Een verjaardag in maart! I likes!

Het staat al een tijdje in mijn agenda. Tien maart 2010.
De dag waarop ik 9000 dagen oud word.

Negenduizend dagen.

Dat zijn er best wel veel.

En dat verdient ook wel een bloemetje. Of een cadeautje. Of iets om het te vieren. Dus trakteerde ik mezelf op de Nanobundle van MacHeist met daarin het spel Monkey Island. Ik ben geen gigantische spelletjesfreak, maar boy oh boy, Monkey Island, dat is puur jeugdsentiment. Vraag me niet hoe vaak ik die demo heb gespeeld die we hadden. Kwaad dat ik ben geweest dat ik de rest van dat spel niet kon spelen, dat kan je niet geloven. En nu heb ik dat spel dus. Ik kan niet wachten om mijn tanden er in te zetten. Die andere apps, die zijn mooi meegenomen. Tweetie zal zeker gebruikt worden en MacJournal ziet er ook wel interessant uit. De rest heb ik nog niet tot in de details bestudeerd, maar dat komt nog wel.

Hoera!
Een eenmalige verjaardag in maart! Het is eens iets anders.

Vroeger was ik een rommelkont. Het gebeurde vaak dat er naast mij op mijn bureau een stapel van een halve meter papieren lag. Tekeningen, cursussen, verhalen, toetsen, taken,… Ik vermoed dat ik daardoor mijn mama wel wat grijze haren heb bezorgd, maar ik was jong en wist niet beter. U weet wel hoe dat gaat. De afgelopen jaren is dat serieus veranderd, dat rommelkont van mij. Ik denk dat ik het ergens tussen IJsland en Amsterdam heb laten liggen. Af en toe maak ik nog wel eens een torentje papieren als het echt niet anders kan, maar na een maand is het dan wel weer gereduceerd tot niet meer dan drie velletjes rondslingerende papieren.

En nu, zo vlak na de verhuis, staan er overal dozen. Ik heb torens gestapeld met dozen. Er staan dozen in de gang. In de slaapkamer. We hebben bijna een fort kunnen bouwen met dozen in onze woonkamer. Ik word daar een beetje zot van van al die rommel. Mijn oude ik, dat rommelkont, had daar waarschijnlijk geen probleem mee gehad, maar boy oh boy, dit gaat mijn huidige ik een beetje te ver. Maar iedere avond trekken Het Vriendje en ik een paar van die gevreesde dozen open en kijken we vol verbazing naar de inhoud. We hebben intussen al hartelijk gelachen om de hoeveelheid pennezakken Het Vriendje bezit en de hoeveelheid kapotte schoenen die we mee verhuisd hebben. Om nog maar te zwijgen over de hoeveelheid plastiek zakjes die ik verzameld heb.

Iedere avond, na nog zo’n intensieve opruimsessie, zie ik dat er dan weer wat minder rommel staat en iedere avond merk ik dat het allemaal wel in orde zal komen. Ooit zal er wel eens een einde komen aan die rommel en de kartonnen dozen en dan gaan we een gezellig appartementje hebben. Ooit. Ik laat jullie wel weten wanneer het zo ver is.

En oeeeeeh! Alice in Wonderland gaat wel gedraaid worden in de bioscopen in België. Hoera voor Disney! Hoera voor de bioscopen! Hoera voor gerechtigheid! Dit geheel terzijde.

Hoe in fokking godsnaam kunnen ze een film van een van de grootmeesters der film van onze tijd niet spelen?! HOE? En gaan ze het ook in hun kop halen Alice in Wonderland niet te spelen?

En blijkbaar is het zover. Ze hebben het in hun kop gehaald die film inderdaad niet te draaien. Toch tot verder overleg met Disney. Ik begrijp waarom de bioscopen deze film willen boycotten. Er is een afspraak tussen de bioscopen en de filmstudio’s dat er een bepaalde tijd, vier maanden om exact te zijn, tussen de bioscoop release en de dvd release moet zitten. Zo kunnen de bioscopen genoeg winst uit de film halen, maar moeten mensen niet te lang op hun honger zitten wachten om de dvd te kopen. Mooie overeenkomst. Iedereen blij. Als Disney dan opeens zegt: “Naah, we gaan Alice al over drie maanden op dvd uitbrengen,” dan kan ik er inkomen dat Kinepolis en andere bioscopen hun middenvinger opsteken en hen welgemeend “fuck you” zeggen.

Maar dat maakt mij niet minder kwaad. Alice in Wonderland! Een van de filmspektakels waar ik al maaaaaanden naar uitkijk, gaat hoogstwaarschijnlijk niet gedraaid worden in de Belgische bioscopen. Tenzij Disney toch nog toegeeft (please? pretty please?). Daarom ga ik dat pareltje van favoriete filmmaker niet kunnen bewonderen op groot scherm. In Frankrijk respecteert Disney de vier maanden wel… dus ik denk dat ik binnenkort eens een reisje naar… bwah… Parijs of zo ga ondernemen. Maar in Frankrijk dubben ze zeker nog steeds film? Of hebben ze daar intussen al de ondertiteling uitgevonden?

