Voor kerstmis kreeg ik een ontzettend origineel kado van de zus. Ze gaf me een wandeling kado en niet zomaar een wandeling. Nope. Een hele route. Ze wilde graag met mij de Streek GR Hageland doen, een wandelroute van ongeveer 150km door het hart van Vlaams-Brabant.

De route is opgedeeld in zeven etappes en het plan was om iedere keer één etappe te wandelen. Alles na elkaar is natuurlijk mogelijk, maar dat is niet aan ons besteed. Dus werd de eerste etappe van Leuven naar Vertrijk ingepland en zo geschiedde. Gisteren trokken we onze wandelschoenen aan en begonnen we aan de eerste 15km van de route.

De eerste paar kilometers bracht ons langs de Abdij van het Park. Aangezien we zelf van de buurt rond Leuven zijn en we recent al vaker in de buurt hebben gewandeld, kenden we de omgeving maar al te goed. Tot we opeens een afslag moesten nemen die zowel de zus als ik nog nooit hadden genomen. We wandelden onder een brug met prachtige grafitti en toen kon de wandeling pas écht beginnnen, zo leek het wel.

We wandelden door holle wegen en door eindeloze velden. We wandelen langs St. Kamillus en volgden zelfs een stukje van de Camino de Santiago. Het is te zeggen, dat denk ik toch, want ik zag de typische markering van de Camino onder de geel-rode streepjes van de GR. Voor hetzelfde geld heeft één of andere grapjas die markeringen daar aangebracht.

En hoewel er een stevige wind stond en het best bewolkt was, bleek het goed wandelweer te zijn. Niet te warm, niet te koud en buiten die paar druppels was het relatief droog. Koud had ik het niet tot we even op een bankje gingen zitten om te lunchen. Toen voelde ik de wind en de koud langzaam mijn lijf binnendringen. Dus zat er maar één mogelijkheid op: verder wandelen.

Heel af en toe kwamen we even in de bewoonde wereld of zagen we een stukje bekende weg in de verte. Ik heb het in het verleden al gezegd en ik ga het herhalen: het is echt ongelofelijk dat je jaren ergens kan wonen, dan opeens een wandeling doet waarbij je de gebruikelijke wegen achter je laat en opeens een heel nieuwe wereld ontdekt in je achtertuin, bij wijze van spreken.

Dat werd vooral aan het einde van onze wandeling duidelijk. We kwamen een kleine voetweg uit en met een snelle blik rondom me, wist ik meteen waar we waren. Lang lang lang geleden, toen de zus en ik nog klein waren (en de broer ook), stak mama ons soms in de auto en reden we langs diezelfde weg naar de Vavantas. Dat was een winkel waar je allerhande lederwaren, maar ook kleding én speelgoed kon kopen. Dus zo’n uitstapje naar Vavantas was altijd feest. Ik kan me nog altijd de geur herinneren die in die winkel hing.

Zowel de zus als ik waren verbaasd over hoe snel de wandeling leek gedaan te zijn. Van begin tot einde mét onze korte middagpauze hadden we over de 15,5km slechts drie uur en tien minuten gedaan. Het leek niet helemaal te kloppen, maar blijkbaar hadden we aan een goed tempo doorgestapt en omdat we onze tijd hadden gevuld met de nodige babbels, was de tijd zo voorbij gevlogen. Dus die eerste etappe zat erop voor we het goed en wel doorhadden.

Maar geen paniek, etappe twee van Vertrijk naar Tienen, werd intussen ook al ingepland.

9/40