Gebeurd

Afscheid van de tienduizend stappen

Kathleen op wandel

Toen ik vorig jaar begon te fitnessen, besloot ik ook terug een Fitbit te dragen. Ik wilde geen complexe fitnesstracker, gewoon eentje die vooral mijn slaap en mijn stappen kon bijhouden. Hoewel ik eerder al zo’n fitnesstracker had gehad en nooit echt streefde naar de tienduizend stappen, begon ik daar nu wel iedere dag naartoe te werken.

En goed, sommige weken kwam dat er op neer dat ik twee dagen door omstandigheden heel veel wandelde bv. omdat ik een lange wandeling maakte in goed gezelschap of op een fitnessdag (mijn fitnessroutine eindig ik steevast met tien minuutjes lopen op de loopband) nog allerlei boodschappen moest doen op wandelafstand (naar de bib, naar de supermarkt,…). Daardoor kon ik dan op de andere dagen wat minder wandelen. De meeste dagen ging ik dus niet voor tienduizend stappen kost wat kost, maar ging ik op weekbasis van zeventigduizend stappen en dat werkte vrij goed voor mij.

Maar sinds kort zit ik terug wat vaker op mijn stalen ros. Het begon eerder toevallig met een afspraak bij een kinesist een dorp verder en een coworkdate met een bevriende zelfstandige in een aangrenzende gemeente. Laten we eerlijk zijn: ik ben geen held met de auto. Alles behalve zelfs. Dus als ik maar een paar kilometers verder moet, dan zal ik eerder voor de fiets kiezen, zelfs al zit er een stevige heuvel tussen mij en mijn coworkdate (amaai mijn kuiten).

Toen ik onlangs op één van de weinige zonnige dagen die we tot nu toe hebben gehad dit jaar, naar de oogarts trok met de fiets, kriebelde het. Het kriebelde om meer te fietsen. Het was mijn langste rit in lange tijd. Acht kilometer heen en uiteraard moest ik die acht kilometer ook terug. Ik genoot met volle teugen ook al werd ik door ongeveer iedere andere tweewieler op de fietssnelweg voorgestoken. Er is nog wat werk aan de conditie en mijn stalen ros is niet elektrisch.

Het idee begon te groeien om in plaats van een avondwandeling een keer een avondritje te doen. Het weer en mijn planning hebben het nog niet echt toegelaten, maar het kriebelt. Het kriebelt om met de fiets de omgeving verder te ontdekken. Inclusief die drommelse heuvels die hier en daar de kop opsteken. Het voordeel is dat ik vlak bij een fietssnelweg woon en dat biedt mogelijkheden. Veel mogelijkheden.

Alleen telt de Fitbit het fietsen niet als stappen. Uiteraard. Fietsen en stappen, da’s namelijk niet hetzelfde. Ah nee. Daardoor zou ik dus afscheid moeten nemen van mijn tienduizend stappen. En dat wringt een beetje, moet ik toegeven. Langs de andere kant kan ik mij bijvoorbeeld wel beginnen richten op actieve minuten iedere dag. Tienduizend stappen komt overeen met honderd minuten wandelen bij mij. Uiteindelijk is het het stappen op zich niet dat belangrijk is, maar het feit dat je actief bent, toch? Toch?!

Maar ik zal ze missen, mijn tienduizend stappen per dag. Nu nog goed weer en ik kan eindelijk eens een deftige avondrit maken, want boy oh boy… Wat is me dat allemaal met al die regen?

Gebeurd

Hoe Strava mijn Instagram vervangt

Hoe Strava mijn Instagram vervangt

Begin maart zei ik vaarwel aan Instagram. De app werd van mijn telefoon gegooid in eerste instantie om tijdens mijn sabbatmaand niet afgeleid te raken, om geen fomo te krijgen en ook wel een beetje omdat ik mijn kop in het zand wilde steken als het aankwam op wereldnieuws. Na maart heb ik de app niet opnieuw geïnstalleerd en dat wil ik precies wel zo houden.

Alleen heb ik het altijd leuk gevonden om foto’s te delen. Het liefst van al de meest random foto’s van zaken die je doorheen de dag tegenkomt. Een kat die heerlijk in het zonnetje ligt te soezen. Een grappig patroon in de straatstenen of in de wolken. Een mevrouw met een rode jas die met een grote wolfshond door het bos wandelt. Dat is het aspect van Instagram dat ik altijd zo fijn heb gevonden: je krijgt een kleine glimps van hoe andere mensen naar de wereld kijken.

