Gemaakt

Spelen met Firefly

Katten met zonnebrillen

Het is nogal moeilijk om naast AI te kijken tegenwoordig. Het is constant in het nieuws en als grafisch vormgeefster is het natuurlijk ook de vraag hoe ik artificiële intelligentie binnen mijn werk kan gebruiken. Dat wil dus zeggen dat er af en toe geprutst moet worden.

Adobe heeft een generatieve AI waarmee je beelden kan genereren, Firefly voor de vrienden. Dus op een druilerige woensdagmiddag gingen zoonlief en ik samen aan de slag. Hij weet ondertussen wat ChatGPT is, want we vragen er regelmatig een keertje iets aan. Ik vind het belangrijk dat hij weet wat het is, wat het doet en hoe je het kan gebruiken. Hij gaat opgroeien met AI. Vandaar dat ik hem wilde betrekken bij het genereren van beelden.

Het is eigenlijk echt zot hoe je op een paar tellen een beeld hebt dat helemaal aansluit bij je omschrijving. In no time hadden we twee katten met een zonnebril die aan het ronddobberen waren in een zwembad. Of een schattige kitten die aan het spelen was met een bolletje wol. Of een groep ruimtekatten die rondliepen in een met neon verlichtte ruimte. Valt het op dat zoonlief gek is op katten?

En ja, dat is best wel eng. Een beeld zoals dat hierboven, daar zou je als illustrator uren en uren en uren aan bezig zijn. Al naar gelang de prompt en de stijl die we kozen, was het resultaat beter. Sommige van de geeuwende katten die we genereerden hadden bijvoorbeeld zes hoektanden bovenaan. Sja. Zulke details zullen ongetwijfeld de komende maanden en jaren wel verbeteren. De lat van zoonlief lag uiteraard niet al te hoog. Hij vond het vooral geweldig om al die ideeën in zijn hoofd tot leven te zien komen op het computerscherm voor zijn neus.

Plus dit is ‘maar’ Firefly, met Dall-e of Midjourney kan je precies nog veel zottere beelden genereren. Het is echt zot.

Terwijl we daar de ene na de andere kattengerelateerde prompt loslieten op Firefly (en die ene paashaasprompt), bedacht ik me dat dit wel héél interessant is voor deze blog. Het gebeurt regelmatig dat ik over iets wil schrijven en geen begeleidende afbeelding heb bij het artikel. Niet dat dat persé moet, maar het is iets wat ik wel fijn vind. Dus nu kan ik een afbeelding laten genereren als ik niet meteen een foto vind. Ideaal.

Gelezen

The Improbable Meet-Cute

Na The Very Secret Society of Irregular Witches ging ik op zoek naar mijn volgende boek. Er waren verschillende kanshebbers, maar doordat er weer een verkoudheid te kop opstak, wou ik iets kort lezen. Iets waar ik niet teveel bij moest nadenken.

Zo kwam ik terecht bij The Improbable Meet-Cute serie. Als ik het goed begrijp uit de Acknowledgements van de auteurs die ik las, heeft Amazon de opdracht gegeven aan zes auteurs om een rom-com kortverhaal te schrijven. Deze zes verhalen hebben ze dan gebundeld in een reeks die ze nu aan het promoten zijn voor Valentijn.

En er zaten een aantal interessante namen tussen. Uiteindelijk besloot ik drie verhalen uit de reeks te lezen van drie auteurs waarvan ik eerder al boeken had gelezen.


 

Het eerste verhaal dat ik las was The Exception to the Rule van Christina Lauren. Eén student mailt per ongeluk een andere student en jaren later mailen ze elkaar nog altijd op dezelfde dag: Valentijnsdag. Dit verhaal viel bijzonder goed in de smaak omdat de eerste helft een briefroman is. Je leest de mails die heen en weer worden gestuurd. Het schrijversduo Christina Lauren weet je aandacht heel goed vast te houden, zowel in dit kortverhaal, maar ook in hun langere boeken. Je weet perfect hoe het allemaal gaat eindigen en toch kan je het boek niet opzij leggen. Ja, ze kunnen er wat van, die twee.

Daarna las ik Worst Wingman Ever van Abby Jimenez. Ook hier is er een klein beetje een briefromanaspect. De twee hoofdpersonages communiceren namelijk via papiertjes die worden achtergelaten bij de auto van één van de hoofdpersonages. De band van haar auto staat namelijk nogal plat en uiteraard wordt dit gespot door het mannelijke hoofdpersonage. Maar er is veel meer diepgang aan dit verhaal, dan de andere twee verhalen die ik las in deze serie. Er is een ietwat triestige ondertoon omdat Holly palliatieve verpleegkundige is en afscheid moet nemen van haar grootmoeder. Dat werd eigenlijk wel mooi in beeld gebracht in zo’n kort verhaal. Straf wat sommige auteurs kunnen met weinig woorden.

