Ik kreeg vandaag een sms berichtje van Finnair, waarmee ik naar Finland vlieg. Ze hadden me bij het bestellen van de tickets vriendelijk verzocht mijn telefoonnummer door te geven. In het berichtje stond dat mijn vlucht van Helsinki naar het Hoge Noorden was vervroegd met tien minuten. Ze vroegen me te bevestigen of ik op dit vliegtuig wilde zitten door een sms’je terug te sturen met daarin de letter A. Dat deed ik dan maar. A. Verzenden.
Even later begon het me te dagen dat ik veertig minuten zou hebben om over te stappen. De stresskip in mij werd geactiveerd. Overstappen en ik, dat is een ware verschrikking. Met treinen lukt het al niet zo goed, wat zou het dan opeens wel met vliegtuigen gaan lukken. Dus, hoewel ik op het werk zat, logde ik me aan op msn en bestookte Het Vriendje met duizend en een vragen over de luchthaven van Helsinki. Ik zag weer het hele Charles de Gaule avontuur voor mij. Arriveren in een hal, dan een busje nemen en daar tien minuten op zitten, om vervolgens in een gigantisch gebouw toe te komen waar je je vliegoperator moest zien te vinden. Gelukkig had ik toen véél tijd én gezelschap. Het Vriendje stelde me gerust. Veertig minuten was meer dan tijd zat.
En daarna begon hij dat hij een uier en daardoor vier plasstralen had. Ik heb hem er dan maar even op gewezen dat mannen over het algemeen geen uiers hebben, laat staan een melkproductie en dat er al zeker geen plas uit een uier komt. Tsss… Zit nog geen maand in Finland en zijn hersenen zijn al niets meer waard. Diepgevroren waarschijnlijk. 
De kogel is door de kerk. Eind april trek ik voor enkele dagen naar het Hoge Noorden om Het Vriendje een dikke knuffel te geven. Ik ga als een groot meisje helemaal alleen het vliegtuig nemen en stiekem, heel stiekem, vind ik dat doodeng. Geen ouders die aan je identiteitskaart of vliegtickets denken. Geen broer die je valies zonder enige moeite spot op de lopende band. Geen zus die een “Waaaah, wij gaan neerstorten!” paniekaanval krijgt vlak voor het opstijgen, waardoor mijn eigen miniscule paniekaanval verdwijnt als sneeuw voor de zon.
En dan moet ik ook nog eens overstappen in Helsinki. Shit. Als dat maar goed afloopt. 
Ik ben er echt geweest, heb veel van de stad gezien en leuke mensen leren kennen. Het was een geslaagde reis.
Ik was aan het wijzen naar een kudde denkbeeldige schapen. Of zoiets.
En dan ga ik nu even wat slaap in halen. Busreizen van vijftien uur met tussendoor een paspoortcontrole, een technisch probleem en een file omwille van een auto-ongeluk zijn niet meteen bevorderlijk voor de slaap.