Begin februari was ik met een vriendin in Brussel. Eén van onze vaste tussenstops als we daar zijn is de Engelse boekenwinkel Waterstones. Uiteraard snuisteren we dan tussen de boeken en doe ik meestal heel hard mijn best om geen boeken te kopen. Ik heb nog meer dan genoeg ongelezen exemplaren in de kast staan hier. Oeps.

Toen we naar de jeugdafdeling liepen, de trap naar omhoog, viel mijn oog opeens op een patatje. Jawel. Een sleutelhanger met daaraan een mini-knuffel-patatje. Er hingen er meerdere, maar er was er één dat ik vasthield en dat ik bijna kapot kneep omdat het zo schattig was. Een omapatatje. Ik voelde mij helemaal verbonden met die sleutelhanger. Het was mijn innerlijke omaatje.

Uiteraard liet ik het hangen, want ik heb al genoeg sleutelhangers die ik eigenlijk niet gebruik: mijn roze monchhichi (djeeses, blijkbaar is dat de correcte schrijfwijze), bumblebutt,…  Bumblebutt heeft heel lang aan mijn rugzak gehangen, maar toen ik vorig jaar opnieuw in loondienst ging en toch wel een tikkeltje serieuzer wilde overkomen, haalde ik mijn favoriete wandelmaatje terug van mijn rugzak. Dus in principe heb ik geen nieuwe sleutelhanger nodig. Absoluut niet. Waar zou ik het in godsnaam aan moeten hangen? Of moeten zetten?

MAAR KIJK NAAR DAT SNOETJE!!

Te pas en vooral te onpas zoek ik deze foto op die ik nam van dat omapatatje en moet ik meteen grinniken. Het is zo’n fantastisch patatje. Dus laten we het aan het lot over: begin april trek ik terug met diezelfde vriendin richting Brussel. Als het omapatatje er dan nog hangt, dan adopteer ik haar en zorg ik er wel voor dat ze ergens een plekje krijgt.

Echt waar, ik moet stoppen met vallen voor schattige knuffeltjes en andere hebbedingetjes. Ik ben veertig. Volwassen. MAAR KIJK NAAR DAT SNOETJE!!

23/40