Maar goed, ik werd dus wakker en toen realiseerde ik me dat de was nog in de wasmachine zat. We hadden die ’s avonds ingestoken en moesten die er rond halftien uithalen. Uiteraard was dat volledig en geheel aan zowel Het Vriendje als mij voorbij gegaan. En uiteraard waren het allemaal kleren van mij die in de wasmachine zaten, kleren die ik nog wilde wassen voor we op reis vertrekken. Ik gaf Het Vriendje naast mij een stomp en zei hem dat de was nog in zat. Het was halfvijf. Hij antwoordde een beetje slaperig. De was zou misschien beginnen stinken of erger beginnen schimmelen als hij zo lang in de wasmachine zou blijven zitten.

We kwamen dus om half vijf ’s nachts met twee oplossingen aan: meteen uit bed springen en mijn kleren redden tegen een textiel vretende schimmel (als dat al bestaat, maar het klinkt zo lekker dramatisch) ofwel verder slapen en van zodra de wekker afging uit bed springen en mijn kleren redden. Ik was voorstander van het tweede voorstel, mijn slaap is vrijwel heilig. Het Vriendje was aanhanger van het eerste voorstel met als argument dat als de kleren inderdaad stonken, we ze meteen terug konden wassen en dan was de was klaar tegen de tijd dat we opstonden. Ik vond dat geen slecht argument, vooral niet gezien het strakke was en inpakplan dat we hadden opgesteld. Er was eigenlijk geen tijd voor dit soort toestanden.

En zo kwam het dus dat we om half vijf ’s nachts muisstil door het appartementsgebouw naar de kelder slopen om te kijken hoe het met mijn arme kleren stond. Ze roken lekker fris naar wasmiddel. Niets aan de hand. Uiteraard niet. We namen de kleren mee, hingen ze op en tegen kwart voor vijf lagen we weer in ons bed en probeerden we verder te slapen om dan om zeven uur uitgeteld op te staan.

Misschien moeten we maar een keer een alarmsysteem uitdenken zodat dit niet nog eens gebeurd. Het alarm systeem van de wasmachine zelf horen we niet aangezien er tussen ons en de machine een aantal verdiepingen zitten. Maar dus… een soort alarmsysteem. Strak plan.

Ach ja, huishouden, nooit mijn sterkste kant geweest en ik vrees dat het dat ook nooit zal worden.

Omdat het weer even geleden was: nog een keer een zelfbedrukt t-shirtje, deze keer niet bestemd voor de kinderen van Kir. Ik amuseer mij echt wel met het bedenken van illustraties en het bedrukken van die t-shirts. Alleen het uitsnijden is altijd nogal een gevloek. Mijn fijne motoriek gaat er sterk op achteruit als ik moe ben blijkbaar. Ach ja, er is nog geen bloed gevloeid ook al ben ik met een scherp mesje bezig. Dus al bij al zal ik toch nog niet zo heel moe zijn. Denk ik. Soit.

Uil en Kneun (en die is uiteraard gebaseerd op mijn Kneun knuffels)

<

En nu... Is ze kapot. Gelukkig heb ik hier duizend en één "probeersels" voor handtassen liggen, dus ik had snel een vervanger, maar geen goede vervanger. Nope. Er past ook wel van alles in hoor, maar het is een compartiment wat meteen voor rommel zorgt bij mij. Er is geen overzicht. Ik kan er niet gewoon met mijn hand in gaan en meteen mijn fietssleuteltje vast hebben. Nee, er moet eerst gerommeld worden. Ergerlijk vind ik dat.

Dus is de jacht op de ideale handtas geopend. Ik ben op zoek gegaan naar handtassenmerken met de letters LG (zie foto, er hangt een logootje aan de handtas met LG er op) er in, maar ik ben niet ver gekomen. Voor mij stonden die twee letters altijd van Louis Guitton. :P Soit. Ik ga mijn ogen openhouden, ik ga Etsy dag in, dag uit checken en ik ga alle mogelijke tutorials die ik tegenkom op het net uitproberen of toch alleszins de interessante tutorials, want ik heb opnieuw een perfecte handtas nodig. Dus, als je fijne tutorials kent of leuke webshops of als je ergens een Louis Guitton hebt liggen, laat dan even iets weten. Ik zal jullie eeuwig dankbaar zijn.

