Verbeelding

Herinneren jullie zich Jeroen nog? Mijn uberschattige metekindje dat geboren werd in juli? Ik ontwierp zijn geboortekaartje. Niet lang nadat hij werd geboren deed Spoonflower een actie waarbij de verzendkosten gratis waren. Ik kroop achter de computer en maakte een doorlopend motief van het geboortekaartje. Anderhalve week later viel het hier in de bus. Uiteraard was ik ontzettend trots op dat stofje, maar ik wist niet meteen wat ik er mee wilde maken. Eén yard had ik. Negentig centimeter. Een hemdje. Slofjes. Een bavet. Alle mogelijke ideeën zijn de revue gepasseerd, maar uiteindelijk besloot ik het heel simpel te houden.

Ik had mijn zus gewaarschuwd dat Jeroen drie kadootjes zou krijgen met kerstmis: een functioneel kado (een leuke kom om fruitjes of pap uit te eten), een kado om mee te spelen (een activiteitenkubus) en een zelfgemaakt kado. Een dekentje. Ik volgde deze tutorial van Emma en Mona en in een mum van tijd rolde er een schattig, warm dekentje van onder mijn naaimachine.

De reactie van de zus toen ze het kadootje open maakte? “Van waar ken ik dat stofje?”. Echt. Serieus. Gemeend. Een diepe denkrimpel in haar voorhoofd. Ik dacht even dat ze er mee aan het lachen was, maar neen. Er werd haar vanuit een hoek toegefluisterd dat het het geboortekaartje was van haar jongste zoon. Hilariteit alom natuurlijk. Maar voor de rest viel het gelukkig wel in de smaak. Er was net een dekentje nodig. Dus ha, kwam dat even mooi uit!

25 December 2011

De afgelopen week en een half werd ik compleet verwend door Het Vriendje. Hij besloot namelijk iedere avond te koken voor mij. We hebben een tijdje geleden het boek Kookrevolutie van Jamie Oliver in huis gehaald. Enkele vrienden van ons hadden overheerlijke hamburgers uit dat boek gemaakt en dat wilden wij ook wel eens proberen. Plus, we hadden nog geen Jamie Oliver boek in huis en komaan, den Jamie, die mag niet ontbreken in de kookboekenverzameling, toch? De beste gehaktballetjes ooit, heerlijke fajitas met kip en een stroganoff van kip en prei en wat nog allemaal niet, hebben hier de afgelopen dagen de revue gepasseerd. Allemaal om de vingers bij af te likken. Het Vriendje blijkt een schitterende kok te zijn… als hij vakantie heeft.

Maar ik miste het prutsen in de keuken zelf een beetje. Gelukkig had ik een tijdje terug tegen de mama gezegd dat ik wel voor het dessert met kerstmis wilde zorgen. Twee jaar geleden zorgden zij en mijn zus voor het dessert (een chocoladetaart die niet gerezen was, legendarisch omwille van het baksteengehalte), vorig jaar zorgde papa voor een chocolade taart en dit jaar was het mijn beurt, vond ik. Ik besloot een Sachertorte te maken: een chocoladetaart met abrikozenconfituur in het midden. Om eerlijk te zijn, ik heb van mijn leven nog nooit Sachertorte gegeten, maar Het Vriendje was daar altijd wild enthousiast over. Dus… Sachertorte it was.

Een experiment meenemen naar een feest is altijd een beetje gevaarlijk. Dat weet iedereen, maar ik besloot het lot te tarten en er voor te gaan. De taart werd goedgekeurd. Een paar dingen moet ik de volgende keer als ik ze maak een beetje aanpassen (meer abrikozenconfituur er tussen!), maar al bij al was het dik in orde! Meer van dat!

24 December 2011

Ik vraag me nog steeds af hoe het opeens al december kan zijn. In mijn hoofd is het nog steeds september of hooguit begin oktober. Ik lijk een paar maanden te missen. Maar nee, het is wel degelijk december. Onze mini-kerstboom staat er. De pakjes liggen er onder. Er moet nog een dessert in elkaar geflanst worden voor het feest van morgen. Nog geen sneeuw. Dat niet.

Over ietje meer dan een week is het 2012. Een nieuw jaar. Een nieuwe start. Ik heb het gevoel dat ik nog zoveel moet doen voor het einde van het jaar. Nog zo veel. De to-do-lijst wordt hier iedere dag wat langer. Maar weet je wat, laat ik dat even allemaal negeren en gewoon genieten van de komende dagen. Lekker eten, fijn gezelschap, kadootjes. Yup.

Wat ik dus eigenlijk wil zeggen, hoewel ik nog niet honderd procent mee ben, is: fijne feestdagen, lieve bloglezertjes! Geniet er van!

23 December 2011

Het Vriendje verplicht mij meestal uit de buurt te blijven van de pakjes die hij voor mij koopt. Van zodra ik ze aanraak weet ik wat het is en sja, dan is de verrassing er uiteraard een beetje af. Zo raadde ik vorige kerstmis de mega-muffin-vorm door zelfs maar gewoon naar het pak te kijken en dat terwijl Het Vriendje het heel goed had ingepakt. Ik hou mij braaf dit jaar. De pakjes liggen onder ons miniscuul boompje en ik blijf er af. Ik weet zelfs niet hoe mijn pakjes er uit zien.

