Matt Haig is één van de auteurs die ik min of meer op de voet volg. Ik vind zijn fictie boeken geweldig, ik vind zijn non-fictie boeken geweldig, ik vind zijn Instagram geweldig,… Hij doet dat goed. Toch hield ik de boot een beetje af om zijn laatste fictieboek The Life Impossible te lezen.

Ik kan niet exact zeggen waarom, maar de flaptekst sprak me niet zo aan. Iedere keer als het boek mijn pad kruiste, legde ik het braaf terug. Tot ik het uiteindelijk in de digitale bibliotheek tegenkwam en besloot het nu toch echt wel een kans te geven.

Grace is een gepensioneerde wiskundelerares die onverwacht een huisje op Ibiza erft van een vriendin waar ze al jaren niets meer van gehoord heeft. Ze besluit een vliegticket te boeken, even een blik te werpen op het huisje en het dan te verkopen. Maar al snel raakt ze gefascineerd door de dood van haar vriendin en ontdekt ze dat er krachten zijn op het eiland die haar wildste dromen overtreffen.

Het boek heeft veel elementen die doorgaans een schot in de roos zijn voor mij: een ouder hoofdpersonage dat ontdekt of besluit dat het leven niet stopt eens je wat ouders bent, een paranormaal tintje, relatief korte hoofdstukken, avontuur en verwondering,… Maar het klikte niet met mij. Waarschijnlijk moet ik het eerder al hebben aangevoeld, want anders lees ik een Matt Haig boek meteen bij publicatie. Dit boek verscheen vorig jaar al in augustus. Oeps.

Ik kan niet exact zeggen waarom het niet klikte. Was het een beetje te veel van het goede? Ging Grace een beetje te vlot mee in al het magische dat rondom haar gebeurde? Kwam het verhaal te vlot aan een happy end terwijl het allemaal niet zo logisch was? Was het omdat de personages nogal plat waren? Ergens was het ook te belerend. Matt Haig steekt altijd mooie boodschappen in zijn boeken, maar hier lag het té dik op. En met momenten heb ik me afgevraagd wat hij aan het slikken of roken was tijdens het schrijven van dit boek. Misschien miste ik wat menselijkheid en herkenbaarheid? Ik weet het niet.

Op zich waren er stukken in het boek die ik zeker wist te appreciëren, maar er waren meer stukken waar ik snel door wilde. Of zelfs enkele stukken die zorgden dat ik even met mijn ogen moest rollen. Jikes.

Kijk, het moet niet altijd een schot in de roos zijn. Dat wil daarom niet zeggen dat ik in het vervolg zijn boeken niet meer zal lezen. Nope. Ik blijf hem trouw volgen en hoop dat hij op termijn weer een fantastisch fictie of non-fictie boek op de markt brengt.

The Life Impossible verscheen in het Nederlands onder de titel Een Onmogelijk Leven. Je kan het boek ongetwijfeld vinden in je plaatselijke bibliotheek of in de betere boekhandel.