Hoewel de zus en ik een beetje depri werden van het shoppen (ja, u leest het goed), hebben we ons toch goed geamuseerd. De zus kocht namelijk wél kleren en ik… Ik kocht een stofje en een fototoestel. We gingen even bij Julija’s shop langs en boy oh boy! Wat een zalig winkeltje! Ik keek me uit op al die stofjes, bladerde door een paar Japanse patroonboeken en besloot één stofje te kopen. Eéntje maar. Een paddestoelenstofje van Michael Miller. Ik had het al bij Vicky gezien en stiekem was ik gewoon een beetje verliefd op dat stofje.

Maar de vondst van de dag was de Diana Mini. Ik zit al jaren (voor een keer overdrijf ik niet) te kwijlen over alle mogelijke lomografie camera’s. Daarnaast ben ik al jaren op zoek naar een retro camera waar 35mm filmpjes in passen, aangezien die filmpjes toch een pak goedkoper uitkomen dan die 120mm filmpjes. Tot nu toe geen succes. Tot ik de Diana Mini een hele poos geleden spotte op de site van Lomography. Aaah… De Diana Mini. Opnieuw mag er gesproken worden over verliefdheid, jawel. Toen ik haar in de Urban Outfitters zag staan, besloot ik haar gewoon mee te nemen. Als ik haar online moet bestellen, dan zou ik dat blijven uitstellen. Het zou qua prijs goedkoper uitgekomen zijn, maar nu heb ik haar meteen en nu is ze hier. Nu kan ik de aankoop niet uitstellen. Maar… Aaah… Het is liefde. En hierbij mag ik dus ook nummertje 63 op mijn life list doorschrappen: “Een Diana of een Holga fototoestel hebben (en er uiteraard lekker veel foto’s mee trekken)”. Dat tweede gedeelte zal geen probleem worden, denk ik. Ze is al geladen en al, klaar om mee op stap te gaan.

Zonder accessoires en een giletteke trekt het eigenlijk op niet veel. Misschien heeft het nog het meest weg van een zwangerschapsjurk. Het werd ook getest als zwangerschapsjurk door er een kussen onder te steken en ik denk dat ik het zeker kan gebruiken tot als ik zes maanden zwanger ben. Als ik ooit besluit zwanger te worden, that is. Maar met een riem en een giletteke is het zeker draagbaar. De riem geeft mij een taille (hoera!) en het giletteke verstopt de uhm… hoekjes die ik per ongeluk heb gemaakt. Lang leve gilettekes!

Het enige waar ik nog mee zit is de onderste zoom. Momenteel is er daar eigenlijk nog geen zoom, alleen maar wat loshangende draadjes. Ik wilde er graag, net zoals boven, een groene bias rond doen, maar misschien trekt dat de hele jurk een beetje uit zijn evenwicht. Langs de andere kant, gewoon omzoomen zou er voor zorgen dat de jurk nog eens ongeveer drie à vier centimeter korter wordt en eigenlijk heeft die jurk momenteel de perfecte lengte, zo net op de knie. Dus, allerliefste lezers met of zonder naaitalent, wat zouden jullie doen? Een groen randje of vier centimeter korter? Een ander alternatief waar ik zelf nog niet aan dacht?

En zo kwam het dat ik gisterenavond rondjes uit vilt aan het knippen was met Kir terwijl we er op los tetterden. Uiteraard. Want daar zijn we vrij goed in. Maar, dames, heren, hoewel wij niet meteen tot de meest productieve leden van het Leuvens Stiksel behoren, maakten we wel twee vilten slingers op een avond. Jawel. Twee. Dit is de mijne. Hij is even lang als mij. Of kort. Het is maar hoe je het ziet. En ja, de zetel fungeert deze week als fotomodel. Let vooral niet op de kussentjes, die wachten nog steeds op een kussensloop. Ahum.

Er liggen intussen nog meer vilten rondjes op mij te wachten. Yup.