Blijkbaar gaan mijn pakjes-senses verder dan alleen maar “door” papier kunnen kijken. Op twitter zag ik @Lieneuh het volgende berichtje plaatsen:

En ik voelde mij aangesproken. Dus gedurende een tiental seconden vroeg ik mij in stilte af of zij mijn Secret Santa kon zijn. En jawel hoor. Niemand minder dan de creatieve @Lieneuh stelde voor mij een pakje samen. Ze onthulde het geheim zelf via een privé bericht via Twitter. Ha! Ik moest nog een dag geduld uitoefenen, want Het Vriendje stond onder de douche toen de postbode aanbelde. Uiteraard hebben vriendjes niet de reflex om uit de douche te schieten en iets aan te trekken om toch maar dat pakje in ontvangst te nemen. Boeh. Dikke boeh.

Vandaag ging Het Vriendje het pakje halen bij de Post. Yuy voor Het Vriendje! Ik ging na mijn werk nog even langs de Veritas voor naaitoebehoren en aangezien er een lange rij stond, besloot ik de Burda vast te nemen, door te bladeren en als er iets in stond wat me aan stond, dan zou ik die ook meenemen. Anders zou ik die aan de kassa gewoon terug leggen. Mezelf bezighouden in wachtrijen heb ik tot een ware kunst hervormd. Vanaf de overzichtspagina met alle modelletjes er op, ging mijn “Hebbeuuh!” alarm al af. Het is heel vaak dat ik niets interessants zie in de Burda en dat ik die gewoon terugleg. Als er één patroon in staat dat mij boeit en waarvan ik denk dat ik er mee zal staan en dat ik het ooit wel een keer zal maken, dan koop ik het magazine. Dat ene patroon van dat ene kleedje, dat haalde me meteen over de streep. Prachtig gewoon! Hebbeeeuh!

Waarom ik dat vertel? Blijkbaar dacht Lien, mijn Secret Santa, exact hetzelfde. Ik heb dus minstens vijf minuten zitten giechelen met de inhoud van mijn Secret Santa pakket. Aanschouw. Een doe-het-zelf-pakket met alles er in voor DAT ENE KLEEDJE UIT DE BURDA. Het patroon is zelfs al overgetekend in mijn maat! Yes! Rotklusje dat ik mag overslagen! Maar dus… Lolletje van de dag, jawel. :P


Het betere knip- en plakwerk. Had ik maar zo’n lijntje, zeg. Pfuh!

Maar dus, het is wel duidelijk, Lien zat er boenk op met haar kadootje. Ook het origami papier vind ik prachtig en daarmee wil ik mijn muren behangen of zo. Dus yuy voor mijn Secret Santa! En ook nog eens yuy voor Tess die dat allemaal weer goed georganiseerd heeft dit jaar. Ik heb mijn eigenste stressbudy in de watten mogen leggen met een kado en ik heb een geweldig kado gekregen van een madam die heel goed haar reserach heeft gedaan! Zalig toch? :D

21 December 2011

Ik ben eigenlijk van heel weinig dingen zo’n grote fan dat ik er alles van in huis wil halen. Ik zie mensen zich blut kopen aan de nieuwste iPhone of iPad en eigenlijk begrijp ik dat helemaal niet. Of van die mensen die elke cd willen van die ene artiest en daarnaast ook nog eens zoveel mogelijk van zijn concerten wil meepikken en daarvoor zelfs naar alle uithoeken van de wereld reizen. Dat gaat er bij mij niet zo goed in. Misschien komt het omdat ik behoorlijk kritisch kan staan tegenover producten, zelfs al komen die van mijn grote idolen.

Maar als het op Colette Patterns aankomt, ja, dan mag je mij gerust een fangirl noemen. Een grote fangirl zelfs. Intussen heb ik al zeven patronen uit de reeks in mijn bezit. En vandaag werden daar nog eens twee patronen aan toegevoegd. Jawel. Ahum. Van die collectie maakte ik tot nu toe het Macaron jurkje (zalig jurkje), het Negroni hemd voor Het Vriendje waar enkel nog de knopen aan moeten worden gezet (verbazend eenvoudig patroon en een leuk model) en ondernam ik ook nog eens een poging tot het maken van de prachtige Ceylon (waarbij ik vastliep op de zestien knoopsgaten, eigen schuld). En ik weet dat ik niet de enige ben. De instructies zijn altijd kristalhelder, de maten zijn realistisch en die ietwat retro modellen… Sja. Zalig gewoon. Je zou voor minder fan zijn. Pas op, er zitten ook enkele patronen in de collectie die me echt niet aanspreken zoals de Clover broek. Daarmee zie ik mezelf nu echt niet rondlopen.

Intussen heeft Colette ook een boek uit en toen ik het nieuws hoorde, wist ik meteen dat het bovenaan op mijn kerstlijstje zou prijken. Het boek verscheen midden november op de markt. We zijn intussen bijna midden december en ik heb het nog steeds niet in mijn bezit, omdat het op mijn kerstlijstje stond. En ik ben braaf. Ik wacht geduldig af tot met kerstmis, hopende dat een speciaal kerstelfje de hint heeft begrepen dat ik dat boek écht écht écht wel héél graag wil. Consuminderen is niet van toepassing als het op Colette Patterns aankomt. Dat is vrij duidelijk. :P

Nu nog tijd vinden om die zes resterende patronen eens te proberen. Ahum. En om ooit nog eens die Ceylon te proberen eens ik mijn knopenangst weet te overwinnen. Ahum. Dat is uiteraard een ander paar mouwen. Alles op z’n tijd. Alles op z’n tijd.

Als je een van de patronen wil bestellen dan kan je terecht bij Vermiljoen. Ook de site naaipatronen.nl verkoopt ze.

14 December 2011