Het Boekje
Omdat ik de slechtste planner in Vlaanderen en omstreken ben, besloot ik dat ik daar toch maar eventjes iets aan moest doen. Het Vriendje is namelijk ook geen al te grote planner en anders zou het misschien allemaal een beetje in het water vallen. Dus kocht ik een boekje en begon alle nuttige informatie die ik kon vinden er in te schrijven: telefoonnummers van het hotel, zetelnummers voor in de Eurostar, welke musea gratis te bezichtigen waren, in welke wijk wat te doen was,… Uiteindelijk bleven er nog behoorlijk wat lege pagina’s over. Ik besloot deze op te vullen met opdrachtjes voor in Londen, net zoals ik mijn nicht een volledig boekje met doe opdrachten had gemaakt voor haar jaar in Australië. En zo kwam het dus dat we gisteren nog op het laatste moment naar Hyde Park reden in de underground gewoon om foto’s te kunnen maken terwijl we bellen bliezen en om bloemen en wat grassprietjes te kunnen plukken en dat enkel en alleen omdat het in het boekje stond.

Het Hotel
We zaten in een klein, gezellig hotelletje vlakbij Hyde Park. Het bed was goed, het ontbijt viel best wel in de smaak en de kuisploeg behandelde, Carla, onze teddybeer, zeer goed. We ontdekten haar op een avond tussen twee handdoekzwanen aan. Handdoekzwanen, jawel. Een waar kunstwerk. Het enige minpunt was het brandalarm. Zoals het hoort, hing er in onze kamer een rookalarm. De nacht van zaterdag op zondag werd ik wakker door een irritant gepiep. Ik dacht eerst dat het van buiten kwam, maar zelfs nadat Het Vriendje het raam had dichtgedaan, bleef ik het gepiep horen. Uiteindelijk vielen Het Vriendje en ik toch in slaap… totdat we allebei wakkerschrokken van het brandalarm dat in onze kamer afging. Geloof me, wakker worden met zo’n hels lawaai in je oren om vijf uur ‘s nachts, dat kan je humeur wel een beetje verpesten. We schoten snel in onze pijama’s en snelden de gang op. Op dat moment hield het alarm op. We hoorden hier en daar nog wat gerommel, bijvoorbeeld in de kamer boven ons, maar er waren geen gillende mensen, er was nergens rook te bespeuren of ruiken en het hotelpersoneel dat aan de balie zat hield zich ook bijzonder rustig. We zijn dan nog maar wat gaan slapen. Of hebben toch een poging ondernomen tot.

De drukte
Waddefok was dat?! De eerste twee dagen hebben we de toeristische trekpleisters gedaan (denk maar aan The Tower, Millenium Bridge, Big Ben, Trafalger Square, Buckingham Palace, Picadilly Circus,…) en o-ver-al was er vééél te veel volk. Ik heb het niet op grote groepen mensen samen. Ik ben klein en voel me dan een beetje verstikt. Uiteraard had ik wel verwacht dat er toeristen zouden zijn en dat het een beetje druk zou zijn, zo midden in het hoogseizoen in Londen, maar ZO druk? Op sommige plekken leek het net alsof je in Disney was als je de wachtrijen zag. Het Vriendje heeft dan ook even afgezien met mijn reactie op die drukte. Arm Vriendje.

De musea
We hebben er vier gedaan, waarvan er drie min of meer uitgebreid. In The National Portrait Gallery hebben we de collectie schilderijen van de Tudors gezien wat best wel de moeite waard was. Daarna hebben we nog een beetje rondgedwaald en hebben we de portretten van bekende en minder bekende mensen bekeken. En we lachten, maakten grapjes en hadden onnozele conversaties over bepaalde schilderijen. Een voorbeeld:

Het Vriendje: Ah kijk, dit is Watt
Ik *doen alsof ik hem niet gehoord had*: Wat?
Het Vriendje: Watt
Ik *doen alsof ik hem niet gehoord had*: Wat?
Het Vriendje: Watt, je weet wel, van de…
Ik *doen alsof ik hem niet gehoord had*: Wat Watt?
Het Vriendje: Wa…
Ik: Ik ben er mee aan ‘t zwanzen
(ik denk dat ik het nog even langer had kunnen volhouden, maar volgens mij had Het Vriendje dan een zenuwinzinking gekregen of zo )

