Ieder jaar trekken we tijdens de zomervakantie naar een ander pretpark. Vorig jaar was dat Bobbejaanland waar we net geen hartverzakking kregen in de Fury. Dit jaar stond Walibi op het programma. Nu dat zoonlief weer wat groter is, werd het tijd voor wat stevigere rollercoasters en aanverwanten.

We besloten rustig aan te beginnen. Je weet wel, er even in komen en zo. Ik heb zelf hele fijne herinneringen aan Calamity Mine in Walibi. Dat treintje was voor mij altijd een hoogtepunt aan een Walibi-bezoek. Het gaat snel, maar niet overdreven. De bochten zijn geweldig en er is een waterval! Plus het is zo’n attractie die dat heerlijk djuk-djuk-djuk kettinggeluid maakt als je naar boven gaat met het treintje. Zalig!

Daarna wandelden we verder naar de Tiki Waka, maar toen we daar aankwamen veranderde de vijftien minuten wachttijd plots in vijftig minuten. Dat zagen de mannen niet zitten. Ik ben van principe dat wachten hoort bij een pretparkbezoek, maar ik was duidelijk in de minderheid op dat moment. Dus werd er beslist naar de Cobra te gaan. Het Vriendje keek even op de kaart in de app en we liepen binnen de kortste keren een gebouw binnen waar een grote slangenkop boven hing.

Het was maar héél even aanschuiven en voor we het goed en wel beseften werden we vastgeklikt in een karretje. “De Cobra” dat klonk een beetje als “de Python” in de Efteling, dus ik verwachtte me aan een paar loopings, maar een ritje dat er snel opzit. Even gillen en done. Bleek dat we helemaal niet op de Cobra zaten. Nope. Nope. We zaten blijkbaar op de Kondaa en ik was daar duidelijk nog niet opgewarmd genoeg voor. Mijn goede god. Ik heb heel Waver bij elkaar gegild, denk ik. Of het scheelde toch niet veel.

En kijk, moest ik hebben geweten wat me te wachten stond, dan had ik waarschijnlijk nét iets minder hard gegild. Dan had ik geweten dat het een pittige rit zou zijn. Maar zo onvoorbereid en met een volledig ander beeld van wat ik kon verwachten, kwam het toch wel effe binnen. Is het een geweldige rollercoaster? Dat zeker wel! Moest ik daarna even bekomen? Yup. Zijt maar zeker.

Zoonlief die naast mij zat, vond het uiteraard een geweldige attractie. Uiteraard. Hij gaf me ook een duizend op tien op mijn gilprestatie (we scoren soms gilprestaties terwijl we in de wachtrij staan, je weet wel, bezigheidstherapie). Ik voelde al dat ik de rest van de dag niet meer te veel zou mogen gillen, anders zou ik de rest van de week niets kunnen zeggen.

Later in de middag deden we dan ook de echte Cobra. We moesten letterlijk vijf minuten aanschuiven voor het aan ons was, dus opnieuw was er niet bijzonder veel tijd om de rollercoaster op voorhand goed te bewonderen en bestuderen. We zagen wel dat hij eerst naar naar achteren ging en dan gelanceerd werd. Een beetje zoals van die autootjes die je eerst achteruit moet laten rijden en dan loslaat zodat ze er met een vliegende vaart vandoor gaan. Ik zag het weer helemaal zitten. Even gillen en done.

Maar na een paar loopings kwam het besef dat de baan niet rond ging en terug uitkwam bij waar we waren ingestapt. We hingen daar ergens in de lucht. Ik kon nog net “Ah shit poepie” tegen Het Vriendje zeggen die voor me zat, naast Het Meneertje, voor we achteruit gelanceerd werden. Ik vind rollercoasters met loopings, drops en alles wat daarbij komt absoluut niet erg, maar ik heb het niet op rollercoasters die achteruit gaan. Dat was de reden waarom ik de Turbine en de Pulsar met veel plezier oversloeg gisteren. En had ik geweten dat die Cobra geen brave Python is, dan had ik misschien ook gepast.

Desondanks die verrassingen vonden we het wel een geslaagde uitstap en vonden we Walibi een heel fijn park. Net als vorig jaar in Bobbejaanland hadden we een mooie dag qua weer, maar de drukte viel ontzettend goed mee. Het langste dat we moesten aanschuiven was uiteindelijk veertig minuten aan de Tiki Waka (algemene consesus: leuk, maar geen veertig minuten wachten waard). Doordat het aan de rustigere kant was, konden we bepaalde attracties twee keer doen. De Kondaa bijvoorbeeld. Jawel. We gingen er twee keer op. Yupyup. Good times. Good times. Mijn persoonlijke favoriet was toch wel de Weerwolf, maar ik heb een zwak voor houten rollercoasters.

Om maar te zeggen: volgend jaar bereid ik mezelf toch net dat tikkeltje beter voor op onze jaarlijkse pretparkuitstap om zulke verrassingen te voorkomen, want amaai mijn stembanden. Ik slaagde er wel in om de rest van de dag mijn gilprestaties in te perken en te vervangen door mijn hysterische giechel, waardoor ik niet hees was de volgende dag. Hoera!