Het begon allemaal met mijn regenboogvulpen een paar jaar geleden. Heel lang was het mijn enige vulpen, maar dan kom je andere kleuren inkt en andere merken van vulpennen tegen die je wel eens wil uitproberen. Voor je het goed en wel doorhebt, heb je een kleine collectie vulpennen en inkten. Oepsie.

En hoewel ik me had voorgenomen om er niet te zot in te gaan, komt er van tijd tot tijd nog wel een keer een pen of een flesje inkt bij. Zo gaat dat dan. Gebruik ik alle pennen even vaak? Absoluut niet. Heb ik mijn favorieten? Yup. Wissel ik geregeld? Dat wel. Het merk van de regenboogpen, TWSBI, blijft één van mijn favorieten. Het vulsysteem is zo eenvoudig dat je makkelijk inkt kan wisselen. Zelf heb ik een voorkeur voor extra fijne punten en die van TWSBI vind ik enorm fijn om mee te schrijven.

Dus toen ik een nieuwe pen van TWSBI zag verschijnen, toen we net in Denemarken waren, wilde ik er in eerste instantie niet teveel aandacht aan besteden. Maar ze was zo mooi roze en brons en had een heerlijke naam: Pink Lemonade. Ik kreeg haar niet uit mijn hoofd. Zo gaat dat dan met pennen. Sja. Uiteindelijk bestelde ik de pen op de voorlaatste dag van onze reis en dan zou ze op de dag dat we terug aankwamen in België in de Bbox automaat vlakbij één van de plaatselijke supermarkten zitten. Ideaal!

Alleen kreeg ik een verontrustend mailtje op de terugweg naar huis. In het mailtje van Bpost stond niet meer het adres van de plaatselijke Bbox. Nope. Het adres van de Louis Delhaize op de luchthaven stond er in het groot vermeld. Say what now?! In de app van Bpost kon ik geen nieuw postpunt kiezen, dus ik hoopte dat het een foutje was. Waarom zou Bpost opteren om het pakje naar een postpunt op de luchthaven te sturen terwijl er hier op een paar honderd meter nog tal van postpunten én een postkantoor zijn?!

Maar enkele dagen later kreeg ik dan toch bevestiging: het pakje lag op me te wachten in de Louis Delhaize op de luchthaven. Jawel. Het spreekt voor zich dat ik eens serieus gevloekt heb. Zoals je hier in de zijkolom kan lezen, woon ik tussen Leuven en Brussel. De luchthaven is niet super ver, maar ook niet twee straten verder. Met de auto het pakje ophalen, was te absurd voor woorden, vooral omwille van parking. Dus bekeek ik de andere opties: bus of fiets. Beide zijn perfect doenbaar, maar je verliest er wel wat tijd door. In plaats van de vijf minuten wandelen naar een postpunt in de buurt, zou het sowieso meer dan een uur van mijn tijd kosten. Zucht.

Uiteindelijk hakte ik vorige week zaterdagochtend de knoop door: ik zou met mijn stalen ros naar de luchthaven bollen om mijn pakje op te halen. Dat bleek eigenlijk zeer vlot te gaan. Vanaf de fietssnelweg tussen Leuven en Brussel wordt de luchthaven zeer vlot aangeduid en vind je heel makkelijk je weg tot de terminal. Het duurde even voor ik de fietsenstalling had gevonden, maar zelfs dat viel uiteindelijk wel mee. Ik zocht mijn weg door de aankomsthal en vond uiteindelijk de Louis Delhaize. Daar moest iemand het pakje even zoeken, maar uiteindelijk had ik het in mijn handen en kon ik terug naar huis! Hoera! Mission accomplished!

En ja, het was keihard de moeite om 15km (7,5km heen en dan 7,5km terug) te fietsen voor een pen. Ja. Ze is prachtig. Ik weet nog niet exact welke inkt ik erin ga doen, maar de combinatie roze met brons is echt zo mooi.

Plus ik ontdekte dat de luchthaven perfect toegankelijk is met de fiets en dat is misschien wel gevaarlijk om te weten. Think of all the possibilities: vrijdagnamiddag op je fiets springen en een avondvlucht nemen richting… ergens… om dan zondagavond (of maandagochtend) terug te keren.

Ik moet eerlijk toegeven dat het al twaalf jaar geleden is dat ik nog met het vliegtuig heb gereisd en ik voel me al schuldig als ik denk over reizen met het vliegtuig, want het milieu en het klimaat en zo. Maar toch kriebelt het. Je wil niet weten hoe vaak ik de afgelopen jaren vluchten naar Reykjavik heb gecheckt. In plaats van een paar dagen Oostende, een paar dagen Reykjavik, ik zie dat helemaal zitten!

