Verbeelding

Stien, die woont af en toe een beetje in Duitsland en ook al is Duitsland eigenlijk niet zo heel ver en niet zo heel exotisch, toch hebben ze daar toffe dingen. Ik heb het dan niet over lederhosen und strudel. Nee, nee, ik heb het over bakgerief. Tot voor kort had ik er ook geen flauw benul van dat er in Duitsland een schat aan bakgerief te vinden is, maar toen verscheen er een “gebe-weg” op de blog van Stien met een foto van allerlei producten en daarbij een kleine omschrijving/vertaling. Ik bak al een keertje iets, dat hebben jullie intussen wel gemerkt, vermoed ik zo, dus dacht ik: “Ich wage meine kansch schön!”.

Und ich habe gewonnen! Ja! Ganz toll! Gisteren was Stien van de partij op Het Leuvens Stiksel met een gi-gan-tische zak met al die bakspulletjes er in. Suiker met een smaakje of een kleurtje, hazelnootvulling, ingrediënten voor maanzaadkoekjes (*kwijl* maanzaadjes *kwijl*), zuurdesem something something en vooral… Eis Zauber für Joghurt! Man, dat ze dat hier nog niet hebben. Dat is het product waar ik het meest naar uit keek en wat ik waarschijnlijk het eerst zal uittesten.

Maar uhm… dan moet ik eerst even een snelcursus Deutsch gaan volgen weil meinen Deutsch is keinen vetten. “Wann kommt der bus? In fünf minuten,” zal me hier niet veel verder helpen in dit geval, vrees ik.

3 August 2011

Al een week zaten ze in mijn hoofd, die tiramisu cupcakes. Op Cake Boss had ik gezien hoe ze aan de slag gingen met mascarpone om glazuur te maken en dat had een paar radartjes aan het werk gezet in mijn hoofd. Als je tegen mijn mascarpone zegt, dan denk ik meteen aan tiramisu. Tiramisuverslaafde die ik ben. Hmmm… tiramisu. *kwijl*

Ik besloot dat ik een koffie cakeje wilde met daarbovenop een toef mascarpone/amaretto mengsel. Nu vond ik in de boeken die ik had noch een recept voor een koffie cakeje, noch een recept over mascarpone glazuur. Het internet hielp me iets verder, maar uiteindelijk besloot ik toch weer mijn eigen ding te doen.

Het is een overheerlijk cakeje. Mijn beste probeersel tot nu toe, zou ik bijna durven zeggen. Ik wou dat ik er zo eentje door mijn scherm kon geven zodat jullie zelf konden meegenieten. Het is echt een combinatie tussen tiramisu een cupcake. De smaken komen van de tiramisu, maar de vorm en textuur zijn toch die van een cakeje. Aaah… De toef/het glazuur is niet helemaal goed gelukt en ik ben het vergeten af te werken met cacao poeder, maar dat is waarschijnlijk omdat ik er zo graag mijn tanden in wilde zetten. :D

Zelf maken? No problemo! Het recept is gebasseerd op een recept uit het boek Het Hummingbird Bakboek, verkrijgbaar bij de beter boekhandel. Of online. ;)

Benodigdheden voor 12 cakejes

  • 1,2dl volle melk
  • 1,5 theelepel oploskoffie
  • 100g bloem (geen zelfrijzende)
  • 10g cacaopoeder
  • 140g fijne kristalsuiker
  • 1,5 theelepel bakpoeder
  • 40g ongezouten boter op kamertemperatuur
  • 1 ei
  • 1/4 theelepel vanille-extract

Benodigdheden voor het glazuur

  • 60g ongezouten boter op kamertemperatuur
  • 130 mascarpone op kamertemperatuur
  • 80g bloemsuiker
  • 1 of 1,5 theelepel amaretto (al naar gelang hoe een zatlap je bent ;) )

