Verbeelding

Stiekem ben ik al heel lang gek op katten. Jammergenoeg is mijn vader allergisch aan katten en er is dus zelfs nooit maar een kat bij ons op bezoek geweest. Nope. Geen kat. Nada. Noppes. Jarenlang heb ik gezegd dat ik een kattenvrouwtje zou worden. Zo’n oud vrouwtje dat in een huis woont met minstens tachtig katten. Dat was alleszins toekomstbeeld dat ik van mezelf had voor ik Het Vriendje leren kennen. Nu ligt dat wat anders. Nu ga ik een kattenvrouwtje worden met minstens tachtig katten én een vriendje. Of zoiets. Er zal toch later sprake zijn van minstens een kat.

Maar nu heb ik een kat. Een lieve, speelse jonge kat met grote gele ogen. Ik ontmoette haar voor het eerst toen ik een tijd geleden aan het rondhangen was in de hangmat in onze tuin. Ze kwam bij me liggen terwijl ik las en even later huppelde ze achter een dikke bromvlieg aan. Af en toe zag ik haar op de koer zitten. Dan zat ze aan de plank waaronder ik ooit ratten heb ontdekt. Toen ik haar gadesloeg zag ik hoe ze haar pootje voorzichtig onder de plank stak of eronder snuffelde. Het was pas enkele weken geleden, toen Het Vriendje hier was, dat ik haar voor het eerst aaide. Ze begon onnoemelijk hard te spinnen. We doopten haar Ploppy, naar het personage in Black Adder (“Ploppy, son of Ploppy, mylord”). Een paar weekends later, toen Het Vriendje er ook weer bij was, stond ze weer op de koer. We aaiden haar, speelden met haar en uiteindelijk ging het zo ver dat ze verkocht was aan ons. En wij aan haar uiteraard. Ik kocht een doos kattenvoedsel en wachtte geduldig af tot ik haar weer eens zou zien. Dat was afgelopen dinsdag. Vandaag was ze weer van de partij voor een lekker hapje en een aaitje.

En voor een fotoshoot, maar daar was ze minder happig op, blijkbaar.

Ach ja, het is fijn om een kitteh te hebben die ik kan aaien en waarmee ik kan spelen op de koer als ze even op bezoek is. Ze moet alleen nog een beetje leren dat mijn been geen krabpaal is, maar voor de rest is het echt een lieveke en een zachteke ook.

Als het op make up aankomt, tsja, dan ben ik een volledige onbeholpen sukkelaar. Ik draag nooit make up. Ik heb schrik dat ik met het borsteltje van de mascara mijn ogen ga uitsteken. Daarnaast heb ik ook meer de neiging om met lippenstift te beginnen tekenen op gladde oppervlakken zoals, oh ik zeg maar, spiegels en zo. Dus ja, make up, niets voor mij.

Maar nu is het zo dat ik morgen naar Radio Modern ga ik Het Depot. Radio Modern is een Fiftees Soirée waar je je terug in de fifties kan wanen. Er wordt gerock’n'rolled, meisjes lopen er rond in prachtige fifties jurken en jongens zijn er voorzien van een stevige vetkuif. Oh ja, klein detail, meisjes hebben ook nogal vaak hun lippen knalrood gestift. Ja. Uiteraard wil ik niet onderdoen voor de rest van het publiek en daarom stapte ik gisteren de Hema binnen. Na lang twijfelen kocht ik knalrode lippenstift en ondertussen, while we were at it, nam ik ook maar wat mascara mee.

En toen sloot ik me op in de badkamer. Met de lippenstift. Met de mascara.

Ik stifte mijn lippen, merkte dat ik serieus buiten de lijntjes had gekleurd, waste het er allemaal af en begon opnieuw. Opnieuw kwam de helft van de lippenstift op mijn tanden in plaats van op mijn lippen terecht (komt er van als je van die dunne streepjes hebt die maar een zielig excuse voor lippen zijn). Ik waste het er opnieuw af en ondernam een derde poging. Ik bewonderde het resultaat in de spiegel en kon maar aan een ding denken. CLOWN. Misschien heb ik dat fashion artikel van Maddox net iets te vaak gelezen.

“Meh,” dacht ik toen en ging mezelf met de mascara te lijf. Beginnen met één oog leek me een goed idee. De bovenste rij wimpers was geen probleem. Niet dat ik een verschil merkte, maar soit. Daarna volgde de onderste rij wimpers. Veeg. Poging twee. Veeg. Poging drie. Veeg. Poging vier. Veeg. Na vijf pogingen zag ik er uit als een panda die ambities had om bij het circus te gaan werken als clown. Aan het tweede oog begon ik zelfs niet.

Maar koppig als ik ben moet en zal ik morgen die rode lippenstift op doen en moet en zal ik morgen die mascara op doen. Aan beide ogen. Dus als er morgen iemand toevallig een panda met ambities om bij het circus te gaan werken als clown in een ongelofelijk leuk rock’n'roll jurkje ziet… Dat ben ik waarschijnlijk.