Iedere week zie ik mezelf minstens één keer in de selfiecamera van mijn telefoon. Het zit namelijk zo: twee vriendinnen en mezelf sturen elkaar iedere week een ‘waffle’*. Dat is een samenvatting van onze week in videoformaat. Soms is dat een video van een aantal minuten, andere keren is het even langs als een aflevering van je favoriete serie. Maar het is een geweldige manier om op de hoogte te blijven van wat er reilt en zeilt in de levens van mensen die je dierbaar zijn, maar die je misschien niet iedere dag ziet.

Ik moet toegeven dat ik af en toe wel eens schrik als ik de selfiecamera open om mijn waffle op te nemen. De laatste jaren zijn er best wel wat grijze haren bijgekomen, er zijn wat rimpels bij gekomen en soms denk ik dat mijn huid wat kleur heeft verloren. Levendigheid. Of zo. Ik kan er mijn vinger niet helemaal opleggen. Ik ben nooit diegene geweest die het zich aantrok om ouder te worden. Laat die rimpels maar komen, want het is een teken dat je hebt geleefd en hebt gelachen. Laat die grijze haren maar komen, want het laat zien dat het leven niet altijd zonder zorgen is geweest.

Oud worden en uiterlijke veranderingen horen er gewoon bij, maar ik moet toegeven dat, als je jezelf regelmatig ziet in die selfiecamera, je toch wat vragen gaat stellen. Hoe kan ik huidveroudering tegengaan? Moet ik misschien toch niet iets beginnen smeren om niet over een paar jaar één grote rimpel te zijn? Hoe zorg ik ervoor dat mijn haar minder droog en pluizig wordt? Het grijze gedeelte heb ik volledig losgelaten, gelukkig.

Een hele tijd terug zag ik een online video-essay over hoe mensen nog nooit zoveel met hun eigen uiterlijk werden geconfronteerd als vandaag de dag. Voor er spiegels bestonden, kon je alleen je eigen reflectie zien in stilstaand water. Beeld je eens in hoe dat zou zijn en hoe je zou omgaan met je eigen uiterlijk als je enkel jezelf kan zien als je in een plas water kijkt. Je zou er een heel andere relatie op nahouden met je rimpels en grijze haren dan wanneer je jezelf bijna iedere dag in de spiegel ziet. Of regelmatig eens naar jezelf kijkt in die selfiecamera.

Ik ben altijd blij als het rationele stemmetje dan overneemt: “Je bent veertig, dit hoort erbij”, want ik kan er maar al te goed inkomen dat mensen die veel bezig zijn met sociale media en wat vaker met hun veranderende uiterlijk worden geconfronteerd via die selfiecamera, sneller grijpen naar allerhande ingrijpen om die zichtbare veroudering tegen te gaan. Dat kan gaan van onschuldige ingrepen zoals je haren kleuren tot een HIFU behandeling tot botox tot een medische ingreep. Het is ongelofelijk hoever je kan gaan om er toch maar enkele jaren jonger uit te zien.

En soms vraag ik me af of het nodig is om daar zoveel tijd en energie in te steken. Onze maatschappij lijkt zo gefikseerd te zijn op jeugd en er eeuwig jong blijven uitzien. Maar is dat echt nodig? De realiteit is dat je ouder wordt en dat je al een heel leven hebt geleefd. Dat laat zijn sporen na. Dat is zo bij oude dansschoenen waarmee je menig uren hebt versleten op de dansvloer. Dat is zo bij een houten trap die je iedere dag meerdere keren op en af loopt. En er is absoluut niets verkeerd met ouderdom die z’n sporen nalaat. Oud worden hoort bij het leven.

*We pikten het idee van iemand op Instagram. Een jaar geleden begonnen we ermee en het is echt een fijne manier om met elkaar in contact te blijven.