Dus als u mij nu excuseert, ik ga mij wat afreageren door nog wat spullen in dozen te gooien. Er zijn er al 10 ingepakt. Ongelofelijk wat een rommel een mens allemaal verzamelt, zeg!

Nu nog al mijn rommel bij elkaar zoeken, die rommel in een duizendtal dozen proppen en die duizendtal dozen dan verhuizen. Yup. Het gaat weer een leuk weekje worden. Als het hier eventjes stil is, u weet waar ik mee bezig ben.

Op de koop toe heeft Het Vriendje het ook zitten. Bij hem is het donderdagavond begonnen. Heb ik hem besmet toen ik hem twee minuten zag op weg naar huis donderdag of hadden we allebei dat beestje al in ons systeem zitten, dat blijft de vraag. Hij heeft het wel wat erger zitten. De arme schat. Maar we bijten door. Morgen steken we ons vol met immodium en motilium en dan gaan we er voor. Dan gaan we die sleutel halen en niemand of niets, zelfs geen buikgriep, zal ons tegen houden.

En plots zag ik een ballon jurkje. In heel mijn leven heb ik nog nooit zo’n jurkje aan gehad en ik had geen idee of ik daar wel mee zou staan, maar ach, passen kan geen kwaad. Dus trok ik me terug in een van de paskamers en trok mijn kleren uit. Mijn boots hield ik aan (ja, ik kan mijn broek, zo een bovenvernoemde flodderbroek uit de H&M, uittrekken zonder mijn schoenen te moeten uitdoen ). Ik liet het jurkje over mijn hoofd glijden en bekeek het resultaat in de spiegel. Mijn eerste reactie? Een bravere, meisjesachtigere versie van Tank Girl, toch zo, met die boots er onder. Tot mijn verbazing had ik een taille. Mjah, eigenlijk is die er altijd, maar ik vergeet steeds weer dat ik die heb en de ballonvorm van het rokgedeelte verborg alle mankementjes een beetje in de heupregio. Yeah. I like.

Maar de bovenkant. He bah. Laten we het zeggen zoals het is, mijn bovenarmen zijn een van mijn vetopslagplaatsen. Vraag me niet hoe dat komt, maar zelfs in tijden van véél baantjes trekken in het zwembad, blijven ze een en al flubber. Het Vriendje noemde ze tijdens onze eerste date “mama-armen”. Ik heb het hem vergeven, maar vergeten doe ik niet. Oh nee. Intussen leunt hij wel graag tegen die mama-armen van mij omdat ze zo lekker zacht zijn. Jaha. Tsss. Soit. De bovenkant van het jurkje was zeer weinig flatterend. Alles behalve flatterend zelfs.  Op de koop toe komt daar nog eens het brede-schouder-probleem bij kijken. Diepe zucht. Ik moet als het op bovenstukken aankomt altijd een maat hoger nemen, omdat ik breder ben op mijn schouders dan de gemiddelde maat 38. De rest van mijn bovenlichaam heeft er geen problemen mee, heel het stuk van de buik tot aan de borst past perfect, maar mijn schouders, oh boy. Maat 40 was dan nog afgrijselijker aan de bovenkant. Deuken en plooien die er niet moesten zijn, een beha die langs de armgaten kwam piepen,… Ik heb een vermoeden dat ik gewoon de onbestaande maat 39 ben.

Maar dat rokje en die taille…

Maar die bovenkant…

Maar dat rokje en die taille…

Maar die bovenkant…

Zucht.

Met pijn in het hart hing ik het jurkje terug op de kapstok om het vervolgens terug in het rek te hangen. Het leven, het kan hard zijn als je niet een of ander model bent met de gemiddelde maten. Of normaal gevormde bovenarmen. Langs de andere kant, nu heb ik er weer een reden bij om zelf mijn kleren te leren maken. Ha! HA! Als u mij dan nu wil excuseren, ik ga op zoek naar een patroon voor een ballon rokje. En een leerboek kleren naaien. En een pakketje eindeloos geduld om patronen over te tekenen.

Tekenen. Veel tekenen.
Een handtas maken.
Of die ene knuffel die ik al zo lang wil maken.
Een film kijken.
Kladderen met verf.
Een honderdtal pagina’s lezen in dat ene boek.
Misschien een nieuw design maken voor mijn blogje.
Mij nog eens aan Kleintje zetten.
Cupcakes maken. Yeah.
Een smoothie gaan drinken bij een vriendin.
Schrijven. Ooh ja, werk maken van dat boek dat ik graag wil schrijven.

