Begin dit jaar maakte ik een bingokaart met daarin mijn ‘doelstellingen’ voor het nieuwe jaar. Ik had er vorig jaar ook zo ééntje gemaakt en vond het concept wel leuk. De bedoeling is uiteraard om een bingo te maken: een rij horizontaal, verticaal of diagonaal.

Aan het begin van het jaar had ik vol goede moed ook een beetje een tijdslijn gemaakt op basis van alle items op deze bingokaart. Ik zou me bezighouden met een nieuw kleedje voor deze website in februari en maart. In februari ging ik ook croissants proberen te bakken. Ergens in april ging ik beginnen experimenteren met waterverf. Vanaf juni zou ik proberen twintig minuten aan een stuk te lopen. Als je een blik werpt op de bingokaart, dan zal je zien dat dat hele mooie plannen waren, maar dat er bijzonder weinig van in huis is gekomen. Sja.

Maar er zijn wel een aantal items die ik kan afvinken (gele sterren) en een aantal waarvan ik weet dat ik ze zal kunnen afvinken als ik verder blijf doen zoals ik bezig ben (groene sterren).

• Een wandeling maken van (meer dan) 20km. Check! Op 1 mei wandelden de zus en ik etappe 3 van de Streek-GR Hageland. Goed voor zo’n 21km. Een halve marathon. Hoppa!
• Naar de kapper. In april liet ik mijn haar weer kortwieken. Dat mocht wel een keer na drie jaar. Ik was het grondig beu. Intussen is het alweer flink gegroeid.
• Alleen naar Oostende. Begin maart ging ik een kleine week alleen naar Oostende. Heel fijn om die jaarlijkse gewoonte weer op te pikken.
• 100 blogberichten schrijven. Ik probeer de draad terug op te pikken en me wat over het feit te zetten dat AI bots hier waarschijnlijk meelezen. Momenteel zit ik aan een vijftigtal blogberichten. Aangezien we halverwege het jaar zijn, moet het zeker lukken om aan die honderd te geraken. Traag en gestaag.
• 30 boeken lezen. Dat is ieder jaar mijn minimumdoel en ik ben goed op weg! Intussen ben ik bezig aan boek 22 van het jaar. En ik ben van plan om tijdens de vakantie ook wel het één en het ander te lezen.
• 4 kledingstukken naaien. Ik zit momenteel aan tweeenhalf: de outfit voor het personeelsfeest, een nieuwe Zadie jumpsuit en er ligt een pyjama short klaar voor zoonlief waar net nog een elastiek in moet. Dan die is ook af. Vandaar het halfje.

En intussen werd er ook wel wat geëxperimenteerd met waterverf en plakkaatverf, werd er een poging ondernomen om een echt schetsboek bij te houden, maar ik heb niet echt het gevoel dat ik die items kan afvinken. Er mag zeker nog wat extra geëxperimenteerd worden, want er is nog zeer veel ruimte voor verbetering. Ahum.

Als ik een bingo wil maken dit jaar, is het vermoedelijk het interessants om te focussen op de voorlaatste verticale kolom (100 blogberichten schrijven, zelf pasta maken,…), maar we zien wel. Wie weet wat brengt de tweede helft van het jaar nog allemaal?

Het bloggen lag hier tijdens de maand mei stil. Daar zijn tal van redenen voor, maar er was er ééntje die me helemaal “the ick” gaf. Tijd en energie speelden natuurlijk ook een rol in het feit dat er weinig tot geen blogberichten verschenen, maar dat één dingetje was doorslaggevend. En misschien was het niet zomaar een “dingetje”.

Het was midden april. 40 Dagen Bloggen was voorbij, maar ik had nog meer dan genoeg inspiratie om misschien twee à drie blogberichten per week te publiceren. Het was niet zoals vorig jaar dat ik helemaal uitgeteld was na die veertig dagen. Nope. Opeens zag ik een piek in mijn statistieken. Volledig onverklaarbaar. Dat ik wat meer bezoekers krijg als ik iedere dag post, dat is doodnormaal, maar het was een veelvoud van zelfs mijn beste dag. Daar waar je bij een spamaanval vaak een piek ziet van enkele uren, bleef deze piek een paar dagen aanhouden.

En ik wist niet waar die bezoekers vandaan kwamen. Het kwam niet uit een specifiek land of er werd niet doorverwezen naar mijn website vanuit een andere website. De piek was er gewoon opeens.

Dat was tot ik een reel zag van een onderneemster die hetzelfde had voorgehad. En dan nog één. En dan nog één. Wat blijkt? Zo’n piek kan veroorzaakt worden door AI-bots die je site aan het scrapen zijn. Eén van de onderneemsters liet weten dat ze zich gebruikt voelde, omdat ze helemaal geen toestemming had gegeven aan AI om haar website en de content waar ze zo hard aan had gewerkt, te gebruiken om uit te leren. Ik had een gelijkaardig gevoel. Ja, ik zet al een deel van mijn content achter een omwalling, omdat ik weet dat AI doet wat het doet, maar ik had nog geen verdere stappen genomen om het scrapen tegen te gaan.

