Begin oktober was ik een week ziek. En wat doe je als je ziek bent, buiten veel slapen? Seriekes kijken. Jawel. Zo ontdekte ik op DisneyPlus dat er een nieuw seizoen was van Project Runway. Ik kijk zelden tot nooit reality shows of afvalraceshows, maar ik vermoed dat ik zo goed als ieder seizoen van Project Runway in het verleden heb gezien.

Dat nieuwe seizoen van Project Runway zorgde dat ik de naaikriebel in mijn terug wakker werd. Ik schreef er toen zelfs een blogbericht over en over wat me tegenhield om terug meer te naaien. Je weet wel: tijd, energie en misschien zelfs een flinke dosis perfectionisme en verwachtingen van buitenaf. Door daarover na te denken en te schrijven, heb ik best wel al een paar stappen gezet om opnieuw meer te naaien. Ik heb mijn stoffen geïnventariseerd, ik ben ondertussen bezig aan een eenvoudig t-shirtje voor zoonlief en ik heb een aantal patronen gekocht.

Een recent bezoekje aan het Stoffenspektakel, maakte me alleen nog enthousiaster om er opnieuw in te vliegen (kocht ik weer wat stofjes? Misschien.).

Maar blijkbaar is er nog één groot struikelpunt waar ik me moet overzetten: de angst voor de knip. Ik vind alle stoffen in mijn stoffenverzameling prachtig en durf daar eigenlijk niet in te knippen. Dat is absoluut belachelijk, want de meeste van die stoffen kocht ik voor een paar euro per meter. Het zijn geen dure designerstoffen van tientallen euro’s per meter, ze zijn niet gemaakt van goud en het zijn geen unieke stuks. En toch is het één van de moeilijkste hordes waar ik me over moet zetten als ik terug meer wil beginnen naaien. Het is niet het einde van de wereld als een project niet lukt. Het is niet het einde van de wereld als ik verkeerd knip en een heel project daarmee verpest. Het is maar stof.

Ik zag onlangs een video op YouTube van een jonge vrouw die anderhalf jaar geleden was beginnen naaien en haar bevindingen na die achttien maanden wilde delen met het internet. Ze was beginnen naaien omdat haar echtgenoot eerder aan de kleine kant is en het moeilijk vond om leuke kleren te vinden. Om een bepaalde stijl van broek in haar vingers te krijgen, had ze niet één, twee of drie keer hetzelfde exemplaar gemaakt, maar vijf keer. Daarvoor had ze goedkope stof gekocht van een paar euro per meter om te oefenen. Ze zag het als de ideale stof om mee te oefenen.

Haar zo bezig horen, deed me beseffen hoeveel schrik ik heb om de schaar in mijn stofjes te zetten en dat dat de reinste onzin is. Ik kan er maar beter iets moois van proberen te maken en ondertussen mijn naaiskills oefenen. En als het niet lukt? Sja. Dan heb ik wat geld en tijd weggegooid. En als het wel lukt? Dan hou ik er een mooi, uniek kledingstuk aan over. Of één van mijn geliefden houdt er een mooi, uniek kledingstuk aan over. Ook een optie. Ha!

Uiteindelijk zijn een aantal van de favoriete stuks die ik ooit heb gemaakt én veelvuldig heb gedragen, gemaakt uit stof van een paar euro per meter. Het libellenstofje waaruit ik mijn eerste Zadie jumpsuit maakte, kostte 4,5 euro per meter (online besteld, dus ik kon het opzoeken). Ik heb de afgelopen twee zomers geleefd in die jumpsuit. Het macaron jurkje dat ik in een ver ver ver verleden maakte en behoorlijk vaak droeg (en de nodige complimentjes op kreeg van wildvreemden!), maakte ik uit een restje dat ik van iemand kreeg en een stukje polyester uit het rek dat buiten bij Pauli staat. If you know, you know.

Soms gaat een project lukken, soms niet. Soms gaat een zelfgemaakt kledingstuk lekker zitten en je prachtig staan, andere keren is het misschien toch niet helemaal wat je ervan verwacht had. Maar je kan (en ik ook) kan alleen maar beter worden in het naaien door het te doen en daarvoor moet je natuurlijk durven knippen in die prachtige stofjes. Dus ik ga eens heel diep in- en uitademen en er gewoon aan beginnen.