En ja, technisch gezien kan ik zulke beelden nog steeds delen via de website van Instagram of via een externe service. Zo doe ik het voor mijn professionele account. Maar om de één of andere reden voelt dat toch niet helemaal hetzelfde.

Toen er onlangs in mijn nabije omgeving steeds vaker en vaker Strava werd vermeld, heb ik het uiteindelijk geïnstalleerd. Ik dacht altijd dat het een app was voor extreem sportieve mensen. Je weet wel, mensen die trainen om een marathon te lopen en zo. Niet mensen zoals mij die vooral wandelen en al eens terug te vinden zijn in de plaatselijke fitness. Mispoes, zo blijkt. Je kan er gewoon wandelingen en fietstochtjes tracken.

Dus installeerde ik de app en verzamelde er een whopping acht volgers. Acht mensen die ik ken: Het Vriendje, familie, ex-collega’s,… En wat blijkt? Er is niets leuker dan een wandeling te maken, random foto’s te schieten en die te delen met die acht mensen.

Die acht mensen geven al een keer een kudo (een Strava like), maar that’s it. Er zijn geen verwachtingen naar likes toe, je moet niet om de zoveel tijd posten om het algoritme gelukkig te houden en iedereen krijgt gewoon al je activiteiten in chronologische volgorde te zien. Jouw feed bestaat uit activiteiten van anderen in chronologische volgorde. And that’s it. Meer moet dat niet zijn.

Strava is momenteel wat Instagram voor mij was in de beginjaren. Ik deel er enkel foto’s die ik maak tijdens wandelingen, maar het is toch tijdens die wandelingen dat ik de boeiendste foto’s maak. Het doet deugd om daar even mijn ding te kunnen doen en wandelen deed ik toch al.

Gebeurd

Roodkapje en de bange wolf

Roodkapje en de bange wolf

We hebben hier ten huize Verbeelding een uitslaapregeling. Normaal gezien mag ik op zaterdag wat langer in mijn bed blijven stinken. Het Vriendje staat dan samen met Het Meneertje op en brengt zoonlief dan naar zijn hobby. Zondagochtend entertain ik zoonlief en mag Het Vriendje wat langer blijven ronken.

Maar vandaag trok Het Vriendje naar het Gentse om daar deel te nemen aan de Strong Viking. Iets met lopen, parcours en modder. Veel modder. Dus rolde ik deze ochtend wat vroeger dan op andere zaterdagen uit mijn bed. Ik blijf hopen dat zoonlief ooit besluit dat halfzeven à zeven uur NIET het ideale uur is om op te staan in het weekend, maar voorlopig is dat zijn uur. Het maakt niet uit of het een schooldag, weekend of een vakantiedag is. Halfzeven à zeven uur worden wij gewekt door onze menselijke wekker. Mijn wraak zal zoet zijn, eens hij tiener is. MARK. MY. WORDS.

Soit. Ik had besloten van het uurtje tijdens zijn hobby gebruik te maken om even te gaan wandelen in het bos. Het weerbericht voorspeelde (weer) regen tegen de namiddag en avond en ik had niet bepaald zin in de zoveelste doorweekte avondwandeling. Een ochtendwandeling door het bos dus. Strak plan. Zoonlief werd gedropt en ik wandelde verder naar de plaatselijke groene long.

Ik wandelde steeds dieper en dieper het bos in, tot ik in de verte een rode vlek zag. Een oudere dame met een felrode jas. Naast haar liep haar trouwe viervoeter, een hond waar je makkelijk op kon paardrijden. “Ha! Daar lopen Roodkapje en de wolf!” bedacht ik me terwijl ik een foto maakte van hen. Ze bleven staan terwijl ik dichter en dichter bij kwam. Toen ik ze voorbij stak op de modderige bosweg, begroette ik de vrouw vriendelijk en zij wenste me ook een goedemorgen.

“Kijk, niets om bang voor te zijn,” hoorde ik haar tegen de grote hond zeggen die naast haar stond. Ik keek even achter me en zag het dier met grote ogen naar me kijken, de oren helemaal gespitst. Ze bleven nog even staan terwijl ik verder wandelde en niet probeerde uit te schuiven in de modder. Deze Roodkapje had duidelijk geen boze wolf, maar een bange wolf aan de lijn. Ha!

Pin It on Pinterest