Het begon allemaal met mijn regenboogvulpen een paar jaar geleden. Heel lang was het mijn enige vulpen, maar dan kom je andere kleuren inkt en andere merken van vulpennen tegen die je wel eens wil uitproberen. Voor je het goed en wel doorhebt, heb je een kleine collectie vulpennen en inkten. Oepsie.
En hoewel ik me had voorgenomen om er niet te zot in te gaan, komt er van tijd tot tijd nog wel een keer een pen of een flesje inkt bij. Zo gaat dat dan. Gebruik ik alle pennen even vaak? Absoluut niet. Heb ik mijn favorieten? Yup. Wissel ik geregeld? Dat wel. Het merk van de regenboogpen, TWSBI, blijft één van mijn favorieten. Het vulsysteem is zo eenvoudig dat je makkelijk inkt kan wisselen. Zelf heb ik een voorkeur voor extra fijne punten en die van TWSBI vind ik enorm fijn om mee te schrijven.
Dus toen ik een nieuwe pen van TWSBI zag verschijnen, toen we net in Denemarken waren, wilde ik er in eerste instantie niet teveel aandacht aan besteden. Maar ze was zo mooi roze en brons en had een heerlijke naam: Pink Lemonade. Ik kreeg haar niet uit mijn hoofd. Zo gaat dat dan met pennen. Sja. Uiteindelijk bestelde ik de pen op de voorlaatste dag van onze reis en dan zou ze op de dag dat we terug aankwamen in België in de Bbox automaat vlakbij één van de plaatselijke supermarkten zitten. Ideaal!
Alleen kreeg ik een verontrustend mailtje op de terugweg naar huis. In het mailtje van Bpost stond niet meer het adres van de plaatselijke Bbox. Nope. Het adres van de Louis Delhaize op de luchthaven stond er in het groot vermeld. Say what now?! In de app van Bpost kon ik geen nieuw postpunt kiezen, dus ik hoopte dat het een foutje was. Waarom zou Bpost opteren om het pakje naar een postpunt op de luchthaven te sturen terwijl er hier op een paar honderd meter nog tal van postpunten én een postkantoor zijn?!
Maar enkele dagen later kreeg ik dan toch bevestiging: het pakje lag op me te wachten in de Louis Delhaize op de luchthaven. Jawel. Het spreekt voor zich dat ik eens serieus gevloekt heb. Zoals je hier in de zijkolom kan lezen, woon ik tussen Leuven en Brussel. De luchthaven is niet super ver, maar ook niet twee straten verder. Met de auto het pakje ophalen, was te absurd voor woorden, vooral omwille van parking. Dus bekeek ik de andere opties: bus of fiets. Beide zijn perfect doenbaar, maar je verliest er wel wat tijd door. In plaats van de vijf minuten wandelen naar een postpunt in de buurt, zou het sowieso meer dan een uur van mijn tijd kosten. Zucht.
Uiteindelijk hakte ik vorige week zaterdagochtend de knoop door: ik zou met mijn stalen ros naar de luchthaven bollen om mijn pakje op te halen. Dat bleek eigenlijk zeer vlot te gaan. Vanaf de fietssnelweg tussen Leuven en Brussel wordt de luchthaven zeer vlot aangeduid en vind je heel makkelijk je weg tot de terminal. Het duurde even voor ik de fietsenstalling had gevonden, maar zelfs dat viel uiteindelijk wel mee. Ik zocht mijn weg door de aankomsthal en vond uiteindelijk de Louis Delhaize. Daar moest iemand het pakje even zoeken, maar uiteindelijk had ik het in mijn handen en kon ik terug naar huis! Hoera! Mission accomplished!
En ja, het was keihard de moeite om 15km (7,5km heen en dan 7,5km terug) te fietsen voor een pen. Ja. Ze is prachtig. Ik weet nog niet exact welke inkt ik erin ga doen, maar de combinatie roze met brons is echt zo mooi.
Plus ik ontdekte dat de luchthaven perfect toegankelijk is met de fiets en dat is misschien wel gevaarlijk om te weten. Think of all the possibilities: vrijdagnamiddag op je fiets springen en een avondvlucht nemen richting… ergens… om dan zondagavond (of maandagochtend) terug te keren.
Ik moet eerlijk toegeven dat het al twaalf jaar geleden is dat ik nog met het vliegtuig heb gereisd en ik voel me al schuldig als ik denk over reizen met het vliegtuig, want het milieu en het klimaat en zo. Maar toch kriebelt het. Je wil niet weten hoe vaak ik de afgelopen jaren vluchten naar Reykjavik heb gecheckt. In plaats van een paar dagen Oostende, een paar dagen Reykjavik, ik zie dat helemaal zitten!
Deze fietstocht deed me ook beseffen hoe belangrijk micro-avonturen zijn. Heb ik gebaald dat ik helemaal naar de luchthaven moest om dat pakje op te halen? Tuurlijk. Vond ik het een verspilling van mijn kostbare tijd én mijn rustige ochtend? Zijt er maar zeker van. Heb ik genoten van mijn fietstocht? Met volle teugen.
Ik had het heel moeilijk met terug te gaan werken na twee weken Denemarken. Het idee om terug in een routine terecht te komen van eten, werken, zorgen, slapen, drukke weekends met weinig tijd voor mezelf, maakte mij lichtjes depressief. Deze fietstocht was ideaal om de routine waarin ik deze werkweek al terecht was gekomen, terug even te doorbreken. Dus ja, wandelingen, uitstappen naar plekken waar ik nog niet ben geweest, fietstochten langs Vlaamsche wegen, spontaan afspreken met fijne mensen,… Of weet je, naar de luchthaven fietsen, daar een vliegtuig opstappen en even een lang weekend weg zijn, daar moet ik wat vaker voor openstaan.
Dus ja, ik heb een nieuwe pen. Yup. Intussen zit er een klein beetje Diamine Lady Grey in, maar ik ben mijn ogen aan het open houden voor een roze inkt. Roze pen, roze inkt, het is maar logisch, toch?