En als laatste las ik With Any Luck van Ashley Poston. Ashley Poston schreef één van mijn favoriete boeken van 2023 The Dead Romantics, dus de verwachtingen lagen redelijk hoog. Eerlijk is eerlijk. Maar dit verhaal was pure chaos. Het leek alsof we deze personages al moesten kennen, maar ik had eigenlijk geen idee wie ze waren. Doorheen het verhaal werden er andere personages genoemd oa. een prinses en nog wat anderen en ik begreep niet waarom die werden vermeld. Het zorgde voor verwarring.

Het ene verhaal was al wat beter dan het andere, maar algemeen gezien, vond ik het eigenlijk een hele fijne ervaring om eens kortverhalen te lezen. Een avondje lezen en done. Natuurlijk verlies je wat diepgang en leer je de personages nooit héél uitgebreid kennen, maar het heeft zo zijn charmes, zo’n kortverhaal.

Het deed me wat denken aan Vlaamse Filmpjes en ik blijf erbij dat er zoiets zou moeten bestaan als Vlaamse Filmpjes voor volwassenen. Ik weet eigenlijk niet of ik die hersenkronkel hier ooit heb gedeeld, maar Vlaamse Filmpjes, je weet wel, die kleine boekjes met korte verhalen voor kinderen, zijn eigenlijk ook een ideaal concept voor volwassenen. Vooral dan voor volwassenen die wel willen lezen, maar misschien niet veel tijd hebben of die gewoon geen goesting hebben om hun tanden te zetten in een dikker boek of die geen fictie meer hebben gelezen sinds ze school hebben verlaten of die gewoon geen vlotte lezers zijn. Genoeg doelgroepen die je daarmee kan bereiken, lijkt me.

Volgens mij heb ik iets met kleine boekjes, deze week. Kortverhalen, kakkerlakjes,… Ik zie een rode draad. 😅

Pro-tip: als je het aantal boeken voor je Goodreads Reading Challenge wil omhoog krikken, dan zijn die verhalen uit The Improbable Meet-Cute serie ideaal. Ze lezen lekker weg en ze staan allemaal apart op Goodreads. Dus ieder verhaal telt als een boek. Ha! Pro-tip en al. Zo heb ik deze maand al acht boeken gelezen. Goed begonnen en al.

Gebeurd #nospon

Kakkerlakjes in de post

Afgelopen vrijdag trokken we na school met zoonlief richting Leuven. Hij had de dag daarvoor een klein ongelukje gehad op school waardoor een beentje van zijn bril nogal de verkeerde richting uitging (understatement). Gelukkig hebben we een reservebril die hij ondertussen kon dragen, want de beste optiek voor kinderbrillen zit in Leuven en dat is dus niet om de hoek.

Nadat het beentje van de bril in twee tellen terug recht werd gezet, stonden we weer buiten. We passeerden Gobelijn even verderop in de Mechelsestraat en aangezien we volop Jommekes aan het lezen zijn met zoonlief, moest hij even lachen met de naam van die winkel. Toen viel onze eurocent dat de Jommekestrip die we aan het lezen waren, nummer 4, Purperen Pillen, bijna uit was.

Het toeval wil dat we een hele grote collectie van die Jommekes hebben gekregen. Ik denk dat 80% van de reeks er is, vooral de oudere titels, maar nummer 5 is er ééntje dat er niet bij zit (Het Vriendje wil ze in volgorde lezen, zucht). Dus gingen we binnen bij Gobelijn. Misschien maar goed dat we niet in Leuven zelf wonen of ik zou al mijn geld uitgeven in strip- en boekenwinkels. Jikes.

En niet alleen de strips trokken mijn aandacht, maar ook kleine, schattige boekjes ter grootte van een postkaart. Ze stonden ietsje verder in de winkel in een molen. Rond ieder thema was er een boekje: liefde & vriendschap, geboorte, beterschap, bedankt, troost,… De boekjes waren voorzien van de mooiste, kleurrijkste illustraties en in sommige boekjes stonden gedichten, in andere recepten, nog een ander een kortverhaal. De boekjes deden me kwam vormgeving wat denken aan Flowmagazine, maar dan een miniversie.

Achter de boekjes in de molen zat er iedere keer een briefomslag. Het was pas toen ik die omslagen zag dat mijn frank viel. En hij viel hard. Je kan die boekjes gewoon opsturen! Hoe zalig is dat?! In plaats van een beterschapskaartje kan je dus zo’n klein boekje sturen waardoor de zieke misschien even iets kan lezen. In plaats van een “innige deelneming” kaartje te sturen, kan je een boekje sturen met gedichten die een hart onder de riem steken als je zelf even geen woorden kan bedenken.

En het beste van al? De naam van die boekjes. Ze noemen “kakkerlakjes”. Hoe heerlijk is dat?! Soit. Ik ben fan. Ik ben fan van de boekjes zelf, ik ben fan van het concept, ik ben fan van het idee om meer te versturen via de post dan enkel een kaart en ik ben fan van de naam (uiteraard).

Volgens mij hebben er al heel wat van die kakkerlakjes mensen hun dag opgevrolijkt. Dat in tegenstelling tot hun kriebelige naamgenoten.

Pin It on Pinterest