Er werd een korte pauze genomen van de Streek GR in juni omdat er even moest gefocust worden op examens en aanverwanten, maar zaterdag 5 juli stond aangeduid in zowel de kalender van mijn zus als de mijne voor etappe 4. Deze etappe zou ons vanuit Zoutleeuw naar Kortenaken brengen, goed voor zo’n 20km.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet altijd even goed voorbereid aan deze wandelingen begin en dan heb ik het vooral over ‘hoe geraken we bij het beginpunt’ en ‘hoe geraken we terug thuis’. De zus is iemand die zulke zaken graag uitzoekt, dus ik volg dan braaf. We hadden afgesproken in Leuven station om van daaruit naar Tienen te gaan (ik dacht dat we naar Sint-Truiden zouden gaan). Ergens tijdens onze reis met het openbaar vervoer liep het even mis, waardoor we een uur later aan onze wandeling begonnen. Maar dat uurtje wachten werd goed gebruikt om bij te praten.

De vierde etappe van deze Streek GR begon in het natuurdomein Het Vinne. Ik ben zelf niet zo’n vogelspotter, maar blijkbaar zou het een paradijs zijn voor heel wat vogelspotters. Er is een groot meer en ongetwijfeld kan je daar heel wat watervogels spotten. Wij waren vooral heel blij dat we er een aantal picknickbanken vonden én een wc. Amaai. Ook de kans om onze drinkbussen bij te vullen, lieten we niet liggen. Het was nogal gek om na een tweetal kilometer meteen al te pauzeren, maar kijk, de magen knorden en de blazen moesten geledigd worden.

Daarna konden we écht beginnen aan de wandeling. Die bracht ons langs heel wat veldwegen en tussen kilometers fruitbomen. Ik vermoed dat deze route zeer geliefd is tijdens het bloesemseizoen. Nu was het vooral bakken en braden in de volle zon. Heel af en toe was er gelukkig een stukje met wat bomen, maar die waren toch serieus in de minderheid.

Zowel de zus als ikzelf merkten dat het wandelen ons niet zo goed afging als anders. We vermoedden dat het kwam door de hittegolf van de week voordien. Ja, we hadden een week kunnen bekomen en hoewel ik me toch terug al wat minder uitgeput voelde (wat was me dat die eerste dagen toen het terug normale temperaturen waren?!), was het lijf er toch nog niet helemaal. Tegen kilometer 12 ging het dus al moeizamer dan dat het anders ging, maar we hielden de pas er stevig in.

Ex-collega B. is dezelfde Streek GR aan het doen. Wanneer hij een etappe heeft gedaan, krijg ik een korte update over de etappe in kwestie en over deze etappe had hij gezegd dat het mooi was, maar dat er geen enkel café of stopplaats was. Dat bleek dus ook het geval te zijn. De zitbanken waren zeer schaars, dus zelfs een korte rustpauze van tien minuten zat er niet echt in.

Maar er was één grote drijfveer. Of misschien twee. In een niet zo ver verleden (het jaar onzes heeren 2016) hebben wij een bod uitgebracht op een huis in Kortenaken. Yup. Een huis vrijwel in the middle of nowhere, maar het is een huis waar wij het nog regelmatig over hebben. Dat huis lag nét niet op onze wandelroute, maar door een eerdere afslag te nemen, wandelden de zus en ik er zo langs. Het was vreemd om dat huis te zien, want het was voor een deel verbouwd geweest. Langs de andere kant deed het me wel beseffen dat ik toch liever woon waar ik nu woon: winkels vlakbij, een aantal bushaltes en treinstation op wandelafstand, mijn woon-werkverkeer van de volle zeven minuten,… Hadden we daar gewoond dan had ik alles met de auto moeten doen. Alles. Dat was ik ongetwijfeld ook beu geweest na een paar jaar.

Soit. Nadat we het huis hadden gezien, vonden we een bank om even te bekomen. De zus checkte de uren van de bus terug naar Tienen en dat zorgde voor het duwtje in de rug om de laatste paar kilometers af te leggen. Dat ging puur op doorzettingsvermogen. De voeten voelden ok, de beentjes wilden nog meer, maar het was puur mentaal. De warmte hielp niet echt, maar het was vooral het koppeke dat moeilijk deed.

