Verbeelding

Hoe het allemaal begon…

Tijdens mijn tienerjaren kreeg ik wel eens een aanval van creativiteit. Dat gebeurde eigenlijk vrij vaak, maar meestal beperkte die creativiteit zich tot het schrijven van ellelange verhalen met mijn favoriete boysband in de hoofdrol of tot het tekenen van menselijke figuren waarvan de proporties niet helemaal klopten. Dat laatste doe ik nu eigenlijk nog altijd. Soit. Heel zelden gebeurde het dat ik me op een witte t-shirt stortte met textielpennen of met naald, draad en tonnen kraaltjes. Mijn aandachtsspanne was helaas altijd te beperkt, dus heb ik nooit iets afgewerkt, laat staan gedragen van mijn zelfontworpen creaties.

Toen mijn grotemoe besloot naar een rusthuis te verhuizen, wilde ze haar naaimachine niet meenemen. Ze had genoeg van dat naaien en vroeg aan mijn moeder of zij misschien iets kon doen met haar Bernina. Mama antwoordde daarop dat ze een Singer had die goed dienst leverde, maar ze liet ook wel vallen dat ik, zestienjarige of zeventienjarige Kathleen, wel interesse had in naaien. Zo kreeg ik mijn eerste naaimachine. Gabriël doopte ik het, naar de sticker met die naam die er op plakte. De eerste vijf jaar stond hij braaf op de zolder, wachtend tot ik eindelijk eens tijd zou hebben.

Aan het wachten kwam een einde in 2007. Ik kon de zin om allerhande voorwerpen, voornamelijk tassen, niet meer onderdrukken. In eerste instantie begon ik te prutsen met een klein, draagbaar naaimachine dat ik voor een paar luttele euro’s had gekocht. Het kon een rechte steek vooruit naaien en een rechte steek achteruit. Meer was er niet aan, maar het was met dat kleine onding dat ik de basistechnieken leerde. Eens ik alles min of meer onder de knie had, besloot ik Gabriël uit zijn vijf jaar durende winterslaap te halen. De ene tas na de andere maakte ik, gevolgd door een heel leger knuffels.

De eerste tas. Let vooral op die loshangende draadjes. Maar die tas heeft verschrikkelijk lang dienst gedaan tijdens mijn jaren journalistiek. Er werden een paar plastieken zonnebloempjes opgenaaid en meer moest dat niet zijn.

De eerste knuffel. Gemaakt in het jaar onzes heeren 2008 en ja, blijkbaar was ik toen al in het bezit van dat ene stofje. Jullie zullen het intussen wel herkennen.

En dan de grootste knuffel die ik tot nu toe heb gemaakt: de kraken! Een kerstkado voor het vriendje. Negen uur heb ik er aan gewerkt, vooral omdat mijn naaimachine niet door de vele lagen fleece wilde gaan en er dus veel handwerk aan de pas kwam. Het beestje kreeg uit pure frustratie geen acht, maar slechts zes tentakels, dus het is geen octopus. Zeg trouwens ook nooit octopus tegen een kraken. En ja, krakens lijken in het algemeen wat op koalaberen. Dat is normaal.

Een van de belangrijkste mijlpalen was toen ik mijn knuffels mocht verkopen bij HippoVintage, een winkeltje in Leuven. Twee van mijn knuffels stonden zelfs tijdelijk in het uitstalraam. Stel je voor! Mijn knuffels! In een uitstalraam. Ieeeeeeh! Rechtsboven in de onderstaande foto. Die monsters. Die. Heb. Ik. Gemaakt! Ze bleken jammergenoeg niet zo veel succes te hebben in dat winkeltje.

En zo kreeg ik de microbe te pakken. Enkele maanden geleden haalde ik het dan in mijn hoofd dat ik me ook eens aan kleren zou moeten zetten, want eigenlijk was dat wel iets wat ik graag wilde leren. Tot nu toe is dat voornamelijk bij veel gepruts en gevloek gebleven, maar hopelijk zal daar wat verandering in komen eens ik mijn innerlijke naaister wat rustiger kan maken. Dus eigenlijk is dat hetgene waar ik waarschijnlijk het meeste mee zal bezig zijn in de toekomst. Ik wil het graag onder de knie krijgen en dat zal met veel vallen en opstaan gebeuren ook al ben ik niet zo heel goed met het vallen gedeelte.