Daarna hebben we een korte stop gemaakt bij The National Gallery, die om de hoek lag, maar daar was het echt te druk voor woorden. We hebben twee minuten lang een schets van Leonardo Da Vinci bewonderd, omdat Het Vriendje nog nooit een Da Vinci van dichtbij had gezien en daarna zijn we weer vertrokken. Later die dag zijn we dan ook nog even het Natural History Museum binnengesprongen waar we een leuke “doe tentoonstelling” … deden. Het was een biologieles in vermomming, maar wel een leuke les, eentje over de voortplanting van de mens, de werking van spieren en botten, gezichtsbedrog en het geheugen. We hebben ons serieus uitgeleefd. Vervolgens lieten we ons meevoeren naar de mammal zaal waar we ons vergaapten aan de levensgrote blauwe vinvis. En toen werd het ons er even te warm en zijn we naar buiten gevlucht.

De volgende dag hadden we afgesproken met een vriend van Het Vriendje en zijn we samen naar de Rosetta steen in The British Museum gaan kijken. We hebben intussen ook nog enkele andere zalen bewonderd zoals de Egyptische zaal, de Assyrische zaal, de Iraanse zaal, de Zuid-Amerikaanse en Noord-Amerikaanse zaal en de Leven-en-Dood zaal en de eetzaal ook. Daar aten we een stukje chocoladetaart. De beste zaal van heel het museum.

De wandelingen
Ik had, net zoals ik voor mijn uitje met de zus naar Keulen en mijn uitje met Het Vriendje naar Amsterdam, twee stadswandelingen afgeprint van Citygidsen.be. De ene was 4,6km, de andere 8,4km. Dat leek ons doenbaar. Alleen hadden we de voor we begonnen aan onze eerste (de korte) wandeling op de eerste dag begonnen, heel Kensington Gardens en Hyde Park te voet doorkruist, om vervolgens rond te gaan lopen in Covent Garden en een bezoek te brengen aan de tempel van de Vrijmetselarij (kijk niet zo, dat is écht de moeite waard, dat is een belachelijk mooi gebouw). Tegen dat we aan het vertrekpunt kwamen van de eerste wandeling, The Tower, waren we allebei al een beetje kapot. Dus hebben we veel pauzes genomen aan de oevers van de Thames.

De tweede wandeling, die we op de tweede dag maakten, tsja, toen was ik nog een beetje kapot van de dag ervoor, dus hebben we die héél erg op ons gemakske gedaan. Een rustpauze hier en daar. Maar we maakten de fout niet genoeg te drinken, waardoor we een beetje uitgedroogd raakten en dat mijn beste mensen, is geen fijn gevoel. Dus hebben we onze wandeling vroegtijdig afgebroken na ons bezoek aan The Natural History Museum. Maar eigenlijk kon dat niet echt kwaad, want we moesten op tijd in West End zijn voor de musical die we gingen zien.

De musical
Want ja, we gingen ook naar een musical. Chun Yi, the legend of Kung Fu. Ik had zelf Grease voorgesteld maar toen ik de getormenteerde blik in de ogen van Het Vriendje zag en hem “Doe me dat alsjeblieft niet aan,” hoorde smeken op zijn beide blote knieën (lichtelijk overdreven), besloot ik dat Chun Yi ook wel een goede keuze was. Het was op z’n zachtst uitgedrukt, behoorlijk spectaculair. Het verhaal was behoorlijk flauw en voorspelbaar, maar boy oh boy, de kung fu was knap en de mannen hadden mooie gespierde armen. Lalala. De Nederlander die naast mij zat was ook onder de indruk: “Nou, normaalgezien zie ik dit alleen op het internet,”. Ik heb een paar keer de mond van Het Vriendje moeten dichthouden, want ik had schrik dat hij anders het tapijt in het Coliseum ging onderkwijlen.

Het bewijs
Ik, in een rode telefooncel, vlakbij de Big Ben, aan het luisteren naar de kiestoon. Kan het Londenser? Dat was trouwens ook een opdracht uit het boekje.

Londen
Het was een geslaagde reis en zeker voor herhaling vatbaar. Er is nog zoveel te zien in Londen, dingen die we misschien maar vluchtig hebben gezien of helemaal de kans niet toe hebben gekregen om te zien (we zijn bijvoorbeeld niet bij Madame Tussauds geraakt, ook al stond dat wel heel hoog op ons lijstje met dingen die we wilden doen) en we willen zeker die vriend en zijn mogelijk, potentieel vriendinnetje die hem vergezelde (ze wist zelf niet helemaal hoe de situatie in elkaar zat ) nog eens terug zien, want om heel eerlijk te zijn was dat toch wel een van de hoogtepunten van onze Londenreis. We hebben ons te pletter geamuseerd met die twee in de pub.