De tutorial die we volgden vond Kir bij The Purl Bee. Het is een lekker eenvoudig projectje dat je dus gemakkelijk kunt doen terwijl je aan het tetteren bent.

Ik dacht er niet meer aan tot ik deze ochtend op mijn bureau op het werk een groot pak vond. Het was gericht aan mij. De link tussen die e-mail en de koffer die ik uit dat pak viste was snel gemaakt. Het hele “oeh, laten we mysterieus doen” ding ging verder. Kunnen ze niet gewoon zeggen: “Kijk, wij willen een viral lanceren voor een shampoo, kan jij even helpen? Jij hebt namelijk wel een pak haar, zeg. Hier zijn staaltjes van de shampoo,”. Dan zou ik zeggen “Meh, ok,”. Genoeg kappers hebben mij al staaltjes shampoo gegeven, omdat ik toch “zo’n mooi, dik haar én dat kleur, waaaaw” (hun woorden, niet de mijne) heb. Maar dit? Moet dit echt? Moet ik echt die labschort, die handschoenen, die veiligheidsbril en dat mondmasker aandoen om een staaltje te nemen van mijn shampoo die geen antiroosshampoo is ook al draait hun viral blijkbaar rond antiroosshampoo? Ik weet niet hoe ze er bij zijn gekomen, ik heb haar ja, maar roos? Nope. Daar heb ik geen last van, thankjoevewymutsj.

Langs de andere kant, het is een schoon koffertje en ze hebben er duidelijk wat geld en tijd in gestoken. Dat apprecieer ik dan weer wel. En wie weet… Wie weet speel ik het spelletje wel even mee… To be continued en zo. U bent gewaarschuwd. Want misschien doe ik wel helemaal geen shampoo in dat potje. Misschien stuur ik hen wel iets anders op.

Mwah. Ha. Ha. Ha!

Gevolg… Ik moest rekenen en mij concentreren, twee dingen waar ik eigenlijk niet zo heel goed in ben. Dus er werd eerst nog een testversie gemaakt en die werd afgekeurd (nog ietske te klein), om vervolgens mijn berekeningen aan te passen en tot de juiste afmetingen te komen voor mijn grotere papierenzakdoeken. Hoera!

Voor zij die het kleine tasje willen maken, hier kan je de tutorial vinden. Voor zij die ook met grotere zakdoekjes zitten, ik heb voor de buitenkant 25 op 27 centimeter gebruikt en voor de binnenkant 22 op 27 centimeter. Je volgt de tutorial gewoon en begint met de zijden van 27 centimeter op elkaar te leggen.

En dan ga ik nu verder Disney films kijken. Yup. Ik ben het zesjarige meisje in mij aan het voeden met een overdosis Disney films, want tekenfilms kijken, dat deed ik ook altijd tijdens de zomervakantie als het zo’n kloteweer was. Ik ken blijkbaar nog steeds de tekst van de Kleine Zeemeermin vrijwel van buiten. Mwaha. Komt er van als dat de eerste film is die je ouders ooit op video hebben gekocht. Het was trouwens ook de eerste film was die ik ooit in de filmzaal heb gezien. Yup. Herinneringen.

Maar goed, het late verjaardagscadeautje van Kir dus. Een schetsboek. Een échte Moleskine schetsboek. Met een heel mooi hoesje er rond in een supermooi groen. En vooraan een afbeelding van Kleintje, u weet wel, die webcomic die ik in een ver verleden tekende en waarover de afgelopen week maar liefst vier mensen mij hebben aangesproken. Ja. Die. Kir gaf het boekje een beetje als shot onder mijn gat, denk ik, ook al zei ze het niet met zoveel woorden.

Maar een Moleskine schetsboek… Een Moleskine schetsboek!! Daar ga ik niet zomaar “onnozele tekeningetjes” in maken. Nee, meneer. Nee. Dat papier is daar veel te mooi voor. Dat is trouwens de reden waarom ik nog nooit in mijn leven een schetsboek of een agenda of wat dan ook van dat merk heb gekocht. Ik zou daar niets in durven schrijven of tekenen. Die schriftjes zijn te perfect. Dus hou ik het bij schriftjes met ringen aan de zijkant. Daarvan kan ik er vier of vijf kopen voor de prijs van zo een Moleskine. Maar een Moleskine schetsboek… Think of all the possibilities!