Maar er was dus nog een drijfveer: een supermarkt in centrum Kortenaken. We hadden nog wat tijd voor de bus richting Tienen zou komen, dus sprongen we de supermarkt binnen. Airco! Lucht! IJskoude sportdrank! Ik ben geen sportdrankdrinker, maar ik vermoed dat dat flesje Aquarius de reden is waarom ik mij aan het einde van de dag nog redelijk voelde.

En ge moogt drie keer raden wie er zich probeerde keigoed in te smeren en er toch nog steeds in slaagde om te verbranden? Ik. Uiteraard. Mijn kuiten en de binnenkant van mijn knieën zien knalrood. Hoe ik er altijd in slaag te verbranden op de vreemdste plekken, ik weet het niet. Zucht.

Nu bedenk ik mij: heb ik eigenlijk over etappe 3 geschreven? Nee. Oh well.

Begin dit jaar maakte ik een bingokaart met daarin mijn ‘doelstellingen’ voor het nieuwe jaar. Ik had er vorig jaar ook zo ééntje gemaakt en vond het concept wel leuk. De bedoeling is uiteraard om een bingo te maken: een rij horizontaal, verticaal of diagonaal.

Aan het begin van het jaar had ik vol goede moed ook een beetje een tijdslijn gemaakt op basis van alle items op deze bingokaart. Ik zou me bezighouden met een nieuw kleedje voor deze website in februari en maart. In februari ging ik ook croissants proberen te bakken. Ergens in april ging ik beginnen experimenteren met waterverf. Vanaf juni zou ik proberen twintig minuten aan een stuk te lopen. Als je een blik werpt op de bingokaart, dan zal je zien dat dat hele mooie plannen waren, maar dat er bijzonder weinig van in huis is gekomen. Sja.

Maar er zijn wel een aantal items die ik kan afvinken (gele sterren) en een aantal waarvan ik weet dat ik ze zal kunnen afvinken als ik verder blijf doen zoals ik bezig ben (groene sterren).

• Een wandeling maken van (meer dan) 20km. Check! Op 1 mei wandelden de zus en ik etappe 3 van de Streek-GR Hageland. Goed voor zo’n 21km. Een halve marathon. Hoppa!
• Naar de kapper. In april liet ik mijn haar weer kortwieken. Dat mocht wel een keer na drie jaar. Ik was het grondig beu. Intussen is het alweer flink gegroeid.
• Alleen naar Oostende. Begin maart ging ik een kleine week alleen naar Oostende. Heel fijn om die jaarlijkse gewoonte weer op te pikken.
• 100 blogberichten schrijven. Ik probeer de draad terug op te pikken en me wat over het feit te zetten dat AI bots hier waarschijnlijk meelezen. Momenteel zit ik aan een vijftigtal blogberichten. Aangezien we halverwege het jaar zijn, moet het zeker lukken om aan die honderd te geraken. Traag en gestaag.
• 30 boeken lezen. Dat is ieder jaar mijn minimumdoel en ik ben goed op weg! Intussen ben ik bezig aan boek 22 van het jaar. En ik ben van plan om tijdens de vakantie ook wel het één en het ander te lezen.
• 4 kledingstukken naaien. Ik zit momenteel aan tweeenhalf: de outfit voor het personeelsfeest, een nieuwe Zadie jumpsuit en er ligt een pyjama short klaar voor zoonlief waar net nog een elastiek in moet. Dan die is ook af. Vandaar het halfje.

En intussen werd er ook wel wat geëxperimenteerd met waterverf en plakkaatverf, werd er een poging ondernomen om een echt schetsboek bij te houden, maar ik heb niet echt het gevoel dat ik die items kan afvinken. Er mag zeker nog wat extra geëxperimenteerd worden, want er is nog zeer veel ruimte voor verbetering. Ahum.

