Deze kleine duivel ontdekte ik tussen de boodschappen die Het Vriendje vandaag heeft gedaan. Een maand en twee weken geen choco meer gegeten. Niks. Nada. Rien du tout. En nu dit. Choco. Goeie choco zelfs. Onder mijn dak. Op mijn tafel. Vlak binnen handbereik.
Ik ga Het Vriendje even stampen. Of zo. Mij zo in verleiding brengen. Grrr…
Ik vind Het Vriendje tijdelijk niet meer leuk. Zo tot ongeveer de 8ste januari nog. Nee, nee, geen trouble in paradise. Hij is nog altijd lief en schattig en groot en grappig en zo. Maar hij heeft vakantie. Tot 8 januari. En dat sinds 7 december. Een volle maand vakantie. Betaald en al. Hij is net als ik twee weken naar Denemarken geweest en begin november hadden we allebei nog een weekje verlof. Toch had hij nog tienduizend dagen verlof staan en ik niet. Sja. De voordelen van aan een grote universiteit werken, zeker?
Dus momenteel vind ik Het Vriendje even niet leuk. Vooral niet als ik het ‘s ochtends om kwart voor acht de deur uitsluip en hem nog hoor snurken in ons warme bed. En al helemaal niet als ik zeiknat op kantoor aankom en weet dat hij nog altijd aan het snurken is in dat warme bed en ik daar ook eigenlijk nog héél graag, droog, zou willen liggen.
Nee, ik vind Het Vriendje even niet leuk. Nee. Maar wel nog altijd lief en schattig en groot en grappig. En zo.
De afgelopen weken las ik verschillende interessante blogberichten over mensen die minder materiele zaken willen in hun leven. Consuminderen, zoals dat mooi heet. Het lijkt een nieuwe soort van trend te zijn en hoe meer ik er over lees, hoe meer ik me bedenk “maar dat doe ik al zo lang”. Mijn ouders vroegen me vroeger altijd als ik iets wou kopen met mijn zuurverdiende spaarcentjes: “Heb je dat echt wel nodig?” en dat is serieus blijven plakken. Soms is dat goed. Soms niet. Want dan sta je bijvoorbeeld anderhalfuur in een schoenenwinkel rond te draaien met de vraag of je die mooie laarzen nu moet kopen of niet.
Pas op, ik ben nog altijd een echte hamster als het op hobbyspullen aankomt. Dat geef ik grif toe. Maar naast hobbyspullen, koop ik eigenlijk vrij weinig spullen. Eten. Ja. Dat is levensnoodzakelijk. En boeken op mijn teergeliefde Kindle. Daar stopt het zo’n beetje. Alleen gaat het nog niet zo ver dat ik voor de komende kerstperiode geen cadeautjes vroeg. Ik krijg te graag cadeautjes, vrees ik. :s
Enniewees, de interessante artikels op een rijtje voor jullie:
Lilith schreef een artikel voor De Standaard over hoe zij haar leven veranderde de afgelopen maanden door minder te consumeren. Ik ben zeer benieuwd hoe ze het gaat verder doen zo met een baby op komst. Eigenlijk dacht ik altijd dat baby’s/kinderen duur waren, maar toen ik die reacties op dit blogbericht las, leek het al bij al wel mee te vallen.
Vriendin N. is al een hele tijd aan het consuminderen. Ze organiseert ook kledingruilen in het Leuvense en verwijst in dit artikel op haar blog naar het Weggeefwinkeltje in Leuven. Het concept is eenvoudig. De spullen die je niet meer nodig hebt, maar die iemand anders nog wel blij zouden kunnen maken, kunnen naar dit winkeltje worden gebracht. Tussen 17 en 24 december kan iedereen er een cadeautje gaan uitkiezen. Zeker de moeite waard om eens te checken.
En dan is er nog Geraldine van Het Leuvens Stiksel die samen met haar gezin gaat consuminderen. Ze gaat een groots avontuur tegemoet en maakte hier dan ook een nieuwe blog voor aan, zodat we alles op de voet kunnen volgen. Haar eerste blogpost is in ieder geval al de moeite waard: leuk geschreven en het geeft een goed beeld van hoe zij en haar man bij deze keuze zijn uitgekomen.
“Kathleen, naai jij eigenlijk nog?” hoor ik jullie denken. Er verschijnen hier tegenwoordig veel berichten over allerhande onderwerpen gaande van schoenen tot het afzweren van choco, maar naaien? Daarover wordt precies in alle talen gezwegen. Ja, het naaien staat hier op een zeer laag pitje. Ik naai voor mijn shop, maar dat is het ook. Er ligt nog een hemd voor Het Vriendje te wachten op een paar knoopsgaten en knopen en die zullen er ooit wel eens aan komen. Er ligt hier ook nog ergens een hemdje voor mezelf dat half in elkaar is gedriegd, maar in dat hemdje ben ik de interesse ook weeral in verloren. Zo gaat dat soms bij mij. Sommige periodes kan ik uren aan een stuk naaien alsof het niets is. Andere periodes lukt het me niet om langer dan vijf minuten achter mijn naaimachine te zitten. Tijdens die periode pieken andere interesses dan weer. Schrijven bijvoorbeeld, moest jullie dat nog niet zijn opgevallen.
Maar dus, gisteren kroop ik toch heel even achter mijn masjien. Ik kwam tijdens het uitmesten van mijn kast een bruin gileteke… cardigan… ding tegen. Ik kocht het jaren geleden in de H&M en na een week dragen zat er in de linkermouw al een gat. Het gat werd hersteld, scheurde terug open, werd terug hersteld, scheurde opnieuw open en toen gaf ik het op en droeg ik het onding gewoon met gat. Nah!
Het ding met giletekes is dat ik die meestal draag met opgestroopte mouwen, dus dat gat verdween ergens in een plooi. Of dat hoopte ik alleszins. Het werd hier en daar wel eens opgemerkt en om eerlijk te zijn, die gilet lag meer in mijn kast omwille van dat gat dan dat ik hem aan deed. Maar toen kwam de vraag tijdens het uitmesten van de kleerkast: weggooien of toch maar bijhouden? Laat ik eerlijk zijn, ik heb vrij weinig kleren. Ik vermoed dat Het Vriendje meer kleren heeft. Ieder kledingstuk werd dus tijdens het uitmesten van de kleerkast zwaar bestudeerd en ook bekeken vanuit het standpunt: “Kan ik hier nog iets van maken?”. En jawel, van die bruine gilet kon ik inderdaad nog iets maken.
De mouwen werden ingekort. Boordstofje er af, stuk van de mouw er af geknipt, boordstof aan nieuwe rand van de mouw, stik stik stik met de overlock. Tien minuten later: done and done. Maar geef nu eerlijk toe, u ziet op een blog toch veel liever kleurrijke kinderkleedjes en prachtige tassen dan een gileteke waarvan de mouwen zijn ingekort, toch? Dat dacht ik ook al, ja. 
