En zo ziet een gevulde Box Apetit er dan uit. De inhoud? Een lekker Waldorf slaatje: sla, spinazie, blokjes kalkoenfilet, okkernoten en stukjes appel. In het sauspotje zit een heerlijk,  zelfgemaakte yoghurtdressing.

Boterhammen? Voor lunch? Ha! Zo 2011.

Daar lig je dan in je zetel wat naar het plafond en de rest van de kamer te staren met een lijf dat alles behalve in orde is. En het enige waar je aan kan denken is: “Man, ik moet die plant dringend eens in een nieuwe pot steken, want dat arm schaap zit nog altijd in een oude yoghurtpot en dat terwijl hij/zij me zo’n prachtige bloemen geeft om naar te kijken,”. Schande! Daar moet iets aan gedaan worden.

Maar eerst nog een dutje. Of twee.

Combineer deze post met deze post en dan weet je min of meer hoe laat het is. Het kriebelde. Het kriebelde zo hard. Mijn innerlijke fangirl werd aangestoken door de kwaliteit van die Black+Blum Lunch Pot. Plus ik wilde een mooie, handige doos om slaatjes mee naar het werk te kunnen nemen. Op datzelfde moment dat ik naar dozen aan het rondkijken was, hield Kudzu -10% korting op hun volledige gamma. Tsja. Dat moet je mij geen twee keer zeggen. Ik ben dus nu ook de trotse eigenares van de Box Apetit. Woensdag werd de bestelling geplaatst, zaterdag belde de postbode al aan met mijn pakketje. Een geluk dat ik vroeg wakker was. Yeah!

Het voordeel aan de Box Apetit is, dat het een goede grote doos is, dus een slaatje past er perfect in, want dat is nogal voluminieus. Er is een apart bakje voorzien voor dressings en sausjes, zodat je die pas over je slaatje giet als je begint te eten, waardoor je sla niet plat wordt. En er is nog een apart bakje voor mijn teergeliefde babyworteltjes. Of fruitjes. Maar toch liever babyworteltjes.

Samen met de Box Apetit kreeg ik ook het ingenieuze lunchzakje van Black+Blum. Het is helemaal op maat van de Box Apetit gemaakt. De zijnaden zijn gemaakt met velcro, waardoor je de zak kan opentrekken en kan gebruiken als placemat of je kan er op aan zitten zodat je geen nat achtersteven krijgt tijdens het picknicken. Die mannen van Black+Blum, die weten waar ze mee bezig zijn.

Nu nog de Bento Box en het bijhorende kookboek en dan kan ik mijn innerlijk fangirl het zwijgen opleggen.

Voor de geïnteresseerden: de Box Apetit kost bij Kudzu €19,95. 1% hiervan gaat naar een goed doel naar keuze! Tot en met 31 januari kan je nog genieten van 10% korting op alle producten dankzij de kortingscode koopjes12. En je kan er met ecocheques betalen. Dus als je er daar nog een paar van hebt rondslingeren en je weet niet wat er mee te kopen… Denk dan eens aan mij. En die Bento Box. In het groen. Alsjeblieft. Dankjewel.

Ik ben vastgelopen op de knoopsgaten. Jawel. Uiteraard. Op wat anders. Ze zijn allemaal een beetje anders, staan niet allemaal even ver van elkaar en er is er eentje zo hard mislukt dat ik het opnieuw wilde maken, waardoor het nog harder mislukte. Aanschouw, de foto’s van een onafgewerkt, ongestreken Ceylon jurkje.

Voor zij die denken: “Maar allez, dat valt toch keigoed mee, joh,”. Nope. Aan de kapstok valt het mee. Op mijn lijf maakt het allemaal rare plooien dankzij knoopsgaten die niet helemaal juist staan en zo. Ach ja. Het was te ambitieus voor mijn naaiskills toen. Ik vermoed dat ik nu nog steeds zou vastlopen op die knoopsgaten. Misschien moet ik dat ook maar eens op mijn doelstellingen lijst voor 2012 zetten: knoopsgatenfobie overwinnen! Want ik ben nog steeds helemaal verliefd op dit model en ooit, ooit ga ik het maken en tot een goed einde brengen. Mark my words. Ooit.

Geraldine

Maar! MAAR! Binnenkort trekken we er opnieuw naar toe. Jawel. De mama van Het Vriendje en haar partner verloofde (hihi) gaan trouwen en ze doen dat in Zweden omdat ze daar een pracht van een huisje hebben staan. Het is de ideale locatie voor een bijzonder trouwfeest. Rustig, aan een meertje, middernachtzon, euleunden,… Oh! Het gaat geweldig worden! Dat voel ik nu al aan mijn kleine teen!