Als ik een bingo wil maken dit jaar, is het vermoedelijk het interessants om te focussen op de voorlaatste verticale kolom (100 blogberichten schrijven, zelf pasta maken,…), maar we zien wel. Wie weet wat brengt de tweede helft van het jaar nog allemaal?

Het bloggen lag hier tijdens de maand mei stil. Daar zijn tal van redenen voor, maar er was er ééntje die me helemaal “the ick” gaf. Tijd en energie speelden natuurlijk ook een rol in het feit dat er weinig tot geen blogberichten verschenen, maar dat één dingetje was doorslaggevend. En misschien was het niet zomaar een “dingetje”.

Het was midden april. 40 Dagen Bloggen was voorbij, maar ik had nog meer dan genoeg inspiratie om misschien twee à drie blogberichten per week te publiceren. Het was niet zoals vorig jaar dat ik helemaal uitgeteld was na die veertig dagen. Nope. Opeens zag ik een piek in mijn statistieken. Volledig onverklaarbaar. Dat ik wat meer bezoekers krijg als ik iedere dag post, dat is doodnormaal, maar het was een veelvoud van zelfs mijn beste dag. Daar waar je bij een spamaanval vaak een piek ziet van enkele uren, bleef deze piek een paar dagen aanhouden.

En ik wist niet waar die bezoekers vandaan kwamen. Het kwam niet uit een specifiek land of er werd niet doorverwezen naar mijn website vanuit een andere website. De piek was er gewoon opeens.

Dat was tot ik een reel zag van een onderneemster die hetzelfde had voorgehad. En dan nog één. En dan nog één. Wat blijkt? Zo’n piek kan veroorzaakt worden door AI-bots die je site aan het scrapen zijn. Eén van de onderneemsters liet weten dat ze zich gebruikt voelde, omdat ze helemaal geen toestemming had gegeven aan AI om haar website en de content waar ze zo hard aan had gewerkt, te gebruiken om uit te leren. Ik had een gelijkaardig gevoel. Ja, ik zet al een deel van mijn content achter een omwalling, omdat ik weet dat AI doet wat het doet, maar ik had nog geen verdere stappen genomen om het scrapen tegen te gaan.

Dus ik ging een beetje in freeze modus. Ik blijf het zo moeilijk vinden om het stukje van mezelf dat graag schrijfsels deelt met de wereld te vereenzelvigen met het stukje van mezelf dat weet waartoe AI in staat is met een dataset als deze blog. Moet ik mijn blog volledig omwallen uit zelfbescherming? Mag ik nooit meer iets delen met de wereld buiten wat oppervlakkige akkefietjes? Is het zover gekomen dat ik niets meer durf delen omdat ik weet dat unieke content (content die niet gegenereerd wordt door AI) gebruikt wordt voor het trainen van AI?

Soms voel ik me een beetje een vreemde eend in de bijt net omdat ik me zoveel vragen stel bij AI en het gebruikt ervan. Het is interessant, tuurlijk, maar het bouwt ook verder op zoveel mensen hun harde werk en hun unieke talenten. Ik weiger nog steeds om AI te gebruiken voor mijn teksten. Ik weiger. Brainstormen als ik even vast zit en niet weet waarover te schrijven, dat tot daaraantoe, maar daar stopt het zo’n beetje. Het is het gewoon niet waard.

Soit. Ik geraakte er niet uit wat ik met mijn blog moet doen. Volledig omwallen? Niet meer bloggen? Doen alsof er geen vuiltje aan de lucht is? Ik moet eerlijk zijn dat ik er nog steeds niet uit ben, maar intussen heb ik wel een paar aanpassingen gedaan waardoor de AI-bots die komen scrapen hopelijk de boodschap krijgen dat ze hier niet welkom zijn. De vraag is alleen of dat hen zal tegenhouden. Zucht.

Dus nu ben ik ook nieuwsgierig: heb je zelf een blog? Hoe ga jij om met de gedachte dat als jouw schrijfsels gebruikt kunnen worden om AI te trainen? Of dat je blog als dataset kan gebruikt worden? Is dat iets waarbij je stilstaat of trek je je er geen hol van aan (the overlords are here anyway)?