Meer over die innerlijke naaister later. Beloofd. Dan geef ik hierbij dit stokje officieel door aan de Riet, Kir en Vicky. Hieronder de “spelregels”.

1. Schrijf een blogje over de start en loopbaan van jouw passie. Je kunt het hebben over: je eerste creatie – jouw (stik)machine(s) – enkele mijlpalen – jouw ‘meesters’ – je topstuk – je werkplekje – weetjes – tips – …
2. Knip en plak dit stukje tekst met de afbeelding in jouw blogje.
3. Geef het stokje door aan drie of meer gepassioneerde mensen (laat een berichtje achter op hun blog).
4. Laat je bij het eerste berichtje over hoe het begon (http://naaiclub.blogspot.com/2010/07/hoe-het-begon.html) een wederwoordje achter met een link naar jouw verhaal.

Het Leuvens Stiksel 3

De eerste dinsdag van de maand is het altijd een beetje feest, want dan is het Het Leuvens Stiksel. Gepakt en gezakt (ja, zelfs Odette het naaimasjien ging mee) stapte ik bij Kir in de auto.

Mijn avond stond eigenlijk in teken van zeefdrukken. Ja, zeefdrukken tijdens een naaiclubje. Ik weet het. Maar dat naaiclubje is tegenwoordig ook een brei- en haakclubje en misschien zelfs ook al een boekenclubje en een eetclubje. Dus zeefdrukken mocht ook wel aangezien dat een beetje met handvaardigheid en zo te maken heeft. Vorige keer had ik reikhalzend uitgekeken naar het freezer papier dat uiteindelijk geen freezer papier bleek te zijn, maar Kir stuurde me een paar dagen na dat stiksel een link door naar een tutorial op de site van Madame Zsa Zsa. Op die pagina werd uitgelegd hoe je met de wikkel van printerpapier hetzelfde effect kon bekomen. Kir kon wel een voorraadje van die wikkels uit de vuilnisbakken bij haar op het werk redden, schreef ze en ze zou die meebrengen. En zo geschiedde.

Er werd eerst een testje gedaan op een lap baalkatoen dat in een ver verleden gemaakt was met de gedachte het te gebruiken als placemat. En het testje slaagde grandioos. Ik was in de wolken. In de wolken zeg ik u! Ik moest me inhouden om de boel niet bij elkaar te gillen. Dit is het beste druk resultaat dat ik tot nu toe ben bekomen met allerlei niet voor de hand liggende materialen en geloof me vrij, ik heb al veel geëxperimenteerd met druktechnieken. Met andere woorden: lang leve Madame Zsa Zsa. En Kir.

Daarna zette slavendrijver Kir me aan het werk.
Nee, nee, het was geheel vrijwillig als “dank u” voor het vuilnisbakduiken. Ze haalde een paar t-shirts van haar zoontjes boven waarop ik me mocht laten gaan. Voor haar jongste zoontje maakte ik een t-shirt met twee paddestoelen op. Het ventje is blijkbaar zo zot is op paddestoelen dat hij zelfs naar het carnavalsfeest ging verkleed als een. Haar oudste zoontje heeft nog een t-shirt tegoed. Achteraf bleek dat ik over lijm op de printpapierwikkel heb gestreken wat voor plekken zorgt. Lesje geleerd.

Voor de rest werd er weer veel gekletst, want er waren véél nieuwe gezichten, maar ook met de oude bekenden werd er gezellig gebabbeld. En ik kwam er gisterenavond samen met Vicky en Ilse achter dat ik op zoek moet gaan naar mijn innerlijke Ilse als ik ga naaien. Het zit namelijk zo dat ik een zenuwachtige naaister ben en zenuwachtige naaisters die maken fouten (je weet wel, in mouwen knippen en zo). Maar rustige, gefocuste naaisters, zoals Ilse, die werken hard en het resultaat is vrijwel foutloos. Dus ik ga mijn innerlijke naaister, een dikke zwarte dame met een accent uit het zuiden van de Verenigde Staten die kan vloeken dat het niet schoon is (ik moet haar dringend eens voorstellen), inruilen voor een Ilse denk ik.

