Een hele tijd geleden kocht Het Vriendje de DVD-box van The X-Files. Er is een periode geweest dat we echt iedere avond een aflevering keken. Tegenwoordig is het al wat minder. Intussen zitten we aan het zesde seizoen als ik het goed heb. Ik begin nu afleveringen te herkennen van toen ik als jonge puber het programma volgde. Sommige van die afleveringen hebben een serieuze indruk na gelaten, anderen herinner ik me maar vaag. Ik wist bijvoorbeeld dat er een aflevering was waarin iemand het weer beïnvloedde door zijn emoties. In die aflevering kwam een beeld van allemaal wolken in de vorm van gezichten die een personage uitlachten. Dat beeld is me heel lang bij gebleven.
Gisterenavond besloten we nog eens een aflevering te zien. Een jonge vrouw die uit een lift stapte en gevolgd werd door een oudere man, zo begon het. Het zei me toen nog niets. Pas toen de jonge vrouw terug in de lift stond en de man uitstapte waarbij alle andere mensen in de lift in zwart-wit werden gereflecteerd behalve hijzelf.
“Oooh!” riep ik terwijl ik wees naar de televisie en met de andere hand wapperde, “Oooh! Dat is die lift die gaat neerstorten!”
Yup. Die aflevering herinnerde ik me nog. Het begin alleszins. En de beelden van de neerstortende lift. Die aflevering heeft lang nagezinderd. Dromen over neerstortende liften en zo. Een tijd lang enkel met de trap gaan en zo. U weet wel, dat soort dingen. Toen de lift opnieuw de grond raakte op het scherm en de liftdeur een beetje openging, moest ik weer even slikken.
“Ik denk dat ik de komende week even de lift niet meer ga nemen,” zei ik tegen Het Vriendje.
Liften. Eigenlijk zijn dat toch maar enge dingen. Vooral omdat er nu al zeker twee weken het volgende bordje in onze gang op de verwarming ligt. U zou toch voor minder even de trap nemen, niet?