En uiteindelijk komt het altijd op hetzelfde neer. Dan zet ik mij voor mijn computer, begin ik doelloos rond te surfen, kijk ik naar de dingen die anderen hebben gemaakt, de tekeningen, de tassen, de knuffels en vervloek mezelf dat ik niet zo goed kan tekenen of naaien. Dan lees ik de verhalen die anderen hebben geschreven en vraag ik me af waarom ik geen geweldig plot kan bedenken. Of zoek ik recepten op die ik niet opsla omdat ik denk dat ik ze toch nooit tot een goed einde zal brengen. Dan staar ik ettelijke minuten aan een stuk naar een lege file in Photoshop en bedenk ik me dat ik misschien toch niet zo heel erg creatief ben.

Potdekke, dat moet maar eens gedaan zijn. Geen computer meer voor mij vanavond! Pfff… alsof acht uur op een dag achter een computerscherm zitten nog niet genoeg is.
Maar eerst nog even dit blogberichtje afwerken. Uiteraard.

Ahum.

Het is een pareltje. Een pracht van een boek. Zo eentje dat je in je boekenkast wil hebben staan, gewoon, om heel af en toe open te slaan en een van de essays te lezen of er door te bladeren om je te vergapen op de creativiteit die van ieder blad af springt. Binnenkort toch maar eens mijn eigen exemplaar bestellen.

Tijdens het nieuwjaarsetentje met het werk enkele weken geleden, haalde een collega Look both ways van Debbie Millman boven. Ze was er zelf zeer enthousiast over. Een collectie vlot geschreven essays die prachtig zijn vorm gegeven. Hoe zou je zelf zijn? Ik bladerde er toen door en zag dat het goed was. Ik vroeg die collega mij dat boek door te spelen eens zij het uit had gelezen en zo stond ze vorige week vrijdag aan mijn bureau met de woorden: “Amaai, gij gaat dat een kweeni hoe goed boek vinden,”. En daarin had ze meer dan gelijk.

Dat het boek vlot leest, dat spreekt voor zich. Een treinrit en ik had acht van de twaalf essays verslonden. Ik had mijn ogen uitgekeken op de kleine details. Ik had gegrinnikt, diep gezucht en ik had het gevoel de schrijfster een beetje beter te leren kennen, hoewel ik voordien nog nooit van haar had gehoord. En bovenal herkende ik mezelf zo goed in hetgeen ze schreef, de keuzes die gemaakt moeten worden, de kansen die gegrepen worden of net aan de kant worden geschoven, de voorliefde voor alles wat grafisch en mooi is,… Het is een beetje als een blog lezen, zo komen de essays over. Ze zijn persoonlijk, met veel liefde neergepend, in mooie letters, wilde letters, geborduurde letters,…

Het is een pareltje. Een pracht van een boek. Zo eentje dat je in je boekenkast wil hebben staan, gewoon, om heel af en toe open te slaan en een van de essays te lezen of er door te bladeren om je te vergapen op de creativiteit die van ieder blad af springt. Binnenkort toch maar eens mijn eigen exemplaar bestellen.

De matras waarop ik slaap is een aankoop geweest van de zus en toen zij ging samenwonen met haar man, kwam die matras op mijn bed te liggen. Ik heb geprotesteerd. Dat mijn nek pijn deed. En mijn rug. Waarop er mij werd gezegd het toch even te proberen. Mijn oude matras was toen intussen verdwenen en er was dus niet echt een andere optie meer. Dus leerde ik leven met een belachelijk harde matras. Zo eentje die de gemiddelde mens rugpijn bezorgd. Mij dus ook. En ik ben die rugpijn nu wel een beetje beu.

Dus zijn Het Vriendje en ik op zoek naar de beste oplossing, maar we moeten de financiën uiteraard ook een beetje in het oog houden en boy oh boy, is dat even moeilijk, want er worden ons allerhande extravagante prijzen naar het hoofd geslingerd. Een ergonomische lattenbodem? Een goede matras? Ik heb me al heel wat hoedjes geschroken de afgelopen weken. Goed, je moet er iets voor over hebben, maar het is niet de bedoeling dat je daarna volledig blut bent.

En dus pieker ik ’s avonds als ik in mijn bed lig, op die harde matras, over bedden en matrassen. Dan droom ik weg over die ene topper die zo aanvoelde alsof ik in een bed ergens in een vijfsterrenhotel aan het slapen was of over die ene matras waarbij het leek dat je op een wolkje lag. Toppers, lattenbodems, boxspringen, latexmatrassen, pocketveren,… Ik heb er even genoeg van, maar uiteindelijk gaan wij keuzes maken, goede keuzes, en dan gaan wij slapen als roosjes. Roosjes zeg ik  u!