Het Vriendje en ik zijn intussen vage plannen aan het maken om een road tripje richting Zweden te maken. We zouden in het heen gaan alle tijd van de wereld nemen en regelmatig stoppen. Een tussenstop in Groningen, een tussenstop in Hamburg (en daar dan een hamburger eten, nummertje 34 op de Life List!), een tussenstop in Malmö, een tussenstop in Götenborg,… Natuurlijk is het perfect mogelijk om dat zonder al die tussenstops te doen. Of om met het vliegtuig te gaan, want vanuit Charleroi kan je zo naar Zweden vliegen met Ryan Air. Maar ik zie al eens graag een stukje van de wereld, ook al ligt dat stukje wereld vlakbij ons kleine landje. En hey, we hebben een nieuwe, hetzij tweedehands, auto die eens aan een serieuze test mag onderworpen worden.

In het terugkomen zouden we dan weer opteren voor een week platte rust ergens in Zweden, Denemarken of Duitsland. Het zijn allemaal nog vage plannen, maar ik kijk er al ontzettend naar uit. En daarna, beste Geraldine en Katrien, zal ik jullie waarschijnlijk iets meer kunnen vertellen over Zweuden. Beloofd!

Ik volg je blog al een tijdje en toen je je stof uit bracht was mijn eerste reactie : hoe doet ze het . Bvb die ninja’s schets je die zelf en hoe kom je dan tot een patroon / idee voor een stofje? Doe je dat met de pc of op een andere manier? Niet dat ik talent heb en ooit mijn eigen stof ontwerp maar ik ben daar zo nieuwsgierig naar. Ik zie graag hoe iets ontstaat, daarom mijn vraag.

Daarom dus deze korte handleiding. Er zijn natuurlijk ook andere manieren, maar dit is hoe ik de Ninja-stof en ook de “Diep in de zee” stof heb gemaakt. Laat ik gemakkelijkheidshalve gewoon de Ninja-stof als voorbeeld gebruiken.

Stap 1: Een idee
Alles begint met een idee. Altijd. Alles. Ik wilde graag een stofje maken dat door jongensmama’s kon gebruikt worden om allemaal stoere spulletjes mee te maken. Eens dat was beslist, werd er gebrainstormd met mezelf en zo had ik plots een gigantische lijst potentiële onderwerpen gaande van brandweer tot circus tot race auto’s. De ninja’s spraken me zelf het meest aan.

Stap 2: De schetsronde
Ik heb de neiging te schetsen terwijl ik een film of een serietje kijk of naar een podcast luister. Bij mij moet er altijd een soort van auditieve prikkel zijn of ik kan niet schetsen. Raar maar waar. Ik vermoed dat het iets te maken heeft met het uren en uren aan een stuk tekeningetjes maken in mijn notities terwijl ik naar een leerkracht luisterde in de klas. Maar dus… Zo ontstond deze schets.

Ik sta er zelf even van te kijken, maar er kwam blijkbaar geen potlood aan te pas. Opnieuw: ik vermoed dat dat iets te maken heeft met het uren en uren aan een stuk tekeningetjes maken met een balpen tijdens de lessen. Soit. Ahum.

Stap 3: Digitaliseren van de schets
Eens de schets gemaakt was, werd deze ingescand en werd Illustrator geopend. Illustrator kan een beetje tricky zijn om mee te werken in het begin, maar eens je begrijpt hoe het progamma werkt, kan je er geweldige dingen mee maken. Nog voor ik begon met het echte illustreerwerk, koos ik ook even de kleuren aan de hand van de kleurentabel van Spoonflower. Lieve mensen, als je Spoonflower gaat gebruiken om stofjes te maken, hou dan die kleurentabel bij de hand. Als je de kleurencodes gebruikt die in die tabel staan, dan gaan je kleuren juist geprint worden. Geen vale kleuren en zo.

Dit is het uiteindelijke resultaat van een paar uren intensief illustreerwerk. En plots dook er ook een ninja op in een holle boomstam. Zo gaat dat nu eenmaal met ninja’s. Die duiken overal heel stilletjes op en voor je het weet staan ze mee op een stofje gedrukt. Tsssk.

Stap 4: Spoonflower
Dit is volgens mij de gemakkelijkste stap. Je gaat naar Spoonflower, als je er nog geen account hebt, dan maak je er een aan en je klikt vervolgens op de knop “Add Designs”. Daar kan je je illustratie uploaden. Ik gebruikte hiervoor gewoon het Illustrator bestand (.ai), zodat ik me zeker geen zorgen moest maken om het juiste dpi (dots per inch).