En nu ga ik verder dingen bedenken die ik kan uitsnijden voor op t-shirts en dergelijken. U bent gewaarschuwd. (Foto’s met dank aan de geweldige Kir)

2

Ongelofelijk maar waar: Het Vriendje houdt het al twee jaar met mij uit. Twee volle jaren.

En hij brengt me regelmatig nog zo hard aan het lachen dat ik bijna stik in mijn eten, net als op die eerste date…

Aaaah…

Liefde.

Remedies London Virus

Saskia en Sander zijn besmet met het London Virus. Geen pretje. Absoluut niet. Saskia riep dan ook haar lezers via haar blog op om een remedie te bedenken tegen dit verschrikkelijke virus. Ik heb in het verleden mensen al horen klagen hierover, maar hier en daar heb ik gelukkig ook een oplossing gehoord.

Een van de remedies zou te vinden zijn in Nothing Hill, meer bepaald op Portobello Road. Paulo Coelho heeft er ooit zelfs een boek over geschreven. Hij vertelde het verhaal over een meisje die al snel de heks van Portobello Road genoemd werd. Blijkbaar loopt ze daar nu nog steeds rond, alleen is ze wat mensenschuw geworden. Ze verbergt zich in een van de vele winkeltjes in die straat. Dus je zal moeten zoeken in de vintage boutiques, de schitterende kledingwinkels, de winkeltjes waar kunstenaars hun schilderijen verkopen, dat ene winkeltje waar ze overheerlijke cupcakes verkopen. Het kan ook zijn dat ze zich voordoet als een van de verkopers van de marktkraampjes die je daar zal zien of als een dienster in dat ene restaurantje waar ze alleen maar biologisch geteeld voedsel serveren, inclusief zalige pizza’s. Het kan wel even duren voor je haar vindt, want Portobello Road is een vrij lange straat en er is zoveel te zien. Eens je ze vindt, zal ze je meenemen naar haar tempel, zo wordt gezegd en daar zal ze een speciale thee voor jullie brouwen. Deze thee zal jullie genezen van het London Virus, want zo gaat dat nu eenmaal met speciale thee. Je moet daar altijd zo erg van plassen dat je gewoon alle virussen die je in je lijf hebt mee uitplast. Logisch.

Als jullie intussen al terug voet op Belgische bodem hebben gezet en nog steeds met dat virus zitten, dan zit er nog maar een ding op. Het is een eeuwenoude remedie. Het zit namelijk zo dat het London Virus eigenlijk alleen maar Brits piskesbier gewend is. Daar kan het tegen. Het Bier Virus zit niet in dat piskesbier. Maar als je een iets zwaarder Belgisch bier drinkt, waar dit Bier Virus wel in zit, en dat zijn werking laat doen, dan ben je binnen de vierentwintig uur verlost van het London Virus.

En hierbij nodig ik jullie uit in de bierstad bij uitstek namelijk Leuven. Ik wil gerust met jullie iets gaan drinken. Stella Artois kan al een beetje helpen, hoewel stevigere bieren meer effect hebben. Alleen zit het zo dat ik zelf geen bier drink dus het is goed mogelijk dat jullie mij dan besmetten. Uiteraard zou dat betekennen dat ik dan op zoek moet gaan naar de heks van Portobello Road. Iets anders zit er dan helemaal niet op, vrees ik.

In ieder geval wens ik jullie veel beterschap.

Zondagochtend bezigheden

Wat is er leuker op zondagochtend dan cupcakes maken? Uitslapen, ja, maar dat lukt me nooit al te best. Dus… Chocoladecupcakes gevuld met aardbeiconfituur en afgewerkt met botercreme. Het was de eerste keer dat ik chocoladecupcakes maakte, de eerste keer dat ik cupcakes opvulde met iets en de eerste keer dat ik er botercreme op spoot. Een spuitzak is toch wel iets leuks om mee te spelen. Mwahaha.

Het resultaat mag gezien worden, maar hoewel ze er ontzettend leuk uitzien ben ik er nog niet helemaal uit of ik ze wel lekker vind. Die botercreme is mierzoet, zelfs naar mijn zoetekauw-normen. Gelukkig heb ik maar de helft zo versierd en de andere helft heb ik gewoon gelaten.