Ik moet je waarschijnlijk niet uitleggen dat schermen en schermtijd een dingetje zijn met een zevenjarige (bijna achtjarige) in huis. Vooral nu het vakantie is, moeten we soms wat meer de teugels in handen nemen, anders zou er non-stop aan een scherm geplakt worden. Bij zoonlief gaat het dan langs de ene kant om gamen, maar langs de andere kant ook om content consumeren.

Aangezien hij niet graag alleen zit en dus niet de neiging heeft zich terug te trekken op zijn kamer (komt ongetwijfeld ooit nog wel), consumeert hij zijn schermcontent doorgaans in de woonkamer, bij ons in de buurt. Daarom hebben we een goed zicht op wat hij kijkt en waar hij mee bezig is. Er zijn periodes dat hij helemaal op kan gaan in een reeks op Netflix en andere periodes wil hij heel de tijd YouTubeKids kijken. Dat laatste probeer ik te beperken, want oh boy, wasmeda?!

Meestal kijkt hij op YouTubeKids video’s van mensen die Minecraft of Roblox spelen. Het grote probleem daarmee is dat die content creators hun adempauzes wegknippen. Daar waar je aan het einde van een zin even een korte adempauze neemt en er dus ook even een stilte valt, gaat het geratel bij hen gewoon door aan tweehonderd per uur. En dan zwijg ik nog over het feit dat die video’s vaak gewoon geen plot hebben. Aangezien zoonlief zijn content consumeert in de woonkamer horen wij dat dus ook en na een tijdje heb je er dan wel genoeg van, om het zacht uit te drukken.

Het lijkt me niet bepaald de beste content om te consumeren voor zo’n klein hoofdje dat al wat moe is. Dus probeer ik hier, niet geheel bewust, een 80-20 regel toe te passen. Twintig procent van de content die hij kijkt, mag van die plotloze content zonder adempauzes zijn. De andere tachtig procent heb ik toch graag dat hij iets meer kwaliteitsvolle content kijkt. Met plot. Met personages. Met ietsje meer diepgang. En adempauzes.

Zoonlief heeft een goede smaak als het aankomt op verhalen. Op Netflix weet hij altijd de beste reeksen eruit te halen die passen bij zijn leeftijd en aansluiten bij zijn interesses. Hij kijkt ook regelmatig reeksen die hij goed vond opnieuw. Zo zag ik hem onlangs opnieuw naar de Drakenprins kijken, een reeks die hij vorig jaar verslonden heeft. Je merkt dan dat hij er nieuwe dingen uit haalt of details opmerkt die hij daarvoor misschien niet gezien had.

En soms reiken wij hem zaken aan. Zo kijken we iedere weekavond naar Karrewiet of hij nu wil of niet. Nah. Hij zou die schermtijd graag willen gebruiken om andere zaken te kijken, maar nope. We kijken Karrewiet, no matter what.

Onlangs hadden we net Karrewiet gekeken en wilde zoonlief graag nog iets kijken. Ik klikte wat rond in de VRTmax app op de televisie en stootte zo op Kulderzipken. Uiteraard hebben Het Vriendje en ik die reeks zelf gekeken toen we kinderen waren. Ik denk dat ik die later nog eens opnieuw keek omdat we ze op dvd hadden (via een spaaractie van de krant, geloof ik), maar dat is ook weeral een kleine eeuwigheid geleden. Veel wist ik er niet meer van, dus zette ik de eerste aflevering op.

Aan het einde van de eerste aflevering was zoonlief niet laaiend enthousiast. We kregen een “saahaai!” als antwoord op de vraag wat hij ervan vond. Sja. Maar enkele dagen later vroeg hij of we nog zo’n aflevering konden kijken van die ene boerenjongen.

Het is pas vanaf de tweede aflevering dat Kulderzipken met zijn slimmigheid de opdrachten begint op te lossen. Zo zorgt hij ervoor dat de blote bosmens hem niet tot moes slaat met zijn knuppel door te zeggen dat hij niet “Iedereen” is. De blote bosmens slaat namelijk iedereen tot moes met zijn knuppel, maar Kulderzipken is Kulderzipken en niet “Iedereen”. Of in de derde aflevering zorgt Kulderzipken ervoor dat de Duivel al het voedsel dat hij moet opeten binnen een uur verkleind. Vier miniatuurbroden, een miniatuurtaartje en zoveel meer kan hij perfect opeten. Net die listen van Kulderzipken vindt zoonlief helemaal geweldig.

Maar stiekem genieten Het Vriendje en ik ook met volle teugen van deze reeks. En dat ligt lang niet alleen aan het nostalgische aspect. Nope. Er zitten zoveel grapjes in voor volwassenen, grapjes die ons vroeger misschien nooit waren opgevallen. Uiteraard zijn de special effects wat gedateerd, maar al bij al houdt Kulderzipken goed stand en weet het nog steeds harten te veroveren. Hoewel het al een oude reeks is (dertig jaar oud!) denk ik dat zoonlief er veel meer aan heeft en veel meer van zal onthouden dan de zoveelste content creator die zijn adempauzes wegknipt en door ratelt aan tweehonderd per uur.

En ja, af en toe mag het eens plotloze content zijn, maar niet heel de tijd. Dan kan je evengoed je hersenen tot moes laten slaan door een blote bosmens, lijkt me. Alles met mate.