Dus ik ging een beetje in freeze modus. Ik blijf het zo moeilijk vinden om het stukje van mezelf dat graag schrijfsels deelt met de wereld te vereenzelvigen met het stukje van mezelf dat weet waartoe AI in staat is met een dataset als deze blog. Moet ik mijn blog volledig omwallen uit zelfbescherming? Mag ik nooit meer iets delen met de wereld buiten wat oppervlakkige akkefietjes? Is het zover gekomen dat ik niets meer durf delen omdat ik weet dat unieke content (content die niet gegenereerd wordt door AI) gebruikt wordt voor het trainen van AI?

Soms voel ik me een beetje een vreemde eend in de bijt net omdat ik me zoveel vragen stel bij AI en het gebruikt ervan. Het is interessant, tuurlijk, maar het bouwt ook verder op zoveel mensen hun harde werk en hun unieke talenten. Ik weiger nog steeds om AI te gebruiken voor mijn teksten. Ik weiger. Brainstormen als ik even vast zit en niet weet waarover te schrijven, dat tot daaraantoe, maar daar stopt het zo’n beetje. Het is het gewoon niet waard.

Soit. Ik geraakte er niet uit wat ik met mijn blog moet doen. Volledig omwallen? Niet meer bloggen? Doen alsof er geen vuiltje aan de lucht is? Ik moet eerlijk zijn dat ik er nog steeds niet uit ben, maar intussen heb ik wel een paar aanpassingen gedaan waardoor de AI-bots die komen scrapen hopelijk de boodschap krijgen dat ze hier niet welkom zijn. De vraag is alleen of dat hen zal tegenhouden. Zucht.

Dus nu ben ik ook nieuwsgierig: heb je zelf een blog? Hoe ga jij om met de gedachte dat als jouw schrijfsels gebruikt kunnen worden om AI te trainen? Of dat je blog als dataset kan gebruikt worden? Is dat iets waarbij je stilstaat of trek je je er geen hol van aan (the overlords are here anyway)?

Onlangs waren zoonlief en ik op bezoek bij mijn zus. Binnen het halfuur vroeg Het Meneertje om een gezelschapsspel te spelen. Dat is iets dat zelden of nooit gebeurt bij ons thuis. En dat kan wel een keertje aan mij liggen. Oeps. Wie mij een beetje kent, weet dat ik geen al te grote fan ben van gezelschapsspellen. Ik doe mijn best om er af en toe één te spelen met zoonlief, maar hij weet dat hij, als hij een gezelschapsspel wil spelen, eerder aan de mouw van zijn meter, mijn zus, moet trekken. Wat hij dus ook deed. Ha!

En kijk, er zijn uitzonderingen op de regel. We hebben een aantal spellen in huis die ik best te pruimen vind en die ik ondertussen vele keren met zoonlief en Het Vriendje heb gespeeld. Ik heb het vooral moeilijk met nieuwe spellen en de regels uitdokteren. Mijn aandachtsspanne is daar niet lang genoeg voor, vrees ik. Als iemand mij de regels van een spel kan uitleggen in minder dan een minuut, dan is dat helemaal ok voor mij. Duurt het langer? Dan haak ik af en verdwijnt de zin om het spel in kwestie te spelen als sneeuw voor de zon. Ik heb dan ook liever dat we gewoon beginnen aan een spel en iemand het mij gaandeweg uitlegt. Volgens mij zegt dat veel over mij: ik wil de regels wel volgen, maar te veel regels zijn niet zo mijn ding. Sja.

Er zijn al zoveel mensen geweest die overtuigd waren dat ze hét ultieme bordspel voor mij hadden gevonden, die er een missie van hadden gemaakt om van mij een gezelschapsspelmens te maken. Helaas is het echt niets voor mij. Ik weet dat dat heel moeilijk is om te begrijp voor sommige mensen, maar gezelschapsspelletjes werken me doorgaans op mijn zenuwen. Het spelletjesgen is naar mijn zus gegaan, niet naar mij. Dus ik tolereer bordspellen en als ik er ooit één met jou speelde of speel, weet dan dat een zeer grote blijk van mijn waardering voor jou als persoon is. Zonder zwanzen.

Wat ik dan weer wél heel fijn vind, zijn SmartGames. We hebben hier doorheen de jaren verschillende exemplaren verzameld, gaande van hersenkrakers, puzzelspellen voor één persoon tot puzzelboekjes die je onderweg kan meenemen. Sommige van de spellen kreeg zoonlief in een ver verleden voor een verjaardag of een andere gelegenheid, maar ze kunnen nog altijd gespeeld worden. Dat is het fijne aan die SmartGames. Bij veel van de puzzelspellen begin je met eenvoudige puzzels, maar die worden altijd maar moeilijker en moeilijker. Daardoor zijn de spellen lang niet alleen voor kinderen en kan je er als volwassenen ook lang mee zoet zijn. We hebben bijvoorbeeld ook een aantal puzzels uit de IQ Games reeks en die zijn ideaal tegen brain rot en doomscrolling (het blijft een dingetje).

En zo is er voor iedereen wel wat wils. Misschien zijn zo van die puzzelspellen wel gewoon mijn ding, maar kunnen zowel puzzels als gezelschapsspellen mij gewoon gestolen worden. Ha!