Werkwijze

  • Zet de oven alvast aan op 170°.
  • Breng de melk aan de kook en los de koffie er in op. Haal de melk van het vuur en laat afkoelen.
  • Meng de cacao, boter, bloem, bakpoeder en de suiker in een grote kom met een elektrische mixer tot je een zandachtig mengsel hebt.
  • Meng het ei en het vanille-extract onder het koffie-melk-mengsel. Blijf kloppen tot alles goed gemengd is.
  • Giet de helft van het koffie-melk-mengsel bij in de kom en meng. Als je een gladde massa hebt, giet je de andere helft er ook bij tot je opnieuw een gladde massa bekomt. Daarna mix je nog een minuut of twee verder.
  • Schep het beslag in vormpjes en zet in de oven gedurdende 20-25 minuten.
  • Terwijl de cakejes in de oven staan, kan je beginnen aan het glazuur. Klop de boter op in een kom. Als deze zacht is, voeg je de mascarpone toe tot het een geheel vormt. Voeg de amaretto toe. Zeef de poedersuiker geleidelijk aan in de kom en meng het tot een homogene massa. Zet de kom met dit mengsel gedurende dertig minuten in de koelkast. Intussen kan je een start2run loopje doen, zodat je je achteraf niet té schuldig voelt over het binnenwerken van meerdere van deze cakejes, want believe you me, slechts een cakeje van dit soort eten, dat lukt gewoon niet.
  • Als de cakejes helemaal afgekoeld zijn, kan je ze afwerken met het glazuur. Strooi er nog wat cacaopoeder over en tadaa… Een tiramisu cupcake!

Smakelijk!

Soit, het glazuur, daarmee moet ik nog wat verder experimenteren om het goed te krijgen. Misschien moet ik er nog wat slagroom aan toevoegen om het gladder te maken of zoiets. Als iemand tips heeft, geef maar een gil.

30 July 2011

Ooit maak ik van deze tekening een knuffel. Echt. :D

28 July 2011

Een goedemorgen kan je dag echt volledig maken. Bij mij is dat alleszins het geval. Nu heb ik het geluk dat ik al drie jaar bij hetzelfde bedrijf werk en dat ik tijdens die drie jaar altijd ongeveer dezelfde route heb gevolgd naar het werk. Goed, sinds ik samenwoon met Het Vriendje kom ik van iets verder en met de fiets, maar een deel van de weg is hetzelfde. Zo passeer ik iedere dag een broodjeszaak. Een broodjeszaak waar ik welgeteld een keer een broodje uit pure noodzaak ben gaan kopen. Een lekker broodje, dat zeker wel. Kip curry. Ik weet het nog goed. Sindsdien krijg ik iedere ochtend als ik er passeer een “Goedemorgen Blondie!” te horen van de uitbater. Soms ben ik al enkele meters voorbij zijn broodjeszaak gefietst als ik hem nog luid “Goedemorgen BLONDIE!!!” hoor brullen. En ik vind dat geweldig! Ik vind dat schitterend! Dat maakt mijn ochtend helemaal perfect, ook al ben ik er nog niet uit waarom hij mij Blondie noemt. ‘t Is nu niet dat ik blond ben. Misschien dat ik zo af en toe een blond moment heb, maar toch.

De “Goedemorgen Blondie!” hoor ik nu al meer als twee jaar, geloof ik. Maar sinds kort is er nog een tweede favoriete “goedemorgen”: de meneer op de fiets. Jaja, Kathleen groet ‘s ochtends de dingen. Enkele weken geleden viel hij me voor het eerst op. Een man van veertig-vijftig jaar, grijzig haar, een rode jas, een koersfiets en een gigantische glimlach van oor tot oor. Toen ik hem zag kon ik niet anders dan ook glimlachen. Die man zijn happiness sprong zo op mij over toen hij me passeerde in de tegenovergestelde richting. De volgende dagen zag ik hem steeds opnieuw op hetzelfde stukje van mijn route naar het werk en iedere keer werkte zijn gigantische glimlach aanstekelijk. Dus begon ik een vriendelijk knikje te geven als we elkaar passeerden of een goedemorgen te zeggen. Voor je het weet wenst een complete vreemde je iedere ochtend een “goedemorgen”.

En zo komt het dus dat als je mij per ongeluk op mijn fiets tegenkomt ‘s ochtends vroeg, je niet verbaasd moet zijn als ik gigantisch aan het glimlachen ben en ontzettend goed gezind ben. Tsja…

25 July 2011

Zoals ik onlangs al aankondigde zou ik binnen afzienbare tijd twee items van mijn Life List kunnen schrappen. Het eerste was het zelfstandige in bijberoep. Het tweede was nummerke 53: meter worden. De zus zou namelijk voor de tweede keer mama worden en deze keer kreeg ik de eer om meter te worden. Woehoe! Mijn metekindje Jeroen en ik schelen exact zesentwintig jaar en twaalf uur en een handvol minuten. Hij is net niet op mijn verjaardag geboren, maar het scheelde niet veel. We zullen hem maar zien als een laat verjaardagskado, toch? ;)

En het geboortekaartje is ook met veel liefde gemaakt door zijn allerliefste meter, natuurlijk.

21 July 2011