In mijn vorige boekrecensie had ik het al gezegd: ik wilde even geen romcoms meer. Er is absoluut niets mis met romcoms, maar ik had mezelf een overdosis gegeven en het was tijd voor een palate cleanser. Iets helemaal anders. Zo kwam Remarkably Bright Creatures van Shelby Van Pelt op mijn radar (Buitengewoon briljante wezens in het Nederlands). De grootste selling point? Een stuk van het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van een octopus. Genoeg om mij over de streep te trekken en te beginnen lezen.

Tova kuist ‘s nachts een plaatselijk aquarium. Haar man is een paar jaar geleden gestorven en deze job houdt haar overeind, hoewel ze het eigenlijk financieel niet nodig heeft. Dertig jaar geleden stierf ook haar zoon op een mysterieuze manier. Op een nacht maakt Tova kennis met Marcellus, de octopus die al eens een ontsnappingspoging onderneemt. Ze sluit een opmerkelijke vriendschap met hem terwijl ze nog steeds het verlies van haar zoon probeert te verwerken.

Van mij had Marcellus gerust wat vaker aan het woord mogen komen. Ik vond zijn korte stukjes heerlijk om te lezen en ik heb meerdere keren moeten giechelen met zijn ontsnappingspogingen. Het werd zo geschreven dat ik het allemaal helemaal voor mij kon zien. Marcellus is écht de ster van dit boek. Misschien heeft mijn voorliefde voor dit personage ook te maken met het feit dat ik octopussen fascinerende dieren vinden. Ze zijn extreem intelligent en dat weet de auteur ook goed over te brengen. Ik kreeg door het lezen heel wat flashbacks aan de documentaire My Octopus Teacher. Moest je die documentaire nog nooit gezien hebben, het is keihard een must (staat op Netflix). Soit. Dit geheel terzijde.

Het is een ontzettend fijn boek om te lezen. Het gaat niet supersnel, maar het gaat ook niet supertraag. De personages zijn allemaal heel vriendelijk en geloofwaardig omdat ze ook hun gebreken hebben. Maar de personages omarmen elkaar en accepteren elkaars gebreken. Heel het boek heeft een ontzettend hoog feelgood gehalte. Laat dat nu net zijn wat ik nodig had. Tova en vooral Marcellus gaan altijd een plaatsje hebben in mijn hart.

Het enige waar ik moeite mee had, was hoe vingerdik de plottwist erop lag. Halverwege bevestigt Marcellus je vermoedens uiteraard, want die octopus heeft ook alles in het snotje. Ergens vond ik het wel jammer, want de oplossing van zo’n mysterie zou eigenlijk hetgeen moeten zijn dat je ervoor zorgt dat je als lezer wil blijven verder lezen. Op zich was het niet echt nodig, want de rest van het verhaal was onderhoudend genoeg, maar als je in de eerste tien à twintig procent van een boek al doorhebt hoe de vork aan de steel zit… sja.

Dus kijk, als je besluit je tanden te zetten in dit boek, accepteer het dan voor wat het is: een heerlijk traag feelgood boek vol met personages die zo hun gebreken hebben. En soms is dat exact wat je nodig hebt. Ideaal leesvoer voor als je even wil vertragen, lijkt me.