Deze fietstocht deed me ook beseffen hoe belangrijk micro-avonturen zijn. Heb ik gebaald dat ik helemaal naar de luchthaven moest om dat pakje op te halen? Tuurlijk. Vond ik het een verspilling van mijn kostbare tijd én mijn rustige ochtend? Zijt er maar zeker van. Heb ik genoten van mijn fietstocht? Met volle teugen.

Ik had het heel moeilijk met terug te gaan werken na twee weken Denemarken. Het idee om terug in een routine terecht te komen van eten, werken, zorgen, slapen, drukke weekends met weinig tijd voor mezelf, maakte mij lichtjes depressief. Deze fietstocht was ideaal om de routine waarin ik deze werkweek al terecht was gekomen, terug even te doorbreken. Dus ja, wandelingen, uitstappen naar plekken waar ik nog niet ben geweest, fietstochten langs Vlaamsche wegen, spontaan afspreken met fijne mensen,… Of weet je, naar de luchthaven fietsen, daar een vliegtuig opstappen en even een lang weekend weg zijn, daar moet ik wat vaker voor openstaan.

Dus ja, ik heb een nieuwe pen. Yup. Intussen zit er een klein beetje Diamine Lady Grey in, maar ik ben mijn ogen aan het open houden voor een roze inkt. Roze pen, roze inkt, het is maar logisch, toch?

Voor mijn verjaardag in juli kreeg ik van Het Vriendje een Camp Snap camera. Enkele jaren geleden waren die camera’s een serieuze hype en kreeg ik er te pas en te onpas reclame voor op Instagram. Het intrigeerde me wel: een digitale camera zonder schermpje én waar direct een filter op de foto’s werd toegepast. Dus zette ik het op mijn Lijstjestijd voor moest iemand mij zo’n fototoestel kado willen doen.

Eerlijk is eerlijk, ik was het bestaan van die camera’s uit volledig uit het oog verloren. Dus een exemplaar krijgen voor mijn verjaardag was een aangename verrassing. Het kriebelde sowieso al langer om wat vaker foto’s te nemen met een écht fototoestel en niet alleen met de camera op mijn telefoon. Vandaar dat het ook werd ‘50 foto’s trekken met een fototoestel’ werd opgenomen in mijn 2026 Bingo.

Mijn eerste uitje met de Camp Snap werd Etappe 5 van de Streek GR Hageland met de zus. Het Vriendje was zo slim geweest om ook een klein schoudertasje te geven waar het toestel perfect in past en dat droeg ik heel de wandeling zodat ik niet eerst in mijn rugzak moest graven achter de camera. Dat bleek ideaal te zijn. Die hele wandeling nam ik geen enkele foto met het fototoestel op mijn telefoon. Enkel de Camp Snap werd gebruikt.

En de allereerste foto die ik nam met die camera was meteen een klein applausje waard, al zeg ik het zelf. Het lijkt wel een klein schilderijtje van een idyllisch landschap. De filter gaf het meteen een warme gloed en sja, ik was verkocht. Uiteraard.

Ik merkte tussen de andere foto’s dat er af en toe ook héél donkere foto’s tussen zitten. Heel veel hangt af van hoe het licht is op het moment dat je de foto neemt. Is de zon zeer aanwezig? Dan is de kans dat je beeld een warme, retrogloed krijgt zeer reëel. Is het wat bewolkt? Dan bestaat de kans dat je foto onderbelicht is. Niets dat verholpen kan worden als je je foto’s inlaadt op je telefoon of computer natuurlijk.

De Camp Snap ging ook twee weken mee naar Denemarken en als ik nog niet overtuigd was van de magie van deze kleine digitale camera, dan gebeurde dat toen wel. De warme gloed die de filter toevoegt, geeft het gevoel alsof je naar oudere vakantiefoto’s kijkt.

En doordat je door een zoeker moet kijken om je beeld te schieten, ga je minder nauwkeurig te werk, waardoor er soms al eens verrassende beelden uitkomen. Plus het beeld dat wordt genomen is breder dan wat je ziet door de zoeker, waardoor er al een keer iemand extra op staat waarvan je niet wist dat je die mee had gefotografeerd. Ha!

Soit. Ik ben fan. Voorlopig heb ik de Camp Snap altijd op de eerste filter laten staan (er zijn er drie in totaal) en dat is helemaal ok voor mij. Ik vermoed dat ik deze kleine camera geregeld mee zal nemen op wandelingen en uitstapjes.

Mijn 2026 Bingo punt ‘50 foto’s trekken met een fototoestel’ mag ik alvast afvinken, want intussen staat de teller van de Camp Snap op meer dan 300. Ha! Goeie verjaardagskado.

