Na de eerste etappe van de Streek GR eind vorige maand, volgde vandaag de tweede etappe. We pikten de route terug op waar we de eerste etappe geeïndigd waren in Vertrijk. Normaal gezien vertrekken we wat vroeger op de dag voor langere wandelingen, maar omdat er nog een regenzone over moest trekken, besloten we pas rond elf uur af te spreken.

De eerste kilometer liepen we langs huizen, maar al snel doken we de eerste velden in. En er volgden veel velden. Heel veel velden. Zoveel velden. Ik ben een fan van kleine veldweggetjes, maar van die eindeloze wegen door velden waar geen einde aan lijkt te komen, dat is een ander verhaal. Er stond dan ook nog eens best wat wind, maar de zon was gelukkig van de partij om ons toch wat op te warmen.

Na zo’n vijf à zes kilometer vonden we bij de kerk van Hoksem een geweldig bankje om onze lunch op te eten. Zowel de zus als ikzelf hadden toen al het gevoel dat het best al een pittige wandeling was geweest. Er waren de nodige heuvels geweest en sja… die eindeloze veldwegen. Dus die lunch kwam op de juiste moment. We konden wel wat extra energie gebruiken.

We lieten Hoksem achter ons en wandelden verder door een paar veldwegen (uiteraard) en een holle weg die ons leidde tot bij een toren in the middle of nowhere. Dit bleek het Marollenkapelletje te zijn, een kleine replica van de basiliek van Scherpenheuvel. De zus aan de kapel vond een trap die ons naar een prachtig uitzicht leidde. We konden kilometers ver kijken, maar we werden bijna weggeblazen door de wind. Oeps.

Pas toen we aan de laatste vijf kilometer begonnen, kwamen we in een omgeving die ons helemaal lag: een beetje meer bomen, wat minder eindeloze velden en hier en daar al eens een koe of een paard om ‘dag’ tegen te zeggen. In de verte zagen we al het gebouw van de Tiense suikerfabriek opduiken wat wilde zeggen dat het einde van de wandeling in zicht kwam en misschien maar goed ook. De vorige etappe was 15,5km en daar had ik eigenlijk niet zoveel last van gehad. Deze wandeling was 18,1km en vanaf kilometer 15/16 voelde ik mijn knie/enkel weer wat opspelen.

Dus zelfs een kilometer voor de eindstreep liet ik me toch nog even neerploffen op een bankje. Misschien niet het beste plan, maar het moest gewoon even. Een paar slokken Cola hebben me er nog door gekregen, maar pfoeh. Het was even doorbijten. Ik was blij toen we het stationsgebouw van Tienen zagen en daar even binnen konden wachten op onze trein terug naar Leuven (en van daaruit dan weer verder naar huis). De kou zat toch een beetje in mijn lijf, mijn rechterknie en -enkel speelden op en de onderkant van mijn voeten leek in brand te staan. Oeps.

En toch was het een fantastische wandeling. De zus en ik hebben ons geamuseerd. We hebben veel gebabbeld en goed gelachen. We hebben veel foto’s genomen en weer wat mooie herinneringen gemaakt. Daarvoor doen we het.

–

Fun fact 1: Nadat ik mijn wandeling had gepost op Strava kreeg ik een berichtje van een ex-collega om te zeggen dat hij vandaag dezelfde etappe had gedaan als mij. Alleen was hij wat vroeger vertrokken. Ha!

Fun fact 2: Tijdens het stuk eindeloze velden, heb ik nog lachend tegen de zus gezegd dat het misschien maar goed was dat we dit stuk niet in de zomer deden in de blakke zon. Ik zou zo verbranden. Soit. Drie keer raden wie deze avond in de spiegel keek en zag dat ze helemaal verbrand was in haar gezicht?! Jawel. Ik dus. Top. Helemaal geweldig.

33/40