En uitkijken dat ik daar naar doe, naar dat weekendje. Niet normaal.

ik verjaarde (bedankt voor de mailtjes, sms’en, facebookberichtjes,… )

En u? Wat deed u tijdens het verlengde weekend? Of was u een van die pechvogels die moest gaan werken?

Enkele sfeerbeelden:

Zus: “Amaai, da’s nogal een impressionistisch gebouw he!”
Ik: “Uhm… da’s eigenlijk vrij gotisch,”
*stilte* *effe later*
Ik: “Amaai, da’s toch nogal een… hoe zeggen ze dat… impress… impressionant gebouw eigenlijk,”
Zus: “Aaaah ja, impressionant, dat was het woord dat ik zocht,”
*gegiechel alom*

Er staan nog meer foto’s op Flickr. Uiteraard. Oh ja, en het was kaka schijt pipi weer. Maar dat hebben we niet aan ons hart laten komen. Nee, meneer. We hebben gewandeld en geshopt tot we niet meer op onze benen konden staan. Zo hoort dat! Ha!

Goed, twee keer naar het buitenland in ongeveer twee weken tijd, moet kunnen en ik kijk al uit naar mijn volgende bezoekje aan het buitenland. Wordt het Zweden? Denemarken? Frankrijk misschien? Of ga ik naar China? Nieuw Zeeland? Antartica? Nog een keer een bezoekje brengen aan Amsterdam? Londen misschien van dichtbij bewonderen? Wie zal het zeggen?

• Ik ben geen hoestende Mexicanen tegengekomen. Hoera!
• Overstappen in Helsinki op de heenweg was des duivels. Het was daar pokkedruk, ik moet kweeni hoe dringend naar het toilet, ik moest van gate 22 naar gate 13 en ik had vijf minuten. Er stond al “Final Call” op het televisiescherm toen ik aan mijn gate aankwam. Maar ik ben er op tijd aangekomen. Meteen daarna stond ik in een shuttlebus te wachten tot we zouden vertrekken, tot het meisje dat aan de check-in balie stond, iets tegen de chauffeur kwam zeggen, wat vervolgens ook in het Fins werd omgeroepen. Fins versta je niet. In het geheel niet. Dus vroeg ik aan de dichtsbijzijnde passagier wat er aan de hand was. Blijkbaar is het concept “staken omdat er te veel werk is” ook al uitgevonden in Finland. *zucht* En zo kwam het dus dat ik pas een uur later vertrok in Helsinki.
• Intussen had ik uiteraard Het Vriendje op de hoogte gebracht van deze onverwachte vertraging. Nu had hij nog meer tijd om op tijd te komen. Dus toen ik aankwam op de luchthaven van Kemi en ik Het Vriendje niet zag staan, was ik serieus teleurgesteld. Ik had gehoopt dat ik zo in slow motion naar hem toe zou kunnen lopen om hem dan in de armen te springen, maar nee hoor. Blijkbaar hadden Het Vriendje en zijn huisgenoot een volslagen verkeerde weg afgelegd door bossen en diepsneeuw en meer van dat en waren ze aan de andere kant van het vliegveld aangekomen. Aan de hekken. Ja. Inderdaad. Hoe doe je zoiets? Ik heb het mij ook afgevraagd. Meerdere malen zelfs. Maar na een klein uur wachten in het zonnetje zag ik ze dan toch lopend aankomen. Dus ben ik hem dan maar in zijn armen gevlogen. Zonder slow motion. We zullen dat dan maar houden voor als hij terug in België landt.
• Daarna volgde een verdomd lange wandeling naar hun appartementje. Bleinen!
• Donderdag ben ik mee met hen naar de universiteit geweest waar ze hun stage doen. Niemand die mijn aanwezigheid opmerkte of in vraag stelde. Des te beter. ‘s Middags zijn we dan in de cafetaria gaan eten. Op weg naar die cafetaria zei Het Vriendje dat hij hoopte dat het lekker eten zou zijn. Ik had al verhalen gehoord over borden vol verschrikkelijke rijstebrei en meer onsmakelijke maaltijden. Wat kreeg ik? Gebakken patatjes, groentjes, gehaktballetjes en een lekker peperroomsausje. Lekker! De jongens waren het eens dat dit de beste maaltijd was die ze tot nu toe in de cafetaria hadden gegeten. Mwahaha.