Er werd een korte pauze genomen van de Streek GR in juni omdat er even moest gefocust worden op examens en aanverwanten, maar zaterdag 5 juli stond aangeduid in zowel de kalender van mijn zus als de mijne voor etappe 4. Deze etappe zou ons vanuit Zoutleeuw naar Kortenaken brengen, goed voor zo’n 20km.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet altijd even goed voorbereid aan deze wandelingen begin en dan heb ik het vooral over ‘hoe geraken we bij het beginpunt’ en ‘hoe geraken we terug thuis’. De zus is iemand die zulke zaken graag uitzoekt, dus ik volg dan braaf. We hadden afgesproken in Leuven station om van daaruit naar Tienen te gaan (ik dacht dat we naar Sint-Truiden zouden gaan). Ergens tijdens onze reis met het openbaar vervoer liep het even mis, waardoor we een uur later aan onze wandeling begonnen. Maar dat uurtje wachten werd goed gebruikt om bij te praten.

De vierde etappe van deze Streek GR begon in het natuurdomein Het Vinne. Ik ben zelf niet zo’n vogelspotter, maar blijkbaar zou het een paradijs zijn voor heel wat vogelspotters. Er is een groot meer en ongetwijfeld kan je daar heel wat watervogels spotten. Wij waren vooral heel blij dat we er een aantal picknickbanken vonden én een wc. Amaai. Ook de kans om onze drinkbussen bij te vullen, lieten we niet liggen. Het was nogal gek om na een tweetal kilometer meteen al te pauzeren, maar kijk, de magen knorden en de blazen moesten geledigd worden.

Daarna konden we écht beginnen aan de wandeling. Die bracht ons langs heel wat veldwegen en tussen kilometers fruitbomen. Ik vermoed dat deze route zeer geliefd is tijdens het bloesemseizoen. Nu was het vooral bakken en braden in de volle zon. Heel af en toe was er gelukkig een stukje met wat bomen, maar die waren toch serieus in de minderheid.

Zowel de zus als ikzelf merkten dat het wandelen ons niet zo goed afging als anders. We vermoedden dat het kwam door de hittegolf van de week voordien. Ja, we hadden een week kunnen bekomen en hoewel ik me toch terug al wat minder uitgeput voelde (wat was me dat die eerste dagen toen het terug normale temperaturen waren?!), was het lijf er toch nog niet helemaal. Tegen kilometer 12 ging het dus al moeizamer dan dat het anders ging, maar we hielden de pas er stevig in.

Ex-collega B. is dezelfde Streek GR aan het doen. Wanneer hij een etappe heeft gedaan, krijg ik een korte update over de etappe in kwestie en over deze etappe had hij gezegd dat het mooi was, maar dat er geen enkel café of stopplaats was. Dat bleek dus ook het geval te zijn. De zitbanken waren zeer schaars, dus zelfs een korte rustpauze van tien minuten zat er niet echt in.

Maar er was één grote drijfveer. Of misschien twee. In een niet zo ver verleden (het jaar onzes heeren 2016) hebben wij een bod uitgebracht op een huis in Kortenaken. Yup. Een huis vrijwel in the middle of nowhere, maar het is een huis waar wij het nog regelmatig over hebben. Dat huis lag nét niet op onze wandelroute, maar door een eerdere afslag te nemen, wandelden de zus en ik er zo langs. Het was vreemd om dat huis te zien, want het was voor een deel verbouwd geweest. Langs de andere kant deed het me wel beseffen dat ik toch liever woon waar ik nu woon: winkels vlakbij, een aantal bushaltes en treinstation op wandelafstand, mijn woon-werkverkeer van de volle zeven minuten,… Hadden we daar gewoond dan had ik alles met de auto moeten doen. Alles. Dat was ik ongetwijfeld ook beu geweest na een paar jaar.

Soit. Nadat we het huis hadden gezien, vonden we een bank om even te bekomen. De zus checkte de uren van de bus terug naar Tienen en dat zorgde voor het duwtje in de rug om de laatste paar kilometers af te leggen. Dat ging puur op doorzettingsvermogen. De voeten voelden ok, de beentjes wilden nog meer, maar het was puur mentaal. De warmte hielp niet echt, maar het was vooral het koppeke dat moeilijk deed.

Maar er was dus nog een drijfveer: een supermarkt in centrum Kortenaken. We hadden nog wat tijd voor de bus richting Tienen zou komen, dus sprongen we de supermarkt binnen. Airco! Lucht! IJskoude sportdrank! Ik ben geen sportdrankdrinker, maar ik vermoed dat dat flesje Aquarius de reden is waarom ik mij aan het einde van de dag nog redelijk voelde.

En ge moogt drie keer raden wie er zich probeerde keigoed in te smeren en er toch nog steeds in slaagde om te verbranden? Ik. Uiteraard. Mijn kuiten en de binnenkant van mijn knieën zien knalrood. Hoe ik er altijd in slaag te verbranden op de vreemdste plekken, ik weet het niet. Zucht.

Nu bedenk ik mij: heb ik eigenlijk over etappe 3 geschreven? Nee. Oh well.