Ik had nog nooit van Wild Reverence van Rebecca Ross gehoord tot enkele weken geleden één van de BookTube creators het boek vermeldde tussen haar favoriete boeken van het jaar 2025. Iets in haar omschrijving van het boek sprak me aan, dus besloot ik het een kans te geven.
Matilda wordt geboren als één van de godinnen van de onderwereld. Ze is slechts een boodschapper die woorden en boodschappen van het ene rijk naar het andere kan brengen. Maar ze duikt ook op in de dromen van een gewone sterveling. Jaren zijn ze Matilda en Vincent op die manier bevriend met elkaar. Zij is iedere keer de rots in de branding wanneer hij opnieuw een nachtmerrie heeft. Tijdens de meest verschikkelijke nacht van zijn leven, wanneer nachtmerrie realiteit wordt, smeekt hij haar om hulp, maar helaas kan zij niet ingaan op zijn gebeden. Enkele jaren later krijgt Matilda de kans om het goed te maken.
Soms zijn er boeken waarvan je bij het lezen van de eerste pagina’s al weet dat je een steengoed boek aan het lezen bent. Bij Wild Reverence wist ik het meteen: “Dit wordt een vijf-sterren boek”. Heel de openingsscène zuigt je mee in het boek en het lijkt alsof je heel de mythologie die wordt opgebouwd, al altijd hebt gekend, alsof het de Griekse of Romeinse mythologie is. Hoewel je de goden niet bij naam kent, is het helemaal logisch dat er een onderwereld en een bovenwereld is en dat er goden zijn die met elkaar vechten om elkaars krachten te bekomen. Volstrekt normaal. Hoe heel deze wereld is opgebouwd is gewoon al een reden op zich om het boek te lezen. Het is pure perfectie.
Daarnaast is het boek ook wondermooi geschreven. Het taalgebruik is met momenten bijzonder poëtisch. Ik heb een paar gedacht: “Goh, kon ik zelf ook maar zo prachtig schrijven,”. Af en toe moest ik wel een keertje een woord opzoeken omdat er ook termen in het boek gebruikt worden die misschien wat archaïsch aanvoelden.
En het verhaal op zich is episch. Het gaat alle kanten uit en je verveelt je geen seconde. Ik ben doorgaans niet zo’n fan van dikke boeken. Geef mij een boek van om en bij de 300 pagina’s en ik ben tevreden. Alles boven de 350 pagina’s en ik krijg het wat moeilijker. Dan begint het te kriebelen om mijn tanden in iets nieuws te zetten. Dit boek telt meer dan 500 pagina’s en ik heb genoten van het begin tot het einde. Ik ben een relatief trage lezer (geloof het of niet), dus ik heb lang over dit boek gedaan, maar ik kon het gewoon niet opzij leggen. Ik moest weten hoe het verder ging met Matilda en Vincent.
Dus ja, voor mij is dit een dikke, dikke aanrader. Het is alsof je een film aan het lezen bent. En ik ga er toch wel even van moeten bekomen, want ik weet dat het volgende boek dat ik zal lezen, nooit zal kunnen tippen aan dit boek. Accepteren dat ik even in een leesdipje terecht zal komen door Wild Reverence is moeilijk, maar het was het waard. Zucht.
A witch’s guide to magical innkeeping van Sangu Mandanna. Heel wat boeken krijgen tegenwoordig de stempel ‘cosy’, maar dit boek én de voorganger zijn voor mij absolute ‘cosy’ reads. Een vleugje magie, heel wat kleurrijke personages, wat romantiek hier en daar,… Kort samengevat gaat het over een hele machtige heks die als kind haar geliefde oudtante waarmee ze samenwoonde terug tot leven helpt komen. Dat vergt zoveel van haar magie, dat ze achterblijft met maar een fractie van de krachten die ze eens had. Met de magie die ze nog heeft, runt ze een B&B waar mensen die de weg even kwijt zijn hun weg naartoe vinden. Dit boek kon ik absoluut niet opzij leggen. Ik las het tijdens een periode dat ik héél veel last had van insomnia en het heeft me meerdere nachtelijke uren gezelschap gehouden. Volgens mij is het ook het boek dat ervoor gezorgd heeft dat ik mijn leesgoesting terugvond.
Everything is tuberculosis van John Green. Ik had nooit gedacht dat een boek over tuberculosis ooit in mijn top vijf zou verschijnen, maar kijk. Hier zijn we dan. Het is een ontzettend boeiend boek over, je raadt het al, tuberculosis. Ik dacht dat dat een ziekte uit ver vervlogen tijden was en kende het vooral uit films waarin je frêle Victoriaanse jongedames bloed ziet ophoesten in een zakdoek. Maar blijkbaar maakt tuberculosis nog ieder jaar ontzettend veel slachtoffers. John Green schetst niet alleen de geschiedenis van de ziekte, maar vertelt ook de verhalen van enkele patiënten die vandaag de dag leven en vechten tegen de ziekte. Een bijzonder interessant én pakkend boek.
Sirens van Emilia Hart. Vorig jaar zag ik iedereen en z’n moeder Weyward lezen. Ik zag het boek verschillende keren passeren op Goodreads, maar las nooit echt de korte inhoud of verdiepte me er voor de rest niet in. Dit jaar kwam Sirens op mijn pad, wat het tweede boek bleek te zijn van de auteur van Weyward. En opeens begreep ik heel de hype rond Weyward, want Sirens had mij in z’n grip. Het boek speelt zich deels af in onze tijd, deels in een niet zo ver verleden en deels in een ver verleden. De manier waarop die drie verhaallijnen aan elkaar verbonden zijn, was geweldig. Ook de dreigende atmosfeer die je als lezer voelt doorheen het boek, vond ik bijzonder memorabel. Dus ja, in het nieuwe jaar staat Weyward ook zeer hoog op mijn te-lezen-lijstje. Yup.
Lessons in Chemistry van Bonnie Garmus. Nog zo’n boek dat ik enkele jaren geleden met de regelmaat van de klok zag passeren op de Goodreads van vrienden en kennissen. Aangezien ik dacht dat het scheikunde aspect te veel aan bod ging komen, liet ik het boek links liggen. Tot er onlangs een trailer voor de televisieserie passeerde in mijn reels en ik dat er bijzonder interessant zag uitzien. Dus besloot ik mijn tanden in het boek te zetten en ik vond het fantastisch. Een alleenstaande moeder krijgt na een loopbaan als chemicus een kookprogramma op televisie. Klinkt niet zo gek, maar het verhaal speelt zich begin 1960 af. Een hoop kleurrijke personages die niet altijd de traditionele route kiezen, daarmee kan je altijd punten scoren bij mij. En als één van die personages dan een dier is dat af en toe ook eens wat vertelt vanuit zijn of haar standpunt, dan ben ik helemaal fan. Plus het is bijzonder vlot geschreven waardoor het leest als een trein.