• Het Vriendje heeft gekookt. Dat is nieuw. En het was lekker. Ha!
• Het Vriendje zijn was zien doen. Ne nieuwe man begot!
• Naast Het Vriendje wakker worden is en blijft toch een van de leukste dingen ter wereld.
• De rest van het weekend eigenlijk vrij weinig gedaan, omdat daar in Kemi vrij weinig te doen is blijkbaar. Ons verlengd weekend beperkte zich tot gaan wandelen, wat boodschappen doen, een documentaire hier en daar, van het zonnetje genoten, gelezen, geweigerd de sauna in te gaan (ik kan gewoon niet tegen warmte punt), Het Vriendje platgeknuffeld, Clouseau supervals meebrullen, snoepen,…
• Kismet is lekker. *kwijl*
• De gemiddelde Fin draagt een joggingspak, sportschoenen en zit op een fiets.
• Finse huisjes zijn extreem schattig.
• Ik heb sneeuw in alle mogelijke vormen en kleuren gezien én ik heb zelfs nog in sneeuw gelopen. Yeah!
• Volgens mij lachte iedere Fin tegen wie ik  “Kitos” (Dank u) zei me uit. En ik deed nog zo mijn best.
• Gisteren zijn we dan meer dan op tijd vertrokken naar de luchthaven. Weer een verdomd lange wandeling en die bleinen, die waren er nog steeds. Pijn. Afzien. Maar we zijn er geraakt. Veel te vroeg uiteraard. Dus hebben we nog iets gedronken in de cafetaria tot dat het weer tijd werd om afscheid te nemen. Het was niet zo’n dramatisch afscheid als twee maanden geleden op Zaventem. Nee, nee. Nu weet ik dat ik hem binnen een maand weer zien. Een maand. Pfuh, dat vliegt voorbij.
• De rest van de reis naar huis verliep vrijwel vlekkeloos. Vliegtuig op. Lezen. Vliegtuig af. Luchthaven van Helsinki door (deze keer was er bijna geen volk en moest ik maar van gat 16 naar gate 20). Vliegtuig op. Lezen. Vieze koude maaltijd halvelings opeten. Moest het warm zijn geweest was het misschien lekker geweest, maar het was echt koud. Blegh. Lezen. Vliegtuig af. De papa bellen om mij een lift naar huis te geven en home sweet home. Nu mijn oren gewoon terug in orde laten krijgen, want die kunnen niet al te best tegen dat drukverschil. :s

Ach ja, misschien stelt het niet zo heel veel voor, maar ik heb Het Vriendje gezien, hem nog eens kunnen knuffelen en kussen en dat is het allerbelangrijkste voor mij. En blijkbaar besef je pas hoeveel je iemand mist en hoe graag je die persoon ziet, als je hem terugziet. Nu is het aftellen naar het einde van deze maand.

Even later begon het me te dagen dat ik veertig minuten zou hebben om over te stappen. De stresskip in mij werd geactiveerd. Overstappen en ik, dat is een ware verschrikking. Met treinen lukt het al niet zo goed, wat zou het dan opeens wel met vliegtuigen gaan lukken. Dus, hoewel ik op het werk zat, logde ik me aan op msn en bestookte Het Vriendje met duizend en een vragen over de luchthaven van Helsinki. Ik zag weer het hele Charles de Gaule avontuur voor mij. Arriveren in een hal, dan een busje nemen en daar tien minuten op zitten, om vervolgens in een gigantisch gebouw toe te komen waar je je vliegoperator moest zien te vinden. Gelukkig had ik toen véél tijd én gezelschap. Het Vriendje stelde me gerust. Veertig minuten was meer dan tijd zat.

En daarna begon hij dat hij een uier en daardoor vier plasstralen had. Ik heb hem er dan maar even op gewezen dat mannen over het algemeen geen uiers hebben, laat staan een melkproductie en dat er al zeker geen plas uit een uier komt. Tsss… Zit nog geen maand in Finland en zijn hersenen zijn al niets meer waard. Diepgevroren waarschijnlijk.

En dan moet ik ook nog eens overstappen in Helsinki. Shit. Als dat maar goed afloopt.

Ik was aan het wijzen naar een kudde denkbeeldige schapen. Of zoiets.

En dan ga ik nu even wat slaap in halen. Busreizen van vijftien uur met tussendoor een paspoortcontrole, een technisch probleem en een file omwille van een auto-ongeluk zijn niet meteen bevorderlijk voor de slaap.