, voeg ik het merk toe: FN P90, Stengun, UZI. Op het vliegveld? Vergeet niet het rennen naar de gate! D19 of B8 en het type vliegtuig (Boeing 747) en de klasse (Economy Extra). Een slachtoffer? Bloed komt beter tot zijn recht op blondines… Spanning? Dan zorg ik voor een achtervolging op een indrukwekkend monument: de piramides in Egypte, het Washington Monument in South Dakota, de huizen van Gaudi in Barcelona. Huilt een personage? Dan wil ik weten of tranen langs wangen rollen, glijden, druppelen of biggelen. En lacht een personage, dan hoor ik of het zachtjes grinnikt, hysterisch uithaalt of vrolijk schatert.

Ik ben dol op erotische proza! Voor geilheid geldt een eenvoudige regel: wees met cupmaten niet te zuinig. Ik blaas ze graag een maatje op, van C naar D. Benen zijn zo lang als de Eifeltoren, hakje wordt stiletto. In opwindend proza zijn de rokjes op heuphoogte. Vrouwen bedien ik graag met de klassieke mannelijke schoonheid: licht gebruind, het gespierde bovenlijf van een zwemmer, een gebeeldhouwde penis met passende ballen, goed gekleed en vloeiend in minstens vier talen (Frans, Perzisch, Oxford British en Italiaans).

Boeken die zo geschreven zijn, die zijn er om te koesteren.

In De eenzaamheid van de priemgetallen van Paolo Giordano volg je Mattia en Alice. Alice had op haar zesde een ski ongeluk en is hierdoor getekend voor het leven. Mattia aan de andere kant is deel van een tweeling. Terwijl hij hoogbegaafd is, is zijn zusje nauwlijks begaafd. Hij wordt er mee gepest op school en wanneer hij dan eindelijk een keer wordt uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje, besluit hij zijn zusje achter te laten in een naburig park om zo de genante momenten die zouden kunnen voorvallen tijdens het feestje te omzeilen. Klein probleempje, het zusje verdwijnt. Dus, ziehier, twee kinderen die door één foute beslissing, getekend zijn voor de test van hun leven.
Mattia en Alice hun paden kruisen elkaar als tieners en er ontstaat een vreemdsoortige vriendschap. Ze hebben wel contact, maar tegelijk raken de twee elkaar nooit, net zoals tweelingpriemgetallen. Hoewel ze elkaar nooit echt raken, spelen ze een belangrijke rol in elkaars verdere leven.

En daar draait het allemaal rond. Het draait om contact maken en toch nooit helemaal contact hebben. Alle personages in het boek lijken hiermee op de een of andere manier moeite te hebben. Er is een moeilijke vader-zoon en vader-dochter relatie. Er zijn relaties tussen collega’s, liefdesrelaties,… En alle personages lijken toch een eiland te zijn. Het is alsof ze om elkaar heen dansen zonder dat ook maar een lichaamsdeel dat van een ander raakt. Eigenlijk is dat nog het beste waarmee het verhaal te vergelijken is: een dans vol met goed uitgewerkte personages.

Zoals ik al schreef, ik vond het een mooi boek. Geen ‘Waw’ boek, maar aangenaam. Door de korte hoofdstukken leest het lekker weg. Maar hoewel de dans nog zo mooi was, soms miste ik was pit in het verhaal.

Achtendertig. Zoveel heb ik er gelezen. 38. Dat is ongeveer een boek iedere tien dagen, wat op zich wel meevalt. Ik ben nog steeds een trage lezer. Algemeen gezien waren het dan ook vrij dunne boeken die ik heb verslonden. Meestal rond de 200 à 300 pagina’s, want die passen perfect in mijn handtas.