Het leuke aan Spoonflower is dat je eigenlijk niet tijdens de illustreer-stap moet nadenken over het herhaalbaar maken van je illustratie. Er zijn een paar opties voor de herhaalbaarheid van de illustratie in Spoonflower: een basic repeat, waarbij alles gewoon doorloopt, een halfdrop waarbij de tekening rechts van de eerste tekening een halve lengte zakt (Chinees, ik weet het, maar eens je er mee aan het knoeien bent, zal je zien wat ik bedoel), een halfbrick waarbij je een soort van bakstenenmuur-patroon maakt en mirror repeat, waarbij de tekening een keer juist staat, dan weer gespiegeld, dan weer juist, dan weer gespiegeld.

Voor je stof kan verkopen op Spoonflower moet je als designer eerst even een sample bestellen. Als je gewoon voor jezelf een stukje stof ontwerpt, dan kan je er meteen een fat quarter, een yard, etc. van bestellen.

En zo gaat dat dan.

Ik ben sinds kort een hele grote fan van zelfgemaakte slaatjes. Momenteel is het meest eenvoudige slaatje mijn favoriet. Veel heb je niet nodig: wat sla, wat verse spinazie, een rode ajuin, pijnboompitten en paprika. De paprika grill ik in de grillpan met wat fajitakruiden. Alles in een grote kom en wat balsamicodressing er over (2 eetlepels olijfolie, 1 theelepel balsamico azijn). Wat peper. Wat zout. Daarbij dan wat tijmbroodjes. Oh! Tijmbroodjes! Zo lekker en zo eenvoudig. Afbakbroodjes besprenkelen met olijfolie, rijkelijk bestrooien met tijm en zeezout, dan afbakken. Tadaa. En mijn avond kan niet meer stuk. Ik ben nogal snel tevreden.

Heb je zelf een recept voor een geslaagd slaatje? Of voor een unieke dressing? Ik ben geïnteresseerd! Laat suggesties gerust achter in de reacties of stuur een mailtje.

Dus lieve lezertjes, waarover zal ik eens schrijven? Onderwerpen voor potentiële blogberichten, vragen die je altijd al wilde stellen, berichten uit het verleden waar je je van afvraagt “hoe is dat nu eigenlijk afgelopen?” en dergelijke zijn meer als welkom in de reacties of via e-mail naar zij at verbeelding dot org. Laat u gaan, zou ik zeggen!

Ik schreef een tijdje geleden al dat ik mijn design was beu gezien. Zo gaat dat nu eenmaal. Dagen aan een stuk geef ik websites vorm, maar mijn eigen website in een nieuw jasje steken? How maar. Ik ben namelijk mijn lastigste klant. Nooit tevreden, altijd maar meer willen en beter, dat soort dingen. Jullie willen niet weten hoeveel blogdesigns er de afgelopen jaren in de prullenmand terecht zijn gekomen.

Maar toen kreeg ik opeens een idee om heel eenvoudig met icoontjes te werken voor mijn categoriën. Meer moest het niet zijn. De icoontjes en voor de rest een strak en sober design. That’s it. Zelf ben ik blij met de verandering. De foto’s en de teksten staan centraal en de icoontjes die hier en daar opduiken zorgen voor een klein grafisch elementje.

En ik nam eindelijk eens de tijd om de “over Kathleen” pagina aan te passen. Blijkbaar had ik die pagina al drie jaar niet meer aangepast, want daar was ik nog steeds 23. Ha! Het was dus de hoogste tijd voor verandering!

Samen met Het Vriendje dokterde ik een eetplan uit, waarbij we sommige avonden te veel koken en dan de overschotjes meenemen naar het werk. De volgende avond kunnen we dan bokes eten, wat uiteraard minder tijdsintensief is als een hele maaltijd koken, waardoor er meer tijd vrij komt om allerlei andere zaken te doen. PLUS… een warme maaltijd het ‘s middags zorgt er voor dat ik gedurende een langere periode meer energie heb. Woohoo!

Een van de dingen die op mijn kerstlijstje preikte was de Lunch Pot van Black+Blum. Ook de Bento Box en de Box Appetit van hetzelfde merk konden me zeker wel bekoren, dus ook zij verschenen op het lijstje. Het was de broer die me de Lunch Pot gaf. Lang leve de broer! Intussen is het handige lunchsysteem in gebruik genomen en het doet dat goed. Ik ben vooral blij dat het zo stevig is en dat alles goed afsluit. Aangezien ik met de fiets naar het werk ga en de Lunch Pot vervoer in een Eloleo zakje dat los aan mijn stuur hangt, moet het wel tegen een stootje kunnen.

En de spork die er bij zit… Die is gewoon bangelijk! Sporks zijn de max, joh!