Mijn eerste gedachte was eigenlijk: Art journal! AnnaDenise staat nu al een hele poos in mijn feed reader en ik vind de art journal die zij bijhoudt echt schitterend. Via haar blog ben ik dan nog op een paar andere art journals gestoten en man, schitterend! Maar wie hou ik voor de grap. Ik ga dat misschien een week doen en daarna vergeet ik dat weer of heb ik er geen zin in of heb ik er geen inspiratie voor. Mij kennende zou het echt zo lopen en dat zou jammer zijn van het schetsboek met het mooie hoesje. Ik heb trouwens ook schrik dat ik met al mijn gekladder verf op dat hoesje zou morsen. Ieks.

Dus ligt het nu gewoon mooi te wezen op mijn bureau. Af en toe blader ik er door en dan voel ik aan het papier en aan het zachte stofje. Momenteel blijft het daarbij. Maar ooit… OOIT!

“Mevrouw, Mijnheer,
Tijdens de verwerking van de briefwisseling gebeurt het soms dat een zending per ongeluk wordt beschadigd. Dit is toevallig het geval geweest met de inhoud van deze omslag. Beste klant, in naam van De Post druk ik mijn spijt uit voor de onaangenaamheden die dit voorval zouden kunnen veroorzaakt hebben. Gelieve ons hiervoor te verontschuldigen.
De Postmeester”

Door het plastiek heen kon ik de enveloppe zien met daarop een stempel van Ellemie. “Oh nee, oh nee,” dacht ik terwijl mijn hart in mijn keel begon te bonzen. Het was het PIF’je, daar was ik zeker van. Stel dat het kapot was. Stel dat Ellemie zoveel tijd en werk in dat kadootje had gestoken en dat het nu allemaal dankzij De Post om zeep was. “Oh nee, oh nee,”. De plastieke omslag werd opengescheurd en de enveloppe werd geopend. Er zat een klein pakje in, waar ik uiteraard geen foto van heb genomen omdat ik nog helemaal in mijn “oh nee, oh nee,” paniek fase zat. Ik scheurde het papier er af en er kwamer vier, zorgvuldig ingepakte spulletjes tevoorschijn. Die vier pakjes werden nog helemaal in “oh nee, oh nee,” paniek opengescheurd om dan tot de conclusie te komen dat alles nog in één geheel was. Vier magneten, een spiegeltje en een button, allemaal voorzien van een mooie rood-rozige bloemenprint. De kleur op de foto is niet echt juist, maar ik kreeg hem niet helemaal juist, zelfs niet na wat geprul. Heb ik al vermeld dat ik eigenlijk vrij zot ben van magneten? Nee? Hierbij. Magneten. Ik vind dat iets schitterend.

En dan is het nu aan mij. Ik zie een paar mensen vragend fronsen, want wat is zo’n PIF’je nu eigenlijk? PIF staat voor Pay It Forward, net zoals de film waarbij ik tranen met tuiten heb gejankt. Dit geheel ter zijde. Het concept is eigenlijk hetzelfde als in die film: één iemand doet een goede daad voor drie personen en ieder van die drie personen doet weer een goede daad voor weer drie personen. Een beetje zoals pyramid schemes werken, alleen uhm… positiever. In dit geval is het de bedoeling dat je een creatief kadootje maakt voor drie verschillende personen en dat die drie verschillende personen weer voor drie andere personen een kadootje maken.

Met andere woorden: ik ben op zoek naar drie mensen waarvoor ik een kadootje mag maken en die daarna zelf ook voor drie andere mensen iets willen maken.

Interesse? Laat een reactie achter en vergeet geen e-mail adres in te vullen, anders kan ik je niet contacteren.  Wat je van mij gaat krijgen? Wie zal het zeggen. Met mij weet je nooit. Een tekening? Een gigantische poster? Een knuffel? Een uitgebreide set magneetjes? Een tas misschien? Wie zal het zeggen. Waag uw kans en je zal het wel merken.