Ik ben tussen die achtendertig uitgelezen boeken ook in enkele boeken begonnen zonder ze uit te lezen omdat ze me gewoon niet konden boeien. Volgens mij zijn er zo zeker drie of vier opzij geschoven. De achtendertig boeken in chronologische volgorde:

1. Vochtige Streken – Charlotte Roche
   Een klein beetje… uhm… sja… disturbing
2. De appel – Michael Faber
   Fijne kortverhalen die plaatsvinden in Victoriaans Londen. Daarmee kan je mij altijd boeien.
3. Harry Potter en de Relieken van de Dood – J.K. Rowling
   Laatste boek van de reeks en eigenlijk nogal matig.
4. Burning Bright – Tracy Chevalier
   Aaah… Tracy. Schrijfster naar mijn hart, hoewel ik Burning Bright misschien toch iets minder vond dan haar andere boeken.
5. Nu ik dood zal gaan – Randy Pausch
   Slik. Aangrijpend en inspirerend tegelijk.
6. Veronika besluit te sterven – Paulo Coelho
   Weer een stapje zetten in de wondere wereld van meneer Coelho. Interessante gedachtengangen over leven en doodgaan.
7. De ooievaarsclub – Imogen Edwards-Jones
   Een snel tussendoortje over een vrouw die graag een kind wil, maar waarbij het zwanger raken niet zo goed wil lukken. Vlot geschreven.
8. Soms mis je me nooit – Janneke Jonkman
   De titel van het boek vind ik schitterend. Het plot was niet geweldig, maar de schrijfstijl op zich was zeer aangenaam.
9. Komt een vrouw bij de dokter – Kluun
   Gejankt als een klein kind op het einde.
10. Twilight – Stephanie Meyer
    Ik begrijp de hype niet. Slecht geschreven, platte personages en het plot is al helemaal zoek. Als je over vampieren wil lezen, lees dan een boek van Anne Rice. Next!
11. Kitchen – Banana Yoshimoto
    Geen noemenswaardig boek, maar wel aangenaam gezelschap voor als je vast zit op de luchthaven van Helsinki
12. De plek van de verloren dingen – Cecelia Ahern
    Een sprookje voor grote mensen. Zeer aangenaam door verrast.
13. Grof Wild – Pieter Aspe
    Again: NEXT! Gelukkig heb ik het gratis gekregen.
14. Voor altijd – Cecelia Ahern
    Yup, Cecelia Ahern is ook een schrijfster naar mijn hart geworden intussen.
15. De geheime schrift – Sebastian Barry
    Eentje dat de mama mij heeft geleend. Zeer mooi verhaal.
16. Voor een echt succesvol leven – Bas Haring
    Een beetje filosofie tussendoor.
17. Moederhart – Rosa Matteucci
    Die oudjes van tegenwoordig toch. Tsk…
18. Outliers – Malcolm Gladwell
    Wow. Interessante bevindingen over waarom iemand veel succes heeft in het leven en iemand anders niet.
19. De duivel en het meisje – Paulo Coelho
    Niet meteen het beste boek van meneer Coelho.
20. Over holistisch leven – Neale Donald Walsch
    En toen viel Kathleen flauw en moest ze antwoorden zoeken op levensvragen. U kent het gevoel wel.
21. Blink: the power of thinking without thinking – Malcolm Gladwell
    Ook een interessant onderwerp. Deze keer heeft meneer Gladwell het over intuïtie.
22. Erfgenaam van de Zeven Wateren – Juliet Marillier
    En toen ontdekte Kathleen per ongeluk een nieuw boek van haar favoriete schrijfster wat het vervolg is op haar favoriete boeken van diezelfs schrijfster. Aaaah…
23. Meisjeskok – Hannah McCouch
    Een tussendoortje. Niet echt iets om over naar huis te schrijven, maar wel ontspannend.
24. Transcendent Dreaming: Stepping into Our Human Potential – Christina Donnell
    Heb ik al een keer gezegd dat ik soms heel raar droom? Wel, deze mevrouw droomt nog vreemdere dingen. Wow.
25. Mindfulness in de maalstroom van je leven – Edel Maex
    Nog in de nasleep van het hele “Kathleen valt flauw en zoekt naar oplossingen”. In dit boek heb ik geen oplossingen gevonden, wel interessante tips.
26. De avonturen van Alice in Wonderland en Spiegelland – Lewis Carroll
    Zalig absurd. Echt super.
27. Purple Cow – Seth Godin
    Marketing is niet mijn da-da, maar dit boek is wel heel erg interessant en leerrijk. Eens zien of we die technieken ooit kunnen toepassen.
28. Vriendin in coma – Douglas Coupland
    Schitterend.
29. Female Chauvinist Pigs: de opkomst van de bimbocultuur – Ariel Levy
    Om even wat meer te weten te komen over de Paris Hiltons in deze wereld, maar ik ben er precies toch nog niet helemaal uit.
30. The Sugar Queen – Sarah Addison Allen
    Zoet tussendoortje. Uitgelezen in een recordtijd.
31. Leven voor een habbekrats – Kath Kelly
    De schrijfster besluit gedurende één jaar iedere dag maar één pond uit te geven. Ongelofelijk en informatief.
32. Het Gouden Kompas – Philip Pullman
    Harry Potter kan hier nog van leren. Yup. Respect voor meneer Pullman.
33. Ik was veertien en depressief – Mathilde Monaque
    Meeslepend.
34. Een verschrikkelijke schoonheid – Libba Bray
    Hekserij op een kostschool ergens in Victoriaans Engeland. Zeker de moeite.
35. Journal to self  - Kathleen Adams
    Wegens een nogal rare periode in het leven ben ik terug begonnen met het bijhouden van een papieren dagboek. Deze naamgenoot heeft heel wat fijne technieken om het schrijven aangenamer te maken.
36. Het gezonde afvalboek – Ivan Wolffers
    Soms kom ik een boek in de winkel dat gewoon roept “JIJ moet MIJ lezen” en dan doe ik dat maar. Een serieuze eye-opener voor mij. Absoluut geen dieetboek, maar wel een boek waardoor je op je eetgewoontes gaat letten.
37. A Concise Chinese-English Dictionary for Lovers by Xiaolu Guo
    Nog nooit een boek gelezen waarin zo creatief met taal is omgegaan.
38. De Levensgenieters – Erica Bauermeister
    De mooiste afsluiter die ik me kon bedenken. Een boek waarin de personages zich mooi en langzaam ontvouwen, waarin je ze leert kennen en waarin iedereen evolueert. Duidelijk geschreven door een levensgenietster.

Nu is de vraag: achtendertig boeken op een jaar… is dat eigenlijk genoeg om een Kindle te kopen?

Ik heb A Concise Chinese-English Dictionary For Lovers (door Xialou Guo) in het Engels gelezen en ik denk dat het beste is wat je kan doen. Het hele verhaal draait langs de ene kant om de relatie die Zhuang heeft met de Engelsman en de cultuurverschillen tussen China en Engeland, maar langs de andere kant draait het ook heel erg om de taal. Aan het begin van het boek merk je dat de zinnen heel geknutseld zijn. Ze zijn kort, ongemakkelijk en beperkt in woordenschat. Zhuang verstaat heel wat woorden anders waardoor er grappige woordspelingen ontstaan. Zo verstaat ze bijvoorbeeld ‘filthy water’ in plaats van ‘fizzy water’. Dus aan het begin van het boek hoor je echt een chinees stemmetje in je hoofd met een zwaar accent spreken. Maar naarmate Zhuang beter wordt in Engels, merk je ook dat het boek vlotter begint te lezen. De zinnen worden langer, er worden moeilijkere woorden gebruikt, ze probeert zich meer en meer uit te drukken in haar nieuwe taal. Heel die evolutie in dat boek is prachtig gedaan en is een van de grote charmes van het boek.

Wat nog een andere charme is van het boek is hoe de cultuurverschillen worden beschreven vanuit het standpunt van het hoofdpersonage. In het verre Oosten gaat het er helemaal anders aan toe dan in Londen. Zo is de man waarmee ze gaat samenwonen een vegetariër, een concept dat ze niet helemaal begrijpt en waar ze het erg moeilijk mee heeft. Hoe kan je nu geen kip of rundsvlees wilen eten? Waarom altijd maar sla? Op de koop toe is Zhuang een vrij naïef persoontje en dit samen met de culturele verschillen zorgt voor heel wat ongemakkelijke situaties.

Hoewel het even moeilijk is om aan het slechte Engels te wennen, is het zeker de moeite waar dit boek een kans te geven. Eens je er in zit, dan ben je vertrokken en leest het boek als een trein.