Vorig jaar in november las ik The Sirens van Emilia Hart en dat boek was voor mij een schot in de roos. De sfeer, het feministische kantje, de vraag of het nu écht over zeemeerminnen ging of niet,… Tijdens het lezen van dat boek ontdekte ik dat het eigenlijk Hart haar tweede boek was. Haar eerste was Weyward (denk ik). Dat boek had ik zoveel zien passeren op mijn Goodreads, maar ik had er voor de rest niet veel aandacht aan besteed. Tot ik dus The Sirens had gelezen en besloot Weyward toch ook redelijk hoog op mijn te lezen lijstje te zetten.

In 2019 vlucht Kate weg bij haar geweldadige partner. Ze heeft net een cottage van haar oudtante Violet geerfd en dat wordt haar veilige plek waar ze opnieuw tot zichzelf kan komen. Ze leert daar meer over Violet die er als zestienjarige kwam wonen in 1942. Violet is liever bezig met insecten en in bomen klimmen, dan met eender wat anders. Maar dan verschijnt Frederick in haar leven. Driehonderd jaar eerder, in 1619, woont Altha in de cottage. Ze is net haar moeder verloren en wordt beschuldigd van hekserij.

We weten intussen allemaal dat ik wel fan ben van boeken waarin meerder vertelstandpunten worden gebruikt. Als die dan ook nog eens over meerdere eeuwen gaan, is dat helemaal geweldig. Dus dat zat wel snor. Ieder verhaal van de drie vrouwen op zich is ook boeiend en de verhalen zien samenvloeien is fantastisch.

Daarnaast is er net genoeg magie aanwezig in dit boek om het meer dan gewoon een historische roman met een feministisch kantje te maken. Ik hou van een tikkeltje magie in een boek. In dit boek heb je sneller door hoe de vork aan de steel zit dan in The Sirens. Ik herinner me dat de vraag: “Jamaar, is het nu of is het nu niet?” ervoor zorgde dat ik The Sirens absoluut niet opzij kon leggen. Bij dit boek was dat wat minder.

Wat ik wél miste in dit boek in vergelijking met The Sirens was de dreigende atmosfeer. Die dreiging in The Sirens was bijna een personage op zich. Het deed met momenten het haar op mijn armen rechtop staan. En daarin denk ik dat Emilia Hart serieus gegroeid is tussen Weyward en The Sirens. In Weyward zijn er een aantal momenten waarbij je op het puntje van je stoel zit, maar ergens is er een stemmetje dat zegt: “Dit gaat allemaal wel goed aflopen,”. In The Sirens leek het tot bijna helemaal op het einde nog alle kanten uit te kunnen.

En misschien mag ik de twee boeken niet zo vergelijken. Het zijn allebei fantastische boeken die ik met héél veel plezier heb gelezen. The Sirens is verantwoordelijk om mij uit mijn romcom era te halen en heeft ervoor gezorgd dat ik terug wat meer zin had in historische romans. Ook Weyward kon ik niet opzij leggen. En ik ben benieuwd wat Emilia Hart nog uit haar pen zal toveren, want het is een